Καλωσήλθατε!!!

Αντώνης WolfBack | Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010 7:29 μμ

alt

Ίσως ένα απ'τα πιο δυσάρεστα συναισθήματα που μπορεί να νιώσει κάποιος είναι οι κρίσεις πανικού.

Οι διαταραχές πανικού δεν κάνουν διακρίσεις και δυστυχώς, η πληροφόρηση πάνω σ'αυτό το ζήτημα είναι ανεπαρκές, ειδικά σε εκείνα τα άτομα που χρήζουν άμεση θεραπεία. Ο λόγος ύπαρξης αυτού του blog έχει σαν σκοπό την ενημέρωση, την φυσιολογία και τις τεχνικές αντιμετώπισης των κρίσεων πανικού. Βλέποντας πως οι επισκέψεις στο παρόν blog ολοένα και αυξάνονται νιώθω το χρέος να ευχαριστήσω όλους εσάς που αφιερώνετε τον χρόνο σας για να διαβάσετε τα άρθρα μου και θα αισθανθώ υπερήφανος αν ανακαλύψετε τον δικό σας, προσωπικό, τρόπο αντιμετώπισης σε κάποιο απ'αυτά. Δεν είμαι ψυχολόγος ή ψυχίατρος, παρόλ'αυτά, όσα αναγράφονται σ'αυτό το blog είναι αποτελέσματα ερευνών απ'τις πολυετές μάχες μου ενάντια στις διαταραχές πανικού.

Για οποιαδήποτε παρατήρηση ή βοήθεια, μπορείτε να αφήνετε το σχόλιο σας στο άρθρο που σας ενδιαφέρει. Αν επιθυμείτε πιο άμεση επικοινωνία, μπορείτε να μου στείλετε το e-mail σας στο: wolfbackgr@gmail.com

Προσοχή: Τα μηνύματα που λαμβάνω καθημερινά στο e-mail μου είναι πολλά και ζητώ την κατανόηση σας αν μερικοί δεν έχετε λάβει απάντηση για κάποιο διάστημα, ή αν δεν έχετε πάρει ήδη απάντηση μου. Προσπαθώ να κάνω τα αδύνατα δυνατά να εξηπηρετήσω όσο μπορώ, αλλά, δυστυχώς, είναι πολύ περιορισμένος ο χρόνος μου. Εύχομαι να είστε καλά και σας ευχαριστώ.

Με τις ευχαριστίες μου:

Αντώνης.alt

altaltalt

Κρίσεις Πανικού - Ενότητες: [Update 9-12-2012]

Αντώνης WolfBack | Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010 3:42 μμ

Για πιο εύκολη αναζήτηση, σας παραθέτω όλες τις ενότητες του blog:

1. Τι είναι μια (ή πολλές) κρίση πανικού;

2. Κρίση πανικού και καλοκαίρι.

3. Κρίσεις πανικού και παρέα.

4. Αντιμετώπιση 1: Μέθοδοι αναπνοών. (Μέρος Α') Μπαλόνια και σακούλες...

5. Αντιμετώπιση 2: Φαρμακευτική αγωγή / Ψυχιατρική βοήθεια

6. Αντιμετώπιση 3: Ψυχοθεραπεία / Ψυχολογική βοήθεια

7. Αντιμετώπιση 4: Διατροφή / Συνήθειες

8. Αντιμετώπιση 5: Μέθοδοι αναπνοών. (Μέρος Β') Φυσιολογία και τεχνικές χαλάρωσης.

9. Αντιμετώπιση 6: Μέθοδοι αναπνοών. (Μέρος Γ') Ασκήσεις Χ.Ε. και Χ.Ε > Υ.Ε.

10. Αντιμετώπιση 7: Αντεπίθεση / Fight Back!

11. Αντιμετώπιση 8: Γνώση και συμόρφωση....

12. Αντιμετώπιση 9: Εν μέσω κρίσης...

13. Διαταραχές Πανικού - Συχνές Ερωτήσεις.

14. Κρίσεις πανικού ή αγοραφοβία;

15. Κρίση πανικού ή παθολογική νόσος;

16. Η ζωή μετά την κρίση.

17. Ο φίλος και σύντροφος ως θεραπευτής.

18. Ψυχοσωματικά συμπτώματα: ο καινούριος σας σύμμαχος.

19. Κρίσεις πανικού.

20. Ακραίες αντιδράσεις στην συμπεριφορά.

21. Οι ρίζες του προβλήματος. (Γιατί σε μένα);

22. Οι κρίσεις επιστρέφουν εντονότερες μετά απ'τη θεραπεία.

23. Διαταραχή πανικού: Τελικά, ξεπερνιέται;

24. Καλοκαιρινή ασπίδα.

Νέα Άρθα:

25. Εμμονές.


Εμμονές.

Αντώνης WolfBack | Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012 12:19 πμ

alt

Για να προσδιορίσουμε την εμφάνιση των κρίσεων πανικού ανατρέξαμε στο παρελθόν μας, κάναμε διάφορους ελέγχους έντασης και αύξησης του άγχους μας και μελετήσαμε εις βάθος την ποιότητα και την ροή της ζωής και της καθημερινότητας μας, όπως και τους ίδιους μας τους φόβους. Πολλά μπορεί να κρύβονται πίσω απ'αυτά, αλλά ακόμη κι αν έχουμε το χάρισμα στο να τα εντοπίσουμε και να τα διαχειριστούμε, οι κρίσεις πανικού συνεχίζουν την εμφάνισή τους, είτε σαν σποραδικές ενοχλήσεις, είτε σαν ολοκληρωμένες κρίσεις γεμάτες τρόμο και αγωνία. Γιατί επιμένουν να επαναλαμβάνονται; Γιατί οι κρίσεις να χωρίζονται σε περιόδους ηρεμίας και έξαρσης;

Αν στηριχθούμε στο γεγονός του ότι οι κρίσεις πανικού δεν εμφανίζονται τυχαία και δίχως την κατάλληλη αφορμή που θα τις πυροδοτήσει, τότε, μεταξύ άλλων, θα πρέπει να ανατρέξουμε σε εκείνον τον όρο που βασανίζει τους περισσότερους από εμάς: Τις εμμονές.

Δεν θα χρειαστεί να περιγράψουμε το τι είναι μια εμμονή. Όλοι μας γνωρίζουμε πως, σε ορισμένες περιπτώσεις, κάτι "οπλίζει" μέσα στο μυαλό μας και παραμένει εκεί για να μας βασανίσει ή να μας υπενθυμίζει κάτι που πρέπει να ολοκληρώσουμε ή να διορθώσουμε. Στην περίπτωση μας, η "ιδέα" αυτή που κολλάει στο μυαλό μας είναι ο φόβος. Ακόμη κι αν της δώσουμε άλλα ονόματα, όπως άγχος, στρες, αγωνία κ.λ.π., θα ανακαλύψουμε στην τελική πως πρόκειται για αγνή, φυσιολογική και εντελώς ανθρώπινη φοβία. Οπότε γρήγορα καταλήγουμε στο γεγονός πως οι φόβοι μας γίνονται εμμονές και το αντίστροφο. Για να το θέσουμε σαν παράδειγμα, ανατρέξτε σε εκείνο το 24ωρο που δεν πέρασε απ'το μυαλό σας η κρίση πανικού, που δεν αγχωθήκατε απ'αυτή την σκέψη και που δεν την συμπεριλάβατε στο πρόγραμμά σας ή σε κάποια επικείμενη δραστηριότητα σας -ακόμη κι αν δεν υπήρχε κάποιος ουσιαστικός ρόλος για να πυροδοτήσει αυτές τις σκέψεις. Πιθανότατα να μην υπάρχει κανένα 24ωρο που δεν πήγε το μυαλό σας σ'αυτό που φοβάστε τόσο πολύ. Και αυτός ο φόβος σίγουρα γίνεται εμμονή -αν δεν έχει γίνει ήδη. Και, ίσως, αυτή η εμμονή να είναι ο βασικός παράγοντας της διαταραχής πανικού και της συχνότητας των κρίσεων.

Το να πιεζόμαστε για να αποδράσουμε απ'αυτές τις εμμονές, σίγουρα δεν θα μας δώσει κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα. Είναι σαν να δημιουργούμε μια νέα εμμονή για να επικαλύψουμε κάποια άλλη. Και, σίγουρα, στον πόλεμο ανάμεσα στην θέληση και στον φόβο, γνωρίζουμε πολύ καλά στο ποιος θα είναι ο νικητής. Απ'την άλλη, αφήνοντας τις εμμονές να επιμένουν, δίχως να κάνουμε απολύτως τίποτε γι'αυτές και γνωρίζοντας του ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε την σκέψη και την ιδεολογία μας, θα καταλήξουμε πάλι στο ίδιο μηδενικό αποτέλεσμα. Οπότε, οι περισσότεροι από εμάς προσπαθούν να δεχθούν το γεγονός του ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτε γι'αυτές και ότι όλες οι προσπάθειες τους θα είναι άκαρπες.

Οι εμμονές καταστρέφουν την καθημερινότητα μας, ακόμη και σε εκείνες τις μέρες που είμαστε ήρεμοι και σίγουροι πως δεν κινδυνεύουμε από την εμφάνιση κάποιας κρίσης πανικού. Το μυαλό μας έχει "κλειδώσει" στους φόβους μας και σ'αυτό που μας απασχολεί περισσότερο απ'το καθετί άλλο. Στην τελική, αυτές οι εμμονές μας βάζουν τα όρια στις δραστηριότητες μας, όπως τις αντιλαμβανόμαστε εμείς, πάντοτε με την σκέψη του αν θα πάθουμε κάποια κρίση πανικού ή δεν νιώσουμε καλά σε ότι έχουμε κανονίσει.

Οι εμμονές δεν φεύγουν εύκολα, τουλάχιστον όχι όπως θα έφευγε μια εμμονή από κάποια επιθυμία, ή το άγχος από ένα μεμονωμένο συμβάν. Για να αντιμετωπίσουμε μια εμμονή που γεννήθηκε απ'τις διαταραχές πανικού, θα πρέπει να επικεντρώσουμε την προσοχή μας στους φόβους μας. Θα πρέπει να αναλύσουμε και να επεξεργαστούμε τους φόβους μας ώστε να μπορέσουμε έπειτα να τους διαχειριστούμε κατάλληλα. Όσο είμαστε ήρεμοι και νηφάλιοι γνωρίζουμε ότι οι φόβοι μας στηρίζονται σε παράλογες και ανούσιες σκέψεις, δευτερεύουσας σημασίας, αλλά όταν ο πανικός επιστρέφει νομίζουμε πως νικηθήκαμε ακόμη μια φορά απ'αυτούς. Το πρώτο ερώτημα είναι το εξής: "Οι εμμονές φεύγουν μαζί με τις κρίσεις; Αν απεξαρτηθώ απ'αυτές, θα απεξαρτηθώ και απ'τις εμμονές;". Όσο θα υπάρχει δράση χωρίς αντίδραση, έτσι και οι εμμονές θα πάψουν να μας απασχολούν έπειτα απ'την θεραπεία των διαταραχών πανικού. Το θέμα είναι το τι κάνουμε τώρα, στην παρούσα κατάσταση της ζωής μας.

Οι εμμονές που στηρίζονται στους φόβους μας, μας χαρακτηρίζουν σαν αγοραφοβικούς και οι ψυχολόγοι προσπαθούν να μας μάθουν έναν καινούριο τρόπο σκέψης και αντίδρασης σ'αυτές τις εμμονές. Μια σκέψη που θα σταματήσει να επαναλαμβάνεται συνεχώς μέσα στο μυαλό μας, θα σταματήσει αυτομάτως να ορίζεται ως εμμονή και θα έχουμε κάνει το πρώτο βήμα προς την επίλυση του προβλήματος μας, είτε πρόκειται για κάποιο αγοραφοβικό άτομο, είτε για κάποιον που πάσχει από διαταραχές πανικού. Οι εμμονές και ο φόβος γεννούν άγχος, και εν κατακλείδι μας οδηγούν σε μια νέα κρίση πανικού που μας επιστρέφει πάλι πίσω στις εμμονές, χαρακτηρίζοντας αυτό το γεγονός σαν έναν φαύλο κύκλο δίχως κάποια διέξοδο διαφυγής.

Τι μπορούμε να κάνουμε πια με τις εμμονές και τις φοβίες;

Αρχικά, θα πρέπει να αναλογιστούμε τις αλλαγές που έχουν πάρει μέρος στην ψυχολογία και στις δραστηριότητες μας. Αρχικά προχωρούμε στην διαπίστωση πως οι φοβίες επιμένουν να τριγυρίζουν στο μυαλό μας, σε οποιαδήποτε στιγμή στην καθημερινότητα μας και και αυτό μπορούμε να το διαπιστώσουμε αν αδυνατούμε να συγκεντρωθούμε σε κάποιο θέμα ή κατάσταση και οι φοβίες του ότι θα πάθουμε κάτι μας ταλαιπωρούν σε κάθε σκέψη μας. Έπειτα παρατηρούμε τι έχουμε αλλάξει στις συνήθειες μας. Ίσως μερικοί να μένουν όλη τη μέρα σε ένα κρεβάτι κοιτώντας την τηλεόραση (ακόμη κι αν αδυνατούν να συγκεντρωθούν σ'αυτό το βλέπουν), και άλλοι έχουν πάψει πια να ενδιαφέρονται για πράγματα που σε κανονικές συνθήκες τους γέμιζαν και τους ευχαριστούσαν. Προτιμούν να μένουν σε ένα κλειστό περιβάλλον, δίχως να κάνουν κάτι ουσιαστικό, νιώθοντας πως φοβούνται να κινηθούν και να δραστηριοποιηθούν και να νιώθουν πως τα πράγματα που θέλουν να κάνουν τώρα τους φαίνονται πολύ "βαρετά" και "άσκοπα". Εδώ θέλω να προσθέσω πως οι εμμονές λειτουργούν διαφορετικά σε κάθε άτομο και αυτά που αναφέρω μπορεί να αναφέρονται σε μερικές και μεμονωμένες περιπτώσεις.

Σίγουρα, τα άτομα αυτής της κατηγορίας ίσως χρειαστούν μια ψυχολογική υποστήριξη, είτε από τους ανθρώπους του περιβάλλοντος τους, είτε από κάποιον ειδικό. Προς το παρόν, αφήνουμε κατά μέρος τα φάρμακα, μιας και έχω αναφέρει αρκετές φορές πως αυτό θα ήταν το τελικό στάδιο και η τελευταία λύση για κάποιους που δεν μπόρεσαν να βρουν την ανταπόκριση που περίμεναν από τις τεχνικές αυτοψυχανάλυσης ή δεν μπόρεσαν να βοηθηθούν από τον ειδικό ψυχολόγο τους. Αναφέρω και πάλι πως τα άτομα που προτιμούν την φαρμακευτική λύση ΔΕΝ χαρακτηρίζονται ως αδύναμοι χαρακτήρες, ούτε και άνθρωποι ανεπαρκούς ψυχολογικού προσανατολισμού και είναι αδικαιολόγητες οι ενοχές που αισθάνονται μερικοί.

Οι διαταραχές πανικού, οι εμμονές και οι φοβίες, μπορεί να μας έφεραν σε κάποια αγοραφοβική κατάσταση. Οποιαδήποτε δραστηριότητα μακριά απ'το "ασφαλές" περιβάλλον μας μας τρομάζει και η ίδια η εμμονή στον φόβο μας αναγκάζει να τις ματαιώσουμε για την επόμενη μέρα που, κάπου μέσα μας θέλουμε να πιστέψουμε πως θα είμαστε καλύτερα. Οι εμμονές δεν θα λυθούν όταν καθόμαστε κάπου πιέζοντας τον εαυτό μας να πιστέψει πως πάσχει από αδικαιολόγητους φόβους. Μπορεί το περιβάλλον γύρω μας να είναι οικείο, αλλά αυτό δεν βοηθάει το μυαλό μας να ξεκολλήσει απ'την πραγματική αιτία που μας κρατάει εκεί μέσα, οπότε το πρώτο μας βήμα προς την αντιμετώπιση των εμμονών είναι η έκθεση σ'αυτά που αποφεύγουμε. Δεν πρέπει να δικαιολογούμαστε στους εαυτούς μας πάντοτε και να αντικαθιστούμε το "φοβάμαι να βγω έξω" με το τετριμμένο: "βαριέμαι να βγω έξω". Το μυαλό μας έχει ανάγκη να συλλάβει εικόνες και καταστάσεις που θα βοηθήσουν ανασταλτικά στις εμμονές και στις φοβίες μας.

Μικρά βήματα στην αρχή. Με την βοήθεια του συντρόφου ή ενός φίλου πηγαίνετε κάποια βόλτα ακόμη και όταν οι φόβοι για μια επερχόμενη κρίση πανικού μας αναγκάζουν να μείνουμε κλεισμένοι μέσα. Προτιμήστε τον χαλαρό περίπατο για αρχή, σε μια μικρή απόσταση απ'το σπίτι σας και συγκεντρωθείτε στην κουβέντα και στα αντικείμενα που βλέπετε τριγύρω σας. Προσπαθήστε να μην σκέφτεστε την ώρα της επιστροφής στο σπίτι σας και απολαύστε το περιβάλλον. Αποφεύγετε να σκέφτεστε τον άνθρωπο δίπλα σας σαν μια σανίδα σωτηρίας για το αν σας συμβεί κάτι, αλλά σαν κάποιον που μπορείτε να ανταλλάξετε γνώμη και σκέψεις για -ακόμη και ανούσια- θέματα. Γυρνώντας στο σπίτι έπειτα από μια ώρα καθίστε να συγκρίνετε τις διαφορές των σκέψεων σας σε σύγκριση με τις σκέψεις που κάνατε προτού βγείτε. Ακόμη κι αν δεν καταφέρατε να ολοκληρώσετε αυτή την βόλτα, σίγουρα τώρα θα νιώθετε πολύ καλύτερα συγκριτικά με πριν και ένα μέρος της αυτοπεποίθησης σας θα έχει αποκατασταθεί.

Έπειτα από μερικές ώρες επαναλάβετε την βόλτα, είτε με περίπατο είτε με το αμάξι σας μαζί με το ίδιο άτομο. Αν βγείτε με το αμάξι και σε κάποιο σημείο δεν νιώσετε καλά ενώ οδηγείτε εσείς, σταματήστε στην άκρη και ανοίξτε διάλογο με τον συνοδηγό σας προσπαθώντας να συγκεντρωθείτε σ'αυτά που ακούτε και αυτά που λέτε. Μην σκέφτεστε την περίπτωση του ότι θα πάθετε κάτι ή το αν θα έχετε το κουράγιο και την δύναμη για να γυρίσετε πίσω. Αν σας πιέζει η σκέψη του φόβου, πάρτε μια βαθιά ανάσα και ελέγξτε την κατάλληλη οξυγόνωση σας, ειδικά αν διαπιστώσετε ότι οι αναπνοές σας είναι κοφτές και γρήγορες. Έπειτα από κάθε 5 κανονικές και φυσιολογικές εισπνοές/εκπνοές πάρτε ακόμη μια βαθιά ανάσα. Συνεχίστε για ένα λεπτό και έπειτα συνεχίστε την κουβέντα με τον φίλο ή σύντροφο σας. Ο διάλογος μεταξύ σας ΔΕΝ θα περιορίζετε στο πρόβλημα σας. Είναι σημαντικό να γνωρίζει το άτομο δίπλα σας για την περίπτωση σας, αλλά δεν χρειάζεται να καταναλώνετε την ώρα και το κουράγιο σας πάνω σ'αυτό το θέμα.

Κρατάτε ένα ημερολόγιο με τις δραστηριότητες σας. Αναγράψτε σ'αυτό τι κάνατε σήμερα, που πήγατε, πόσο μακρινός ήταν ο προορισμός σας, με ποιο μέσο πήγατε και το πως αισθανθήκατε. Στο τέλος βάλτε και το ποσοστό φόβου/εμμονών που νιώθατε στην διάρκεια της βόλτας:


1-25% = Απόλαυσα την βόλτα δίχως φόβους, εμμονές και κρίσεις πανικού.

25-50% = Μερικές σκέψεις και φόβοι έλαβαν χώρα, αλλά τα κατάφερα μια χαρά.

50-75% = Δυσκολεύτηκα κάπως, αλλά τα κατάφερα.. Φοβήθηκα λιγάκι και σκεφτόμουν τον γυρισμό. Φοβόμουν πως κάτι θα πάθω.

75-90% = Δεν κατάφερα και πολλά. Τρόμαξα και έτρεμα και πιέστηκα πολύ για να περπατήσω. Γύρισα πίσω πιο γρήγορα απ'το προκαθορισμένο.

90-99% = Μερικά βήματα μόνο μπόρεσα να κάνω. Βίωσα την αγωνία απ'τις κρίσεις πανικού και γύρισα πάλι έντρομος/η πίσω.

100% = Μάταιος κόπος... Δεν μπόρεσα καν να βγω απ'το σπίτι.


Μ'αυτόν τον τρόπο και με το πέρασμα του χρόνου θα μπορείτε να έχετε μια εικόνα για την πορεία της θεραπείας σας.


Καλοκαιρινή ασπίδα.

Αντώνης WolfBack | Κυριακή, 22 Ιουλίου 2012 2:50 μμ

altΤο καλοκαίρι, για πολλούς, είναι η πιο ευχάριστη εποχή του χρόνου. Είναι η εποχή της διασκέδασης, των διακοπών, της βόλτας, του έρωτα και των συχνών αποδράσεων. Η δική μας μερίδα και ίσως για μερικούς άλλους, αυτή η εποχή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν μια άσχημη περίοδο που ευχόμαστε να περάσει γρήγορα και όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Σε παλιότερο άρθρο έχω περιγράψει τους λόγους που το καλοκαίρι και ο αποπνικτικός ζεστός καιρός ενισχύει τις κρίσεις πανικού, ακόμη και σε όσους δεν έχουν να κάνουν με μια ακραία αγχωτική περίοδο. Σε άλλους, οι χειρότεροι μήνες, πέραν των καλοκαιρινών, είναι ο Σεπτέμβρης και ο Οκτώβρης (γι'αυτό θα μιλήσουμε σε κάποιο απ'τα επόμενα άρθρα.) Αυτά τα άτομα βασανίζονται από κάποιους ψυχολογικούς ερεθισμούς και όχι από κάποιους εξωτερικούς (περιβαλλοντικούς ή μη) παράγοντες που τους αναγκάζουν να νιώθουν άσχημα και δυσάρεστα απ'τις ταλαιπωρίες των διαταραχών άγχους και πανικού.

Το καλοκαίρι είναι, επίσης, και η δυσκολότερη περίοδος για να πάρουμε κάποιες αποφάσεις, να ξεκινήσουμε κάποια θεραπεία ή να ακολουθήσουμε κάποιο πρόγραμμα. Η πιο βασική απασχόληση σ'αυτή την περίοδο είναι το τι θα κάνουμε με τις διακοπές μας. Θα τις περάσουμε στο σπίτι; Σε κάποιον καλά κλιματιζόμενο χώρο; Στην ασφάλεια που μας παρέχει το οικείο περιβάλλον μας; Ή θα κάνουμε το τόλμημα να σχεδιάσουμε τις διακοπές μας, με την αμφιβολία του ότι μπορεί και να τις ακυρώσουμε την τελευταία στιγμή; Προσωπικά πιστεύω πως δεν υπάρχει άνθρωπος που να πάσχει από διαταραχές πανικού και να μην σκέφτηκε τον τελευταία παράγοντα, άσχετα κι αν η κοινή λογική στρέφεται προς το μέρος των διακοπών και της απόλαυσης που αυτές παρέχουν.

Είτε διαλέξει κάποιος την θάλασσα και τον ήλιο, είτε διαλέξει κάποιο πιο "ψυχρό" περιβάλλον που ίσως τον κάνει να νιώσει πιο ευχάριστα, το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο: Οι διακοπές, σε όσους έχουν την οικονομική ευχέρεια να τις κάνουν, είναι σημαντικές και απαραίτητες. Νέες παραστάσεις, καινούριοι άνθρωποι και εντυπώσεις σίγουρα ΔΕΝ θα κάνουν το πρόβλημα μας χειρότερο απ'ότι είναι ήδη, αλλά τουναντίον, θα μας ξεφορτώσουν απ'το άγχος και το στρες που έχουμε συσσωρεύσει όλη αυτή την χρονιά. Το δυσκολότερο μέρος είναι το ταξίδι. Το πως θα το κάνουμε, με ποιον/α θα το κάνουμε και το ποια μέσα θα χρησιμοποιήσουμε. Πράγματα που, ομολογουμένως, μας απασχολούν όλον τον χρόνο, ακόμη και στις καθημερινές μας μετακινήσεις.

Κύριος στόχος μας για τις καυτές ημέρες του καλοκαιριού είναι να κρατάμε τον οργανισμό μας ακμαίο και να αποφεύγουμε δραστηριότητες που μπορούν να μας εξουθενώσουν. Η αποπνικτική ζέστη, η πεζοπορία και η συνεχής έκθεση κάτω απ'τον ήλιο μπορεί να δυσχαιρήνουν την όλη κατάσταση. Οι κανόνες που ισχύουν εδώ είναι οι ίδιοι, γνωστοί κανόνες, που ισχύουν για την πρόληψη της θερμοπληξίας και για τις ασθενέστερες ομάδες ατόμων.

alt

Ενυδάτωση: Κρατάμε τον οργανισμό μας συνεχώς ενυδατωμένο, όλες τις ώρες της ημέρας. Καταναλώνουμε πολλά υγρά, τα οποία μπορεί να είναι: νερό, ισοτονικά ποτά και χυμούς. Αποφεύγουμε οπωσδήποτε ποτά που εμπεριέχουν καφεϊνη και ταυρίνη, όπως και αλκοόλ. Είναι αδικαιολόγητη η σκέψη πως πίνοντας τσάι ή Red Bull θα γίνουμε σούπερμαν και θα την σκαπουλάρουμε απ'τις κρίσεις πανικού. Δεν είναι σκοπός μας να κρατήσουμε τις δύο άκρες: Ή θα είμαστε εξουθενωμένοι και ευάλωτοι στις κρίσεις πανικού, ή θα είμαστε ταραγμένοι απ'τα τόσα που θα καταναλώσουμε, για να διαπιστώσουμε σύντομα πως ξαναγυρίζουμε πάλι στην κατάληξη της πρώτης περίπτωσης. Πρέπει πάντοτε να κρατάμε μια ισορροπία.

alt

Διατροφή: Συμπληρώνουμε τους ηλεκτρολύτες απ'το νερό και την λήψη υγρών και τα άλατα απ'το φαγητό. Δεν τρώμε βαριά, σε καμία περίπτωση, μιας και το φαγητό αυξάνει την εσωτερική θερμοκρασία του σώματος μας. Λαμβάνουμε μικρά και πολλά γεύματα στην διάρκεια της μέρας και χρησιμοποιούμε μικρές ποσότητες αλατιού (για όσους κάνουν δίαιτα στο αλάτι, ίσως θα πρέπει να ρυθμίσουν την διατροφή τους ανάλογα με τις συμβουλές του γιατρού τους.) Προτιμούμε τις σαλάτες, τα λαχανικά και τα χορταρικά. Τα φρούτα είναι απαραίτητα.

alt

Δραστηριότητες / Μετακίνηση: Όπως προαναφέραμε, προσπαθούμε να μην καταπονούμε τον οργανισμό μας με δραστηριότητες που μας εξαντλούν, ειδικά τις πιο θερμές ημέρες του καλοκαιριού. Κάνουμε αρκετά διαλείμματα και καταναλώνουμε πολλά υγρά. Προτιμούμε τους κλιματιζόμενους χώρους και αποφεύγουμε εξαντλητικές πεζοπορίες. Στις παραλίες, δεν καθόμαστε στον ήλιο με τις ώρες και βουτάμε συχνά στη θάλασσα. Για τις μετακινήσεις μας, ειδικά τις μετακινήσεις μας που αφορούν τις διακοπές μας, θα πρέπει να είμαστε κατάλληλα προετοιμασμένοι και ήρεμοι, ώστε να μην έχουμε κάποιο άγχος που θα μπορούσε να μας χαλάσει την διάθεση στο ταξίδι μας. Συνηθίζουμε στην ιδέα του μέσου που θα χρησιμοποιήσουμε, εκλογικεύουμε τις μέρες που θα περάσουμε εκεί και στον τρόπο που θα τις περάσουμε και προσπαθούμε όσο το δυνατό να μην κάνουμε τρομακτικές σκέψεις, όπως το να γνωρίζουμε πάντοτε ποιο νοσοκομείο είναι κοντά στην περιοχή που θα μείνουμε. Κρατάμε σαν γνώμονα πάντοτε τον σκοπό μας, ο οποίος είναι το να περάσουμε καλά και να ξενοιάσουμε λιγάκι απ'την ρουτίνα της καθημερινότητας μας. Ίσως η πρώτη μέρα μας εκεί να μην είναι και τόσο ευχάριστη, αλλά αυτό δεν θα κρατήσει πολύ και δεν θα αργήσουμε να εγκλιματιστούμε. Οι διακοπές είναι πάντοτε ευχάριστες και έτσι θα πρέπει να τις βλέπουμε, δίχως να είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε άσχημες και παράλογες σκέψεις.

Σε καμία περίπτωση δεν αναβάλουμε τις διακοπές μας επειδή δεν νιώθουμε καλά και σίγουροι για το αν θα τα βγάλουμε πέρα με τις κρίσεις πανικού. Οι κρίσεις είναι κάτι το δευτερεύον και δεν είναι απαραίτητο να τις συμπεριλάβουμε στα σχέδια των διακοπών μας. Είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε πως αν αναβάλουμε τις διακοπές μας, τότε οι κρίσεις θα είναι πολύ χειρότερες απ'την απογοήτευση μας που μπόρεσαν να μας ελέγξουν, για μια ακόμη φορά, την ζωή και τις δραστηριότητες μας. Για να νιώσουμε σίγουροι, ίσως να ήταν καλύτερο να κουβεντιάσουμε με το άτομο (ή τα άτομα) που θα βρίσκονται κοντά μας εκείνες τις μέρες. Θα πρέπει να γνωρίζουν λίγα πράγματα για εμάς και στα όσα περνάμε αυτή την περίοδο. Αν δεν το κάνουμε αυτό, τότε σίγουρα θα έχουμε προσθέσει το άγχος της έκθεσης μέσα σ'όλα τα άλλα. Ο φόβος του να μην καταλάβει κανείς ότι δεν είμαστε καλά θα μας κάνει να νιώσουμε πολύ πιο άσχημα και αμήχανα. Αν ακολουθήσαμε κάποια ψυχολογική βοήθεια, τότε θα πρέπει να σκεφτόμαστε πάντοτε τις συμβουλές του γιατρού μας. Αν παίρνουμε κάποια φάρμακα, θα τα πάρουμε μαζί μας και σε καμία περίπτωση δεν θα προβούμε σε οποιαδήποτε κατάχρηση. Αν δεν κάναμε τίποτε απ'τα δύο, τότε θα πρέπει να δουλέψουμε μόνη μας βάση της κοινής λογικής.

Για όσους έχουν ακόμη τις αμφιβολίες τους, θα προσθέσω το εξής: Η συχνότητα και η ένταση των κρίσεων δεν σημαίνει πως θα παραμείνει ίδια εκεί που θα πάμε. Η πρώτη ώρα του ταξιδιού ίσως να μας δυσκολέψει λιγάκι, αλλά είναι ένα αναμενόμενο άγχος, το οποίο θα πρέπει να δεχθούμε και να μην το αφήσουμε να μας χαλάσει τις διακοπές μας. Έχουμε αναφέρει μερικά τεχνικές μέσα σ'αυτό το blog που μπορούν να μας κρατήσουν σε ισορροπία για αυτές τις στιγμές. Το σίγουρο είναι πως γρήγορα η συμπεριφορά μας θα αλλάξει όσο θα αλλάζουμε κι εμείς εντυπώσεις και παραστάσεις. Η αρνητική σκέψη περιορίζεται μόνο στις κρίσεις πανικού, ενώ οι θετικές και ευχάριστες σκέψεις βρίσκονται τριγύρω μας και σίγουρα αυτές θα υπερισχύσουν στο τέλος. Δεν χρειάζεται να κάνουμε υπεράνθρωπη υπομονή ώστε να ηρεμήσουμε όσο το δυνατόν πιο σύντομα και ούτε να πιεστούμε προς αυτό το αποτέλεσμα. Θα έρθει μόνο του και στο τέλος θα καταλάβουμε ότι δεν ήταν δα και το πιο δύσκολο τόλμημα που κάναμε. Θα χαρούμε τον ήλιο, την θάλασσα και τις διακοπές μας, όχι γιατί έτσι πρέπει, αλλά γιατί το έχουμε ανάγκη.

Όσοι δεν κάνατε ακόμη σχέδια για τις διακοπές σας, μάλλον τώρα είναι ο κατάλληλος καιρός να ξεκινήσετε. Και όπως είπαμε: Θα είστε εσείς και τα αγαπημένα σας πρόσωπα μαζί σας. Οι κρίσεις πανικού δεν έχουν υπόσταση, προσωπικότητα και ύλη, ώστε να τις πάρουμε μαζί μας στις βαλίτσες μας. Για όσους, αδικαιολόγητα, έδωσαν μια προσωπικότητα και μια υπόσταση στις κρίσεις, τότε μπορούν κάλλιστα να τις κουνήσουν το μαντίλι από κάποιο λιμάνι, σταθμό ή απ'το αμάξι τους όταν πια θα έχουν απομακρυνθεί απ'το "ασφαλές" περιβάλλον τους.


Διαταραχές πανικού. (Τελικά, ξεπερνιούνται;)

Αντώνης WolfBack | Τρίτη, 8 Μαΐου 2012 8:05 μμ

deadend.jpgΗ αμέσως επόμενη ερώτηση που κάνουμε έπειτα απ'την τυπική: "Πως αντιμετωπίζεται;", είναι η εξής: "Τελικά, ξεπερνιέται κάποτε;" Κι ενώ υπάρχουν πολλές απαντήσεις στην πρώτη ερώτηση, στη δεύτερη οι απαντήσεις που παίρνουμε είναι διφορούμενες και συγκεχυμένες και το μόνο που μας κάνουν είναι να μας μπερδεύουν πολύ περισσότερο από όσο μπερδεμένοι είμαστε ήδη. Δεν υπάρχουν τεκμηριωμένες απαντήσεις, όπως και δεν υπάρχουν βάσιμα ποσοστά προσωπικών εμπειριών για να μας δώσουν μια εικόνα για το τι μπορεί να περιμένει κανείς απ'τα μελλούμενα. Ο ρόλος ενός θεραπευτή είναι ο εξής: Να δίνει κουράγιο και αισιοδοξία, ώστε να μπορέσει να κερδίσει την εμπιστοσύνη μας, οπότε και η απάντηση του θα είναι αντίστοιχη σ'αυτό που θέλει να πετύχει. Αυτό μας αρκεί; Μήπως χρειαζόμαστε πιο απτές εξηγήσεις και παραδείγματα για να μπορέσουμε να δεχθούμε αυτή την αισιόδοξη απάντηση που καρτερούμε;

Το τοπίο γύρω απ'αυτό το ζήτημα είναι αρκετά θολό. Για να ρίξουμε φως και να απαντήσουμε σ'αυτό, θα πρέπει να προβούμε σε ατελείωτους διαλόγους και συζητήσεις. Ακόμη και έπειτα απ'αυτό, πάλι θα έχουμε τις απορίες και τις αμφιβολίες μας.

Ένα πράγμα που θα μπορούσε να μας δώσει μια απάντηση είναι το να αναλύσουμε εις βάθος το πως λειτουργούν οι κρίσεις και οι διαταραχές πανικού, το πως αντιδρούμε σ'αυτές, το πόσο μπορούν να απορροφηθούν απ'τον ψυχολογικό και κοινωνικό μας κόσμο και το πόσο επιρρεπείς είμαστε εμείς απ'αυτές. Όλα αυτά θα τα κουβεντιάσουμε στα επόμενα μου άρθρα. Είναι βασικό να τα γνωρίζουμε, όπως βασικό είναι να πάρουμε και την απάντηση που θέλουμε σ'αυτό το φλέγον ερώτημα. Και μιας και οι μαρτυρίες δεν είναι ούτε αρκετές, ούτε τεκμηριωμένες ώστε να καταλήξουμε σε κάποιο συμπέρασμα, θα θέσω τις απαντήσεις αυτές γράφοντας σε προσωπικό επίπεδο.

Είχα πολλά χρόνια να πιω και να μεθύσω. Όποιος πάσχει από διαταραχές πανικού θα γνωρίζει το πόσο δυσάρεστα μπορεί να κυλίσει μια βραδιά έπειτα από μέθη, και ειδικότερα όταν ο οργανισμός μας είναι τόσο ευάλωτος στις κρίσεις πανικού. Έχω αναφέρει πολλάκις πως το αλκοόλ δεν είναι διέξοδος, αλλά ένα απ'τα βασικά συστατικά πρόκλησης των κρίσεων. Ίσως τα πρώτα ποτά να μας ενθουσιάσουν... αλλά τα επόμενα θα μας κάνουν να μετανιώσουμε για όσα καταναλώσαμε. Ίσως να φταίει το γεγονός πως αντί το ποτό να μας αναπτερώνει το ηθικό και το θάρρος, να γίνεται το αντίθετο και να μας κάνει πολύ επιρρεπείς στους φόβους μας και να τους βγάζει στην επιφάνεια με ιδιαίτερα περίτεχνο τρόπο. (ιδιαίτερα όταν το επίπεδο του σακχάρου πέφτει και ξεκινάει η δυσφορία και η κακή διάθεση). Είχα σταματήσει την δική μου θεραπεία πριν από πολλά χρόνια και προσπαθούσα να κρατήσω μια απόσταση απ'το αλκοόλ. Στα χρόνια που ακολούθησαν δίχως κρίσεις πανικού θα μπορούσα να πως ναι, το έχω ξεπεράσει... μέχρι την επόμενη φορά που θα έπινα...

Στις τελευταίες φορές που ήπια και τελικά μέθυσα, ανακάλυψα μεγάλες αλλαγές στον τρόπο συμπεριφοράς μου, στις σκέψεις μου και στην αντίδραση μου. Σε γενικές γραμμές άρχισα να αναλύω και να συγκρίνω όλες τις φορές που έχω μεθύσει, το τρόπο που αντέδρασα στις φοβίες, στις εμμονές μου και στις αλλαγές που υπήρξαν ανάμεσα σ'αυτά τα χρονικά διαστήματα. Μέχρι που κατέληξα σε μερικά συμπεράσματα που ίσως βοηθήσουν στο μέλλον μου.

Όποιος επί πολλά χρόνια πάσχει από διαταραχές άγχους και πανικού ίσως να έχει μάθει αρκετά πράγματα για τους φόβους και τις ανησυχίες του. Έχουμε μάθει το πως ο φόβος μπορεί να γίνει σε δευτερόλεπτα τρόμος, και το πως ο τρόμος αυτός μπορεί να επιφέρει πολλά περισσότερα άσχημα συναισθήματα για τα υπόλοιπες ώρες ή λεπτά της ζωής μας. Όλες αυτές οι στιγμές μπορούν να ξεπεραστούν με τον καιρό; Μπορούν να ξεχαστούν; Είναι τόσο έντονα τα συναισθήματα και οι εμμονές ακόμη χειρότερες που δεν μπορούν, έτσι απλά, να διαγραφούν απ'την μνήμη μας, όσο κι αν επιθυμούμε και προσμένουμε σ'ένα τέτοιο αποτέλεσμα. Οπότε, η απάντηση στο ερώτημα μας είναι: "Θα ζούμε για πάντα μ'αυτές;"

Ο φόβος και το άγχος είναι έμφυτα συναισθήματα. Άλλοι είναι πιο ευαίσθητοι σ'αυτά, και άλλοι ίσως να έχουν μάθει να τα ελέγχουν. Ο φόβος για το άγνωστο, για τον αφανισμό μας -δίχως κάποια λογική ή συγκεκριμένη αφορμή-, για το μέλλον μας, για την υγεία μας και όλα αυτά θα μείνουν μαζί μας ως το υπόλοιπο της ζωής μας. Ο φόβος, καθ'αυτού, δεν γιατρεύεται, αλλά το εύλογο είναι πως ο οργανισμός και η ψυχολογία μας μαθαίνει με τον καιρό. Δεν ζούμε με τον πανικό μια ζωή, αλλά οι φόβοι και οι εμμονές ίσως να μας συντροφεύουν για αρκετό διάστημα, άσχετα με την ποσότητα και το πόσο έντονες είναι οι κρίσεις πανικού που βιώνουμε. Αυτό δεν μας τρομάζει. Ο πανικός θα μείνει μαζί μας, αλλά δεν θα είναι πια αυτός που ήταν κάποτε. Θα δείχνει τα δόντια του σε μερικές δύσκολες περιόδους της ζωής μας, αλλά μέχρι εκεί. Οι εμμονές δεν θα είναι αρκετές για να πυροδοτήσουν κάποια κρίση πανικού. Ο φόβος δεν θα μπορέσει να μετατραπεί σε τρόμο. Ο οργανισμός μαθαίνει τους τρόπους αντίδρασης σε κάθε ερέθισμα που κάποτε θα μπορούσε να μετατραπεί σε μια δυσάρεστη και αβάσταχτη κατάληξη. Όσοι πάσχουν χρόνια από διαταραχές πανικού, πολύ εύστοχα αναρωτιούνται: "Πως γίνεται να τα ξεχάσω όλα αυτά και να αλλάξω τη ζωή μου; Ήταν η πιο άσχημη περίοδος της ζωής μου και δεν μπορώ να την διαγράψω τόσο απλά". Πολύ σωστά, αλλά η ζωή μας επιφυλάσσει πολλές αλλαγές.

Σε γενικές γραμμές; Οι κρίσεις πανικού δεν φεύγουν και δεν ξεχνιούνται. Κανείς δεν μπόρεσε και κανείς δεν θα μπορέσει να καταφέρει αυτό το πράγμα, όσο και να προσπαθήσει στη ζωή του. Όπως και κανένας θεραπευτής δεν μπορεί , επίσης, να το καταφέρει. Με τον καιρό μαθαίνουμε, λαμβάνουμε εικόνες και συναισθήματα και έτσι μπορούμε να ελέγξουμε τους δεσμούς ανάμεσα στην σκέψη και στην αντίδραση. Ο φόβος αποκτάει μια πιο λογική υπόσταση και δεν είναι αρκετός για να μας κάνει να νιώσουμε άσχημα, εκτός κι αν το θέλουμε ή το επιδιώκουμε εμείς οι ίδιοι. Στιγμές αδυναμίας ίσως να υπάρξουν, αλλά και πάλι ο τρόμος θα είναι ελεγχόμενος. Η θεραπεία με φάρμακα, όσο και η ψυχοθεραπεία, δεν προσπαθούν να αφανίσουν το ίδιο το πρόβλημα. Προσπαθούν απλώς να μας μάθουν να συμβιώνουμε με τον ίδιο μας τον εαυτό, γιατί αυτός υπάρχει σήμερα κι αυτός θα υπάρχει και στο υπόλοιπο της ζωής μας. Δεν διώχνουμε τους φόβους μας, αλλά μαθαίνουμε να ζούμε μ'αυτούς, να τους ακούμε και να αντιδρούμε ανάλογα. Όπως έχω ξαναπεί στο παρελθόν, δεν προσπαθούμε να ξεφύγουμε απ'τις κρίσεις πανικού, αλλά να τις παλέψουμε, να αμυνθούμε με τον κατάλληλο τρόπο και έπειτα να τις δεχθούμε. Αυτό θα πρέπει να μάθουμε να κάνουμε στην πορεία της ζωής μας. Και δεν χρειάζεται να το προσπαθήσουμε περισσότερο απ'όσο χρειάζεται. Αυτή η μάθηση είναι έμφυτη. Έρχεται μόνη της, δίχως την δική μας μεσολάβηση.

Οπότε, στον όρο "ξεπερνιέται" δεν υπάρχει κάποια ουσιαστική απάντηση. Ο πανικός, όπως οι περισσότεροι τον γνωρίζουν σήμερα, μπορεί να ξεπεραστεί, αλλά όχι ο ίδιος ο φόβος και οι εμμονές. Αυτά θα ζούνε μαζί μας, αλλά δεν θα προκαλούν τόσο μεγάλες συμφορές όπως εκείνες που ζούσαμε μέχρι χθες. Η ζωή μας αλλάζει συνήθειες, στόχους και σκέψεις κι έτσι και οι κρίσεις μεταλλάσσονται σε κάτι που μπορεί να ελεγχθεί, να μετριαστεί και να αντιμετωπιστεί στην κατάλληλη ώρα και στιγμή. Η αγοραφοβία, απ'την άλλη, μπορεί να ξεπεραστεί αρκετά πιο σύντομα, ανάλογα με την δεκτικότητα και την προσπάθεια του ατόμου.

Το γενικό συμπέρασμα είναι το εξής: Δεν προσπαθούμε να το βάλουμε στα πόδια, ούτε βιαζόμαστε να διώξουμε κάτι που μας ανήκει και είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας. Αυτό που προσπαθούμε είναι να αλλάξουμε το σήμερα, για ένα καλύτερο αύριο. Δεν θα κολλήσουμε σε διάφορες αναστολές που αφορούν τις κρίσεις πανικού. Δεν στεναχωριόμαστε που θα είμαστε δεμένοι μ'αυτές, ούτε για το ότι εμείς βρεθήκαμε στον ρόλο του θύματος. Θα δείτε πως όλα εξαρτιώνται από εμάς τους ίδιους. Θα δείτε το πόσο λογικά και απλά μπορούν να γίνουν τα πράγματα στο μέλλον. Ο πανικός έγινε και θα γίνει ένα αναπόσπαστο μέρος του εαυτού μας και ποτέ δεν θα γίνει φίλος μας. Αλλά, δεν θα είναι ούτε και ο εχθρός μας..


Για μια συμπληρωματική βοήθεια πάνω σ'αυτό το αρθρο, μπορείτε να ρίξετε μια ματιά εδώ: Η ζωή μετά την κρίση.


Οι κρίσεις επιστρέφουν εντονότερες μετά τη θεραπεία.

Αντώνης WolfBack | Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011 9:24 μμ

Δεν είναι ελάχιστrecycle-2577.jpgες οι περιπτώσεις που συμβαίνει κάτι σαν κι αυτό. Μερικοί ακολούθησαν κάποια αποτελεσματική θεραπεία, κατά την οποία ένιωσαν και αισθάνθηκαν πως βρήκαν τον χαμένο έλεγχο και την κυριαρχία των συναισθημάτων τους, απέδρασαν απ'τον κλοιό των κρίσεων-διαταραχών πανικού, ένιωσαν έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τον κόσμο, αλλά τα σχέδια τους δεν κράτησαν για πολύ. Οι κρίσεις πανικού επέστρεψαν έπειτα από κάμποσο καιρό, βρίσκοντας πάντοτε την πιο ακατάλληλη στιγμή για να εμφανιστούν και σαν να μην φτάνει αυτό, αυτή την φορά έχουν επιστρέψει πιο έντονοι και πιο αιφνίδιοι απ'την προηγούμενη. Η απελπισία και η έντονη σκέψη της αποτυχίας βασανίζει το άτομο και αυτό τον κάνει να νιώθει πιο άσχημα από ποτέ άλλοτε. Ο δεύτερος κύκλος είναι χειρότερος απ'τον πρώτο και είναι εύλογη η απορία τους: "Γιατί να συμβαίνει αυτό, όταν πια είχα νικήσει τον αγώνα αυτόν;", "Τι άλλο θέλουν από εμένα;".

Για την ακρίβεια, δεν θέλουν τίποτε από εμάς. Ίσως, ασυναίσθητα, να θέλουμε εμείς κάτι απ'αυτές. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει πως τις καλέσαμε εμείς -ποιος, άλλωστε, θα ζητούσε να ξαναζήσει εκείνες τις απαράδεκτες στιγμές γεμάτες τρόμο και έντονη απελπισία;

Τότε τι φταίει για όλα αυτά;

Είναι, μάλλον, καιρός να σκεφτούμε για τα όσα κάναμε και τι δεν κάναμε. Να συλλογιστούμε στο τι μας ξέφυγε όλον εκείνον τον καιρό που "νομίζαμε" πως καταπολεμούσαμε τις κρίσεις και τις διαταραχές πανικού. Αυτή είναι η στιγμή που θα πρέπει να σκεφτούμε περισσότερο απ'όλες τις προηγούμενες φορές και να βρούμε τα χαμένα κομμάτια του παζλ. Οι περισσότεροι δεν δίνουν την πρέπουσα σημασία εδώ, μιας και έχουν στο τσεπάκι τους την πρώτη συνταγή του γιατρού, οπότε το μόνο που τους απομένει είναι να ανατρέξουν πάλι σε εκείνη και να ξεκινήσουν μια νέα θεραπεία. Το αποτέλεσμα θα είναι, όμως, μακροχρόνιο; Θα μπορέσουν να χτυπήσουν το πρόβλημα στη ρίζα τους, ή θα ξύσουν μόνο επιφανειακά το κέλυφος των προβλημάτων τους;

Μιλώντας γι'αυτή την υποτροπή θα πρέπει να αναλογιστούμε το τι κάναμε εμείς οι ίδιοι για να κερδίσουμε την μάχη, την πρώτη φορά. Ξεκινήσαμε μια θεραπεία σε κάποιον ψυχίατρο, βοηθημένοι από φάρμακα και αντικαταθλιπτικά; Δώσαμε μια μάχη ψάχνοντας τον εσωτερικό μας κόσμο και προσπαθήσαμε να εκλογικεύσουμε τα συμπτώματα με την βοήθεια κάποιου ψυχολόγου; Σχετικά και υποθετικά, όσοι είχαν υποτροπές, το 60% απ'αυτούς δοκίμασαν φάρμακα και το 40% είχε κάνει ψυχοθεραπεία. Γιατί υπάρχει αυτή η διαφορά στα ποσοστά; Ας υποθέσουμε ότι ο κύκλος των διαταραχών θα μπορούσε να κρατήσει 5 χρόνια. Παίρνοντας φάρμακα (όπως έχω ήδη προαναφέρει σε παλιότερα άρθρα) δεν λύνουμε ένα πρόβλημα, απλώς το καλύπτουμε ή και το κρύβουμε βαθύτερα μέσα μας, τόσο ώστε να μην είναι σε θέση να μας ενοχλεί και να μας κουράζει. Αν τελειώσουμε τη θεραπεία έπειτα από έναν χρόνο, ίσως οι διαταραχές να επιστρέψουν για να κλείσουν τον κύκλο τους για τα επόμενα 4 χρόνια, όπως ήταν προγραμματισμένο για να γίνει. Όσοι είχαν κάνει ψυχανάλυση δεν γλύτωσαν αυτά τα 4 χρόνια, αλλά απλώς, έμαθαν να είναι υπομονετικοί και να έχουν τον έλεγχο μέχρι να κλείσει ο κύκλος αυτός.

Μη παρεξηγηθώ. Και οι δύο θεραπείες είναι σωστές. Η πρώτη είναι ένας γρήγορος τρόπος για να σταματήσουν οι κρίσεις, ενώ ο άλλος θέλει προσπάθεια, χρόνο, υπομονή και την διέγερση της εσωτερικής μας δύναμης για να σταματήσουν.

Άρα, τι συμβαίνει τώρα; Ακόμη και σε όσους ακολούθησαν και τις δύο θεραπείες;

Χάσαμε το κυρίως θέμα σ'όλη αυτή την θεραπεία που είχαμε κάνει την πρώτη φορά. Ίσως να δεχτήκαμε τα έτοιμα και τα τετριμμένα για να μπαλώσουμε μια δυσάρεστη θέση που βρισκόμασταν την συγκεκριμένη στιγμή. Δεχτήκαμε με σιγουριά πως γλυτώσαμε απ'τις κρίσεις και αφήσαμε τους εαυτούς μας να αναπαύσουν, σίγουροι πως δεν θα επέστρεφαν. Το σίγουρο είναι πως οι περισσότεροι που επέστρεψαν στις κρίσεις ΔΕΝ κατάφεραν να απαλλαγούν απ'τις ΕΜΜΟΝΕΣ και τους ΦΟΒΟΥΣ τους σε οποιοδήποτε στάδιο της πρώτης θεραπείας τους. (για τις εμμονές, το νο.1 πρόβλημα υποτροπής των πανικών, θα μιλήσουμε στο επόμενο άρθρο.) Παρόλο που δεν είχαμε να αντιμετωπίσουμε τις κρίσεις, οι εμμονές και οι φόβοι ήταν εκεί για να μας θυμίζουν το τι περάσαμε και το τι θα φοβόμαστε για το μέλλον. Αν αυτά τα συναισθήματα παραμένουν έπειτα από μια επιτυχημένη θεραπεία, το σίγουρο είναι πως οι κρίσεις θα αναστηθούν ξανά απ'τις ίδιες τους τις στάχτες.

Δεν χρειάζεται να μας πιάνει πανικός γι'αυτή την υποτροπή των συμπτωμάτων. Ούτε αποτυχημένοι, ούτε αγχωμένοι, ούτε καν ηττημένοι. Η χειρότερη άμυνα είναι η αναγκαστική ομηρία. Και, κάθε άλλο, δεν πρέπει να είμαστε όμηροι των ίδιων των εαυτών μας, άσχετα αν δεν μπορούμε να τον καταλάβουμε και να αντιδράσουμε όπως αυτός ορίζει. Αυτή την στιγμή δεν θα σκεφτούμε τα έξοδα που κάναμε για την πρώτη θεραπεία και δεν θα αναπολήσουμε τις στιγμές εκείνες που αισθανόμασταν μια χαρά και "νομίζαμε" πως είχαμε βρει τον εαυτό μας.

Η μάχη αυτή ΔΕΝ θα είναι πιο δύσκολη απ'την πρώτη. Τα όπλα που είχαμε τα έχουμε και τώρα, μόνο που δεν μπορέσαμε να τα χρησιμοποιήσουμε αποτελεσματικά.

Αν οι κρίσεις ήρθαν και πάλι, είναι καιρός να βάλουμε τα μεγάλα μέσα. Αυτή είναι η στιγμή που θα πρέπει να αναθεωρήσουμε μερικά πράγματα στη ζωή μας. Να δούμε τι έπρεπε να αλλάξουμε και δεν μπήκαμε καν στην διαδικασία να το αλλάξουμε (μη την ειρωνική δικαιολογία του ότι ήμασταν μια χαρά με την θεραπεία μας και δεν χρειάστηκε). Μη δεχόμαστε τις έτοιμες λύσεις σε κονσέρβα. Είμαστε καλά - πάει τελείωσε - τι ωραία τι καλά.... αλλά αν μας ξανάρθει; Ακόμη και στην διάρκεια της θεραπείας δεν νιώθαμε τον φόβο του ότι οι πανικοί θα έρθουν πάλι; Αυτό δεν μπορεί να σημαίνει πως τους καλέσαμε εμείς οι ίδιοι;

Το κλειδί είναι το εξής: Πρέπει να γυρίσει αυτή η σελίδα μια και καλή. Οι κρίσεις πανικού πρέπει να εξαλειφθούν τόσο απ'το σώμα μας, αλλά και απ'το μυαλό μας. Κλείνουμε μια πόρτα πίσω μας και ανοίγουμε κάποια άλλη. Κάντε έναν καλύτερο έλεγχο της ζωής σας αυτή την φορά. Μην τα παρατάτε γιατί νιώθατε καλύτερα κάποιες στιγμές που κάνατε την θεραπεία. Βάλτε τα δυνατά σας να κάνετε καλύτερη διαχείριση των σκέψεων και του άγχους σας. Μάθετε να μην τρομάζετε απ'τις κρίσεις, για να μην είστε σε θέση να τις ξαναβρείτε πάλι μπροστά σας. Κάτι τέτοιο θέλει μεγάλη δύναμη και πολύ υπομονή, αλλά μη κάνοντας τίποτε και παραμένοντας στάσιμοι στις στιγμές "απόλυτης ευφορίας" δεν θα λύσει το πρόβλημα. Θα στηριχθούμε πάλι σε έναν γιατρό, αλλά αυτή την φορά δεν θα κάνει μόνο αυτός κουμάντο. Ο γιατρός και τα φάρμακα είναι σύμβουλοι και όχι τα όπλα μας, οπότε δεν χρειάζεται να στηριζόμαστε ΜΟΝΟ σε εκείνα και εκείνους. Θα μας κάνουν να νιώσουμε και πάλι καλά, όπως είχαν κάνει και την πρώτη φορά, αλλά αυτή την στιγμή θα πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και όχι να τα περιμένουμε όλα από άλλους. "Δώσε μου τη χαρά της ζωής κι εγώ θα την δεχτώ."... Θα πρέπει να δώσουμε κι εμείς κάτι πίσω. Αυτό είναι το κλειδί. Αυτή την φορά θα δούμε την θεραπεία σαν σύμβουλο κι όχι σαν σωτήρα. Αν δεν προσπαθήσουμε εμείς οι ίδιοι να λύσουμε το πρόβλημα, κανένα φάρμακο, κανένας ψυχίατρος και κανένας ψυχολόγος δεν μπορεί να το λύσει.

Και δεν υπάρχει καλύτερο ταξίδι απ'αυτό που βγαίνει από μέσα μας.



Η 1η Συνάντηση Μελών/Επισκεπτών στις 9/10/2011 έληξε επιτυχώς.

Αντώνης WolfBack | Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011 10:28 μμ

Η 1η συνάντηση του blog στις 9/10/2011 έληξε επιτυχώς. Ίσως και περισσότερο απ'όσο μπορούσα να περιμένω.

Μπορεί να μην ήμασταν πολλοί, αλλά τουλάχιστον ήμασταν αρκετοί ώστε να περάσουμε 4,5 ευχάριστες ώρες, παρόλο τον άσχημο καιρό. Η παρέα ήταν αρκετά ευχάριστη και με χαρά μου είδα πως βρισκόμουν πλαισιομένος από άξια, δυναμικά και δημιουργικά άτομα (άσχετα αν όλοι μας είχαμε παρελθόν και παρόν με τις κρίσεις πανικού - ένα θέμα που κουβεντιάσαμε και αναλύσαμε εκτενώς και εύχομαι ορισμένοι να επωφελήθηκαν απ'αυτή τη κουβέντα.).

Σε γενικές γραμμές θα πρέπει να ομολογήσω πως η οργάνωση της πρώτης συνάντησης ήταν λιγάκι πρόχειρη. Ίσως γι'αυτόν ακριβώς τον λόγο: επειδή ήταν η πρώτη. Ίσως μερικοί που επιθυμούσαν να παρευρεθούν κόμπιαζαν στην διαδικασία της αναγνώρισης, είτε στο θέμα του κακού καιρού, είτε και στο θέμα του μέρους και τόπου. Αυτό το θέμα θα διορθωθεί στην επόμενη συνάντηση που θα οργανωθεί αρκετά σύντομα και πιο μελετημένα αυτή τη φορά. Μείνετε ενημερωμένοι και κάνετε συχνές επισκέψεις στο παρόν blog και στο chat.

Θέλω να ευχαριστήσω θερμά τα παιδιά που παρευρέθηκαν στη συνάντηση. Και ιδιαίτερα ένα άτομο που οδήγησε αρκετά ώστε να βρεθεί μαζί μας.

Ελπίζω να σας ξαναδώ στην επόμενη συνάντηση, ή σε κάποια μελλοντική έξοδο μας εκτός διοργάνωσης.

Για οτιδήποτε χρειαστείτε, επικοινωνήστε μαζί μου στο : wolfbackgr@gmail.com

"Συνεχίζουμε μαζί και ενωμένοι!!!!"


Σας ευχαριστώ πολύ.

Αντώνης WolfBack.


Οι ρίζες του προβλήματος. (Γιατί σε μένα;)

Αντώνης WolfBack | Κυριακή, 9 Ιανουαρίου 2011 3:09 μμ

altΣ'αυτό το άρθρο θα προσπαθήσουμε να πάρουμε τα πράγματα απ'την αρχή. Να ξεκινήσουμε, δηλαδή, απ'την αρχή του νήματος, αλλά όχι να σκαλώσουμε στους λόγους που μας οδήγησαν στις κρίσεις και στις διαταραχές πανικού. Εξάλλου, οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουν τους λόγους που τους οδήγησαν εκεί που βρίσκονται, ενώ άλλοι, ίσως, ακόμη να εξερευνούν στο παρελθόν τους για να εντοπίσουν την ρίζα των συμπτωμάτων. Το ζητούμενο στο άρθρο αυτό δεν είναι η ρίζα των συμπτωμάτων, αλλά η ύπαρξη του ίδιου του προβλήματος: Ποιοι είναι οι καθαροί λόγοι που μας προδιάθεσαν για αυτές τις κρίσεις πανικού; Γιατί να συμβεί σε εμένα και όχι σε κάποιον άλλον; Γιατί να είμαι εγώ αυτός ο αδύναμος κρίκος της αλυσίδας; Σαφώς, κάποιος ψυχολόγος θα μπορούσε να απαντήσει άμεσα σ'αυτό το καίριο ερώτημα, αλλά εμείς μπορούμε να το σκαλίσουμε λιγάκι, βασιζόμενοι πάντοτε στις δικές μας εμπειρίες και συμπεριφορές. Εξάλλου, ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, αλλά πόσα κοινά γνωρίσματα έχουν όσοι αισθάνονται αυτές τις κρίσεις πανικού;

Γνωρίζουμε τα βασικά: Ένα έντονο άγχος ήταν αρκετό για να καταρρεύσει ο ψυχικός μας κόσμος. Μια παλιά στεναχώρια οδήγησε σε κατάθλιψη και αυτή με τη σειρά τις σε αυτό το σύνδρομο των πανικών. Οι βασικές φοβίες μας είναι μεγαλύτερες απ'ότι αρχικά γνωρίζαμε και κατέληξαν να γίνουν ανεξέλεγκτες. Αυτοί είναι οι λόγοι, ή θα πρέπει να πάμε αρκετά πιο πίσω και να αναλύσουμε την φυσιολογία του χαρακτήρα μας, προσπαθώντας να τον κατατάξουμε σε μερικές κατηγορίες:

Αδύναμος χαρακτήρας: Ποια είναι τα γνωρίσματα ενός δυνατού και ενός αδύναμου χαρακτήρα; Προσωπικά δεν νομίζω πως η εμφάνιση των κρίσεων πανικού θα μπορούσαν να οφείλονται σε τόσο απλούς χαρακτηρισμούς. Εξάλλου, την δύναμη του χαρακτήρα σας την καταλαβαίνετε απ'την προσπάθεια να εμποδίσατε τα συμπτώματα ή να προχωρήσετε μπροστά μαζί μ'αυτά. Και έπειτα από μια έντονη δυσάρεστη κατάσταση βλέπετε πως πάντοτε βγαίνετε νικητές. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει αδύναμος χαρακτήρας; Αφήνουμε αυτή την ταμπέλα και προχωράμε παρακάτω.

Αγχώδες χαρακτήρας: Έχετε αναρωτηθεί για πόσα πράγματα είχατε αγχωθεί στην πορεία της ζωής σας μέχρι σήμερα; Σίγουρα ήταν άπειρα! Άγχος στο σχολείο, άγχος στις Πανελλήνιες, άγχος για εύρεση δουλειάς, άγχος για το ξεκίνημα μιας νέας ζωής κ.λ.π. Σίγουρα, ο καθένας αντιδρά διαφορετικά στο άγχος και άλλοι, δυστυχώς, τους γίνεται εμμονή και καταλήγει σε πάθηση. Όσοι πάσχουν από κρίσεις πανικού, σίγουρα, θα έχουν να προσθέσουν κι άλλες κρίσεις άγχους στο παρελθόν τους. Οι περισσότερες απ'αυτές, μπορεί να ήταν και δευτερεύουσας σημασίας, αλλά ένας ευπαθής χαρακτήρας (στο άγχος) σίγουρα δεν θα μπορούσε να τις βγάλει απ'το μυαλό του. Σίγουρα το άγχος είναι ο πρώτος παράγοντας που μας οδήγησε στις κρίσεις πανικού και, ίσως, ο βασικότερος.

Μετατραυματική εμπειρία: Ακόμη μια βασική αιτία. Τέτοιου είδους εμπειρίες (θάνατος προσώπου, έντονη θλίψη, διάφορες παρενοχλήσεις διαφόρου τύπου) μπορούν να υποσκιάσουν τον ψυχικό μας κόσμο και να εκδηλωθούν ανάλογα με την περίσταση σε κλειστοφοβία, αγοραφοβία, ψύχωση και κρίσεις πανικού. Και αυτό δεν γίνεται άμεσα. Μπορεί να περάσει ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι να εκδηλωθούν τα πρώτα συμπτώματα, μπορεί και πολλά χρόνια. Μπορεί το άτομο να έχει περάσει μια τραυματική εμπειρία στο παρελθόν και, παραδόξως, να μην την θυμάται και να την ξαναβιώνει με τις κρίσεις πανικού. Το άτομο σ'αυτή την κατηγορία είναι απαραίτητο να αναβιώσει συνειδητά αυτή την εμπειρία για να μπορέσει να την καταπολεμίσει.

Δειλός χαρακτήρας: Προσωπικά θεωρώ την ντροπή και την δειλία σαν μια μορφή εσωτερικής καταπίεσης. Θέλουμε πολύ να κάνουμε κάτι, αλλά κάτι άλλο μας εμποδίζει. Νιώθουμε την έντονη ανάγκη να αντιδράσουμε, αλλά, για μια ακόμη φορά, καταπιέζουμε τα συναισθήματα μας και τα κρύβουμε μέσα μας. Αυτό είναι κάτι καινούριο; Υπήρχε σε όλη μας τη ζωή, ακόμη και στα παιδικά μας χρόνια. Η ντροπή μας έκανε να ζούμε μόνοι μας; Η ντροπή μας ανάγκασε να μην βρίσκουμε φίλους και να μην συμμετάσχουμε σε διάφορες ομαδικές δραστηριότητες; Η δειλία μας καταπίεσε και δεν πατήσαμε πόδι ή δεν ρίξαμε γροθιά στο τραπέζι τον καιρό που έπρεπε να το είχαμε κάνει; Ναι; Και πως νιώσαμε έπειτα; Αποτυχημένοι; Ανάξιοι; Αρχίσαμε να ζηλεύουμε (ή να θαυμάζουμε) εκείνους που είχαν τα κότσια και έκαναν αυτό που τους ερχόταν στο μυαλό; Είναι κι αυτός ένας τρόπος κατάθλιψης και έλλειψης αυτοπεποίθησης. Όταν αρχίζει να νιώθει κάποιος άσχημα για τον εαυτό του φτάνει σε σημείο ώστε να αδιαφορεί γι'αυτόν. Και σ'αυτό το σημείο, όλα τα καταπιεσμένα συναισθήματα βγαίνουν στην φόρα και εκδηλώνονται με διαφόρους τρόπους. Ένας απ'αυτούς και οι κρίσεις πανικού.

Ποιότητα ζωής: Έχετε κάνει έναν απολογισμό της ζωής σας; Ήσαστε ευχαριστημένοι απ'αυτήν; Μπορεί να πέρασαν μερικοί μοναχικά στα πρώιμα χρόνια της ζωής τους. Μπορεί κάποιοι να νιώθουν δυσάρεστα για πράγματα που δεν μπόρεσαν ή που δεν πρόλαβαν να κάνουν. Μπορεί μερικοί να έχουν φτάσει σε μια ηλικία και να νιώθουν πως δεν έχουν αυτά που ονειρευόντουσαν απ'τα παιδικά τους χρόνια (πλούτη, οικογένεια, εργασία, καριέρα κ.λ.π.). Μερικοί, πάλι, νιώθουν πως τα πράγματα χειροτερεύουν όσο περνάνε τα χρόνια και έχουν ένα μεγάλο άγχος για το μέλλον τους. Αν αυτοί είναι οι πραγματικοί λόγοι για την εκδήλωση των κρίσεων πανικού, τότε θα πρέπει να αλλάξουν ορισμένα πράγματα και συμπεριφορές. Νέες ενασχολήσεις και ενδιαφέροντα. Μια αύξηση της κοινωνικότητας του ατόμου δεν θα μπορούσε να βλάψει σ'αυτή την περίπτωση. Γενικά, θα πρέπει να πιστέψετε πως η ζωή δεν έχει τελειώσει ακόμη και ότι έχετε πολλά πράγματα ακόμη να κάνετε στο μέλλον (όσο κοντινό κι αν φαίνεται αυτό).

Έλλειψη ευθυνών και αποφάσεων: Πόσο υπεύθυνοι ήμασταν στη ζωή μας; Είχαμε πάντοτε την ανάγκη (ή την έχουμε ακόμη) να στηριζόμαστε σε κάποιο κοντινό μας πρόσωπο; Ζούσαμε σε έναν κόσμο που μας είχε τροφοδοτήσει με ανασφάλειες και προσπαθούσαμε να αποφύγουμε την λήψη ευθυνών ή καίριων αποφάσεων, και αν το κάναμε, το κάναμε εκ του ασφαλούς, έχοντας πάντοτε έναν άνθρωπο για ασπίδα (για την περίπτωση που τα πράγματα δεν πάνε τόσο καλά όπως τα περιμέναμε);. Δεν πήραμε τα ρίσκα που έπρεπε στη ζωή μας, είτε γιατί μας βόλευε η συγκεκριμένη κατάσταση, είτε ήμασταν έρμαια σε αρνητικές σκέψεις που το μοναδικό που έκαναν ήταν να μας αποτρέψουν από κάθε δραστηριότητα που θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή μας. Η απαισιοδοξίαήταν ο μοναδικός μας σύμβουλος στη ζωή μας; Βλέπουμε τα πάντα μαύρα και αφήνουμε τα πράγματα να κυλήσουν όπως κυλήσουν και νιώθουμε πως δεν έχουμε την δύναμη να τα αλλάξουμε μόνοι μας και με τον τρόπο που θέλουμε οι ίδιοι; Όλα αυτά μας ανάγκασαν να χαλάσουμε την ποιότητα της ζωής μας και να είμαστε πιο ευάλωτοι σε όλα τα αρνητικά ερεθίσματα (είτε σωματικά, είτε ψυχικά). Οι κρίσεις πανικού γίνεται ο αόρατος εχθρός μας. Δεν τις κατανοούμε, δεν γνωρίζουμε τίποτε γι'αυτές, αλλά επιμένουμε να τις φοβόμαστε. Και οι κρίσεις πανικού μας δείχνουν πολλά σ'αυτό. Εν μέσω μιας κρίσης το πρώτο μέλημα και ανάγκη μας είναι να στηριχτούμε και να ζητήσουμε βοήθεια από το άτομο που μας παρέχει την ασφάλεια και νιώθουμε, υποσυνείδητα, σίγουροι πως θα καταφέρει να λύσει το πρόβλημα μας, αφήνοντας το να κανονίσει εκείνο όλα τα διαδικαστικά.

Φοβίες: Όλος ο κόσμος πάσχει από φοβίες, ακόμη και ο πιο, φαινομενικά, δυνατός χαρακτήρας. Ο καθένας, βέβαια, αντιδρά εντελώς διαφορετικά σ'αυτές όταν τις αισθάνεται και μπορεί να αποδράσει σύντομα όταν πια νιώθει πως δεν απειλείται. Στα άτομα με διαταραχές πανικού δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Νομίζει πως απειλείται από φοβίες, ακόμη κι αν δεν μπορεί να προσδιορίσει ποιες είναι αυτές. Η αρρωστοφοβίαπιστεύω πως είναι η χειρότερη όλων. Δεν γνωρίζω αν αποκτάται με τον καιρό, αν γεννηθήκαμε μ'αυτές τις φοβίες, ή αν πρόκειται για κάποια κληρονομική φοβία. Αυτό που γνωρίζω είναι πως μας αναγκάζει να εκλαμβάνουμε ψευδή σωματικά ερεθίσματα και να επεξεργαζόμαστε σαν να είναι κάτι που βάζει σε κίνδυνο την ζωή μας. Νιώθουμε κάτι στο στομάχι, πάει το μυαλό μας στο κακό. Ψηλαφούμε την καρδιά μας γιατί νομίζουμε πως κάτι δεν πάει καλά μ'αυτή. Ακόμη κι ένα απλό κρυολόγημα μπορεί να επιφέρει μια κρίση πανικού, στον φόβο του ότι πάσχουμε από κάτι επικίνδυνο για την υγεία μας. Νιώσατε ποτέ στο παρελθόν κρίσεις πανικού; Μην βιαστείτε να απαντήσετε πως εμφανίστηκαν τώρα. (απλώς, τώρα έχουν την τάση να επαναλαμβάνονται). Μιλάω για την παιδική ηλικία. Σε κάποια στιγμή που αρρωστήσατε νιώσατε πως σας κόβεται η ανάσα και νιώσατε έναν έντρομο φόβο; Θυμάστε κάτι σαν κι αυτό να σας είχε συμβεί; Αν θυμάστε κάτι απ'τα παλιά, τότε ίσως να καταλαβαίνετε πως τέτοιου είδους φόβοι μεγαλώνουν μαζί μας.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Υπάρχουν ακόμη πολλά που θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε εδώ, όσο αναφορά τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου και για το πόσο σχετικά μπορούν να είναι αυτά με την σημερινή κατάσταση που βρισκόμαστε. Δεν προσπαθώ να υποδείξω την ρίζα του κακού μ'αυτόν τον τρόπο, απλώς, πιστεύω ακράδαντα πως οι κρίσεις και οι διαταραχές πανικού δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός που επέλεξε εμάς σε κάποια κλήρωση. Ο χαρακτήρας μας διαμορφώθηκε όπως διαμορφώθηκε και θα πρέπει να τον δεχτούμε και να τον αγαπήσουμε όπως είναι, για να μας αγαπήσει κι αυτός. Λύσεις σ'αυτά που έγραψα παραπάνω υπάρχουν. Ποτέ δεν είναι αργά για να αλλάξουμε την καθημερινότητα μας και αν το κάνουμε αυτό, τότε θα δούμε τρομερές αλλαγές και στην συμπεριφορά μας. Όλες αυτές οι κατηγορίες που έγραψα έχουν έναν στόχο και μόνο: Να μας απομυζήσουν την αυτοπεποίθησημας. Ίσως το παρελθόν να μας υποδουλώνει κάποια στοιχεία που μας ανάγκασαν να την χάσουμε. Η κρίση πανικού, με τη σειρά της, προσπαθεί να μας μάθει ένα πράγμα και μόνο: Να κερδίσουμε αυτή τη χαμένη αυτοπεποίθηση. Και πως θα το καταφέρουμε αυτό; Οι περισσότεροι ίσως το γνωρίζουν και μερικοί άλλοι ίσως να σκέφτονται κάποιες λύσεις. Άλλοι, ίσως, να αναζητήσουν την βοήθεια από κάποιον ειδικό για να κερδίσουν την αυτοπεποίθηση που τους χρειάζεται για να νικήσουν τα ίδια τα συμπτώματα. Σίγουρα έχετε βρει κάτι στον χαρακτήρα και στην συμπεριφορά σας που χρειάζεται άμεσα αλλαγή. Τολμήστε το και δείτε τα αποτελέσματα. Για την τόνωση της αυτοπεποίθησης ίσως να ξαναγράψω σε κάποιο μελλοντικό άρθρο.

Για την ώρα, σκεφτείτε γιατί φτάσατε στη μέση αυτής της δύνης.


Ακραίες αντιδράσεις στην συμπεριφορά.

Αντώνης WolfBack | Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2010 9:49 μμ

alt

Ξεκινάμε πάλι με γνώμονα πως οι διαταραχές πανικού ΔΕΝ είναι απρόβλεπτες, όσο κι αν φανταζόμαστε πως είναι στη πραγματικότητα. Είναι λάθος να ισχυριζόμαστε ότι μας πιάνουν στον ύπνο και έρχονται πάντοτε τις πιο ακατάλληλες στιγμές. Απρόβλεπτο είναι ένα ατύχημα, μια αρρώστια και οτιδήποτε δεν λούζεται με φως απ'την διαίσθηση μας. Οι κρίσεις πανικού, αντιθέτως, είναι εντελώς προβλέψιμες και πιθανότατα να το γνωρίζουν αυτό καλύτερα όσοι πάσχουν από διαταραχές πανικού και ήδη γνωρίζουν εμπειρικά την εμφάνιση των δυσάρεστων συναισθημάτων, πριν αυτά γίνουν καν αντιληπτά. Ο φόβος και η προδιάθεση ξεκινούν πάντοτε την αλυσιδωτή αντίδραση που καταλήγει σε μια κρίση. Παράδειγμα; Ερωτευτείτε και ίσως θα διαπιστώσετε ότι έχετε γλυτώσει απ'τις κρίσεις πανικού (άσχετα αν αυτές μπορεί να επιστρέψουν μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα.) Εξαφανίστηκαν γιατί δεν τις σκεφτόσασταν; Εξαφανίστηκαν γιατί είχατε άλλα να σκεφτείτε (και ήταν τόσο ευχάριστο αυτό το συναίσθημα; ). Όπως και να'χει, οι κρίσεις ΔΕΝ έρχονται όταν εμείς, με αδικαιολόγητα άμεσο τρόπο σκέψης, δεν τις προσκαλούμε. Μη παρεξηγηθώ... Δεν χαρακτηρίζω κανένα μας τόσο μαζοχιστή που θα ήθελε να προσκαλέσει από μόνος του τις κρίσεις.

Σκεφτείτε τα όσα γνωρίζετε για τις κρίσεις. Από το πρωί ξέρετε πως δεν νιώθετε καλά. Γνωρίζετε πως θα εξελιχθεί ή όλη ιστορία όταν πάτε στον κινηματογράφο. Γνωρίζετε πως όταν μείνετε μόνοι σας στη θάλασσα να κολυμπάτε και γύρω σας δεν υπάρχει κανείς, θα είναι η ιδανικότερη στιγμή για να πάθετε μια κρίση πανικού. Θα περπατήσετε μόνοι σας μερικά χιλιόμετρα κάποια ζεστή μέρα του καλοκαιριού; Γνωρίζετε το αποτέλεσμα. Και το παράδοξο σ'αυτά που αναγράφω εδώ, είναι το πως τα γνωρίζετε ακόμη και τώρα που κάθεστε και διαβάζετε αυτό το blog, χωρίς καν να προσπαθήσετε να τα πράξετε. Και μόνο που το σκέφτεστε αρκεί να σας πείσει ότι είναι μερικά πράγματα που πρέπει να αποφύγετε αν θέλετε να νιώσετε καλά για το υπόλοιπο της μέρας. Κάθεστε στο σπίτι σας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι νιώθετε καλύτερα. Όλα αυτά ήρθαν αυθόρμητα και χωρίς προειδοποίηση; Δεν νομίζω...

Αφού γνωρίζουμε πως η προδιάθεση και η συνεχή σκέψη για μια επικείμενη κρίση πανικού φέρνει ακριβώς αυτά τα αποτελέσματα που δεν θέλουμε, άσχετα αν άθελα μας το επιδιώκουμε, τίθεται μια ουσιαστική ερώτηση: "Θα υπάρξει ποτέ ένα 24ωρο που δεν θα σκεφτώ τις κρίσεις πανικού;" Θέλετε μια ειλικρινή απάντηση; "Ίσως να μην υπάρξει μια τέτοια μέρα." (ίσως να είναι κι αυτός ένας λόγος του παραδείγματος που έφερα προηγούμενα για τον έρωτα και ότι έτσι θα μπορούσε να λησμονηθεί και η σκέψη για τις κρίσεις, οπότε δεν θα υπάρχει και η προδιάθεση...). Όμως, παρόλο που ίσως δεν θα υπάρξει μια μέρα που δεν θα σκεφτείτε τις κρίσεις, υπάρχει και η λύτρωση που προσπαθώ να περάσω σ'αυτό το blog. Είναι αντιστρόφως ανάλογα το όταν καλείτε κάτι που δεν γνωρίζετε και σε κάτι που ήδη το γνωρίζετε εξωτερικά και εσωτερικά. Ποτέ δεν θα φοβηθείτε έναν φίλο, αλλά μερικές φορές κάποιος άγνωστος σας προκαλεί τρόμο. Κρατείστε αυτά τα λόγια για την συνέχεια...

Αυτά θεωρώ σαν ακραίες αντιδράσεις συμπεριφοράς. Όπως και στα συμπτώματα που αργά (αλλά κλιμακωτά) αφήνουν οι διαταραχές πανικού πίσω τους. Όπως είναι και το ακατάσχετο και αδικαιολόγητο άγχος.

Δεν χρειάζεται ούτε χρόνος ούτε και περίσσιες γνώσεις για να καταλάβει κανείς ότι οι περισσότερες ανησυχίες που αφήνουν πίσω τους οι κρίσεις πανικού δεν στέκουν σε κάποια λογική. Ξεκινάει ένας φαύλος κύκλος με ανησυχίες και ένα παράλογο άγχος για πράγματα που κάποτε μας ήταν τόσο, μα τόσο, απλά και εντελώς μηχανικά, όπως είναι η αναπνοή ή η λήψη τροφής. Άγχος για μια βόλτα, άγχος για έναν περίπατο, άγχος για τις διακινήσεις μας μέσω των μέσων μαζικής μεταφοράς και γενικότερα άγχος για το οτιδήποτε απλό που κάποτε δεν χρειαζόμασταν ούτε σκέψη αλλά ούτε και ιδιαίτερο διαλογισμό για να πραγματοποιηθεί. Και τα πράγματα μπορεί να μην μείνουν εκεί: Το άγχος μπορεί να δημιουργήσει περίσσιο άγχος. Το μυαλό μας προσπαθεί να εντοπίσει ποιες αντιδράσεις και ποιες δραστηριότητες μας κάνουν να νιώθουμε κρίσεις πανικού, αλλά στο τέλος, το μοναδικό που καταφέρνει είναι να μπερδευτεί περισσότερο και το αποτέλεσμα σ'αυτό να είναι το ότι καταλήγουμε να αγχωνόμαστε και να φοβόμαστε το παραμικρό. Παράδειγμα; Πόσο άγχος μπορεί να επιφέρει η σκέψη: "Μήπως δεν έσβησα τον θερμοσίφωνα πριν φύγω απ'το σπίτι;", "Μήπως δεν κλείδωσα το αμάξι;", "Μήπως θα μου κλέψουν τα πράγματα όση ώρα θα κάνω μπάνιο στη θάλασσα;". Τις περισσότερες φορές αυτή η σκέψη δεν διαρκεί πολύ μιας και καταλήγουμε στο να καθυσηχάσουμε τον εαυτό μας βρίσκοντας μια γρήγορη λύση βασισμένοι σε κάποια λογική. Αυτό, σε αυτούς που πάσχουν από διαταραχές πανικού ίσως να μην ισχύει. Ξεκινάει μια νέα διεργασία και το ένα άγχος διαδέχεται το άλλο, και στις περισσότερες φορές οι περισσότερες σκέψεις και ανησυχίες δεν χαρακτηρίζονται ως πρωτοκλασάτες... "Δεν θα μου φτάσουν τα τσιγάρα εκεί που θα πάω;", "Μήπως βρέξει και βραχεί η μπουγάδα μου;", "Περνάω καλά αλλά μήπως δεν κοιμηθώ αρκετά ώστε να νιώθω πιο νηφάλιος αύριο στη δουλειά;". Αυτές και άλλες πολλές είναι οι σκέψεις που τις κρίνω εντελώς δευτερεύουσες για να δημιουργήσουν ένα άγχος και να επιφέρουν μια ακόμη κρίση πανικού Αλλά σ'αυτές τις περιπτώσεις που περιγράφουμε εδώ το ένα άγχος διαδέχεται το άλλο και όλα καταλήγουν σε μια και μόνο σκέψη: "Μήπως πάθω μια κρίση πανικού τώρα;". Αν δεν την πάθουμε, θα περάσουμε όλη την ημέρα μας με μια ανησυχία για αιτίες που κρίνονται δευτερεύουσες. Αν την πάθουμε, θα ξεχάσουμε αυτές τις αιτίες και θα επικεντρωθούμε στα αποτελέσματα που άφησαν αυτές, ίσως και με τον ποιο δυσάρεστο τρόπο.

Ακραίες αντιδράσεις στις διαταραχές πανικού δεν είναι μόνο αυτές. Ακραίες αντιδράσεις δημιουργούνται και απ'την συνεχή ευπάθεια του οργανισμού μας σε εξωτερικά ερεθίσματα. Έντονος και παράλογος θυμός με ανούσιες αιτίες και αφορμές. Αϋπνίες δίχως κάποια φυσιολογική αιτία. Απόσπαση της προσοχής και έντονες αδιαθεσίες. Και άλλα πολλά, που οι περισσότεροι τα γνωρίζετε ήδη από πρώτο χέρι....

Δεν θέλω να σας κουράζω άλλο μ'όλα αυτά. Όλοι ψάχνετε το κλειδί για να ανοίξετε την πόρτα που θα αποδράσετε απ'το αδικαιολόγητο άγχος. Το κλειδί αυτό μπορεί να ανοίγει διάφορες πόρτες και οι περισσότερες απ'αυτές ίσως να μην είναι και οι κατάλληλες.

Η ενσωματωμένη λογική που έχουν απ'την φύση τους όλα τα νοήμων όντα είναι το βασικό κλειδί σ'αυτή την περίσταση. Η σωστή διαχείριση του άγχους ξεκινάει όταν θα καταφέρετε να ταξινομήσετε τις αιτίες που σας κάνουν να ανησυχείτε για παράλογα πράγματα. Βάλτε σε μια σειρά τα όσα σας απασχολούν την συγκεκριμένη στιγμή. Γράψτε τα κάπου και ταξινομήστε τα απ'το πιο ουσιώδη μέχρι το πιο παράλογο. Και όλα αυτά πριν από μια έκρηξη ακραίων αντιδράσεων (όπως αυτές που περιέγραψα παραπάνω). Διαγράψτε τις παράλογες ανησυχίες και επικεντρωθείτε μόνο στις πιο ουσιώδες. Μην βιαστείτε να δώσετε μια λύση σ'αυτή. Ο σκοπός είναι να κατατάξει το μυαλό την δική του ιεραρχία και να επικεντρωθεί στο επικείμενο άγχος. Έπειτα βρείτε μια λύση για το συγκεκριμένο πρόβλημα. Μπορεί να μην είναι και η πιο ορθή, αρκεί να είναι έστω και μια σκέψη που θα σας κάνει να καθησυχάσετε τον εαυτό σας.

Μια λύση σαν κι αυτή δεν είναι τόσο σύνθετη όσο η αναζήτηση της αποφυγής των κρίσεων πανικού, αλλά πάντοτε οδεύει στην σωστή κατεύθυνση.

Δεν χρειάζεται να ψάχνετε για έτοιμες λύσεις σ'αυτό το πρόβλημα. Η λογική σας είναι η μοναδική λύση. Απλώς αφήστε την να βρει τις δικές της διεξόδους σε αυτά που σας ανησυχούν. Δεν χρειάζεται πίεση για να το καταφέρετε αυτό. Η πίεση θα επιφέρει τα αντίθετα αποτελέσματα Βρείτε τις λύσεις και δώστε στις κρίσεις πανικού να καταλάβουν ότι έχετε μία απάντηση για όλα όσα σας απασχολούν.

Οι κρίσεις πανικού θέλουν να δημιουργήσουν μια σύγχυση...

Φανταστείτε τις έκπληξη θα είναι γι'αυτές αν δεν το καταφέρουν!



Κρίση πανικού.

Αντώνης WolfBack | Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010 8:52 μμ

altΚρίση Πανικού:

Η διαταραχή πανικού είναι από τις πιο συχνές ψυχικές παθήσεις κατά την οποία ο ασθενής παρουσιάζει αιφνίδια και απρόσμενα επεισόδια έντονου φόβου και άγχους. Τα επεισόδια αυτά ονομάζονται κρίσεις πανικού και η διάρκεια τους μπορεί να είναι από μερικά λεπτά έως μερικές ώρες. Εκδηλώνονται χωρίς καμία προειδοποίηση και η αιτία έναρξης τους μπορεί να μην είναι συνειδητά γνωστή.

Υπολογίζεται ότι μέχρι 4% του πληθυσμού υποφέρει από σοβαρές και συχνές κρίσεις πανικού. Στις γυναίκες η πάθηση είναι 2 έως 3 φορές συχνότερη σε σύγκριση με τους άνδρες.

Γιατί και πότε εμφανίζεται;

Ο πανικός είναι ένας εκρηκτικός συνδυασμός σε δύο αντίθετα πράγματα. Από τη μια μεριά υπάρχει στο άτομο μια έντονη επιθυμία και λαχτάρα για προχώρημα, ανάπτυξη και ζωή. Από την άλλη μεριά υπάρχει ο φόβος και η αμφιβολία. Και τα δυο αυτά αντίθετα συναισθήματα πρέπει να υπάρχουν στον άνθρωπο. Όταν όμως υπάρξει μέσα του μια έντονη σύγκρουση αυτών των δυο, εκεί εκδηλώνεται η κρίση. Υπάρχει ο φόβος ότι "θα χάσω τον έλεγχο". Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η εμφάνιση κρίσης πανικού σε γυναίκες που πρόκειται να παντρευτούν. Ενώ έχουν μια έντονη λαχτάρα για προχώρημα, για αλλαγή, για ανάπτυξη, για δημιουργία, ταυτόχρονα έχουν και μια έντονη αμφιβολία "θα τα καταφέρω;" και φόβο να αφήσουν το πατρικό σπίτι.

Συμπτώματα:

Άνθρωποι που υποφέρουν από διαταραχές πανικού:

  • Αισθάνονται έντονο άγχος που μπορεί να φτάσει σε ανυπόφορο βαθμό.

  • Αισθάνονται ότι κάτι κακό θα συμβεί, συνήθως ότι θα "τρελαθεί", θα πεθάνει, και μερικές φορές το κάτι "κακό" δεν καθορίζεται.

  • Ο κόσμος τριγύρω του, το περιβάλλον του, πιθανόν να του φαίνονται περίεργα ή "μη πραγματικά".

Πολλές φορές τα συμπτώματα πανικού δεν φαίνονται να έχουν κάποια έκδηλη αιτιολογία που να τα έχει προκαλέσει, καθώς εμφανίζονται απροειδοποίητα χωρίς το άτομο να μπορεί να προβλέψει την έλευση τους και συνεπώς είναι ακόμη πιο οδυνηρά. Αυτή η έλλειψη πρόβλεψης, η αιφνίδια έναρξη των συμπτωμάτων, μερικές φορές, δημιουργεί φόβο προς τους εξωτερικούς χώρους γενικότερα, καθώς το άτομο με διαταραχή πανικού φοβάται να πάει σε εξωτερικά μέρη, μη τυχόν πάθει πανικό μπροστά σε άλλους και χωρίς να είναι κάπου όπου υπάρχει βοήθεια. Φοβούνται ότι θα πεθάνουν ή ότι θα χάσουν τα λογικά τους. Υπάρχει μια συντριπτική αίσθηση του μοιραίου. Αυτός ο φόβος οδηγεί το άτομο στο να περιορίζει τις μετακινήσεις του ή στο να συνοδεύεται πάντα από κάποιον άλλο. Προστατεύεται από το να βγει στον κόσμο και να σχετισθεί με κάποιον άλλο. Όλο αυτό μπορεί να μετατραπεί σε φαύλο κύκλο.

Οι κρίσεις πανικού, εκτός από τα ψυχικά συμπτώματα που αισθάνεται ο ασθενής, συνοδεύονται και από έντονα σωματικά συμπτώματα που περιλαμβάνουν τα ακόλουθα: τρέμουλο, ιδρώτας, πόνο στο στήθος, ταχυπαλμία, δύσπνοια, αίσθημα ασφυξίας, αίσθημα πνιγμού, αναγούλες, ναυτία, κράμπες, ζαλάδα, μουδιάσματα ή μυρμηγκιάσματα στα χέρια, ρίγος ή εξάψεις, αίσθημα αδυναμίας και τάση λιποθυμίας. Δεν παρουσιάζονται όλα τα πιο πάνω συμπτώματα σε ένα ασθενή με κρίση πανικού.

Απάντηση:

Η κρίση πανικού έχει κάτι να δηλώσει. Με το να την αντιμετωπίσει κάποιος λαμβάνοντας φαρμακευτική αγωγή, απλά χάνει την ευκαιρία να ακούσει τον εαυτό του.

Ο φόβος ότι θα επέλθει μια κρίση πανικού, είναι ικανός από μόνος του να προκαλέσει τα συμπτώματα της κρίσης. Η απάντηση, λοιπόν, είναι η λαχτάρα και η επιθυμία. Όσο πιο πολύ χώρο παίρνει ο φόβος στη ζωή ενός ανθρώπου, τόσο περισσότερο θα πρέπει να ασχολείται μαζί του. Και αντί να ζει τη ζωή, θα ζει με το φόβο.

 

Το παρόν άρθρο είναι μια ευγενική χορηγία απ'την ψυχολόγο:

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑ ΧΑΡΙΛΑ,
ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ,
MSc ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΥΓΕΙΑ,
ΕΙΔΙΚΕΥΣΗ ΣΤΗ ΣΥΤΗΜΙΚΗ - ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ
Δ/ΝΣΗ: ΚΥΠΡΟΥ 6, ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ
ΤΗΛ. 210.9956190

Ιστοσελίδα:

http://www.kepsy.gr/


 

Την ευχαριστώ θερμά για την συμβολή της.

 


Ψυχοσωματικά συμπτώματα: ο καινούριος σας σύμμαχος.

Αντώνης WolfBack | Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010 8:18 μμ

altΌλο και περισσότεροι άνθρωποι ακούν από το γιατρό τους να τους λέει: "Οι εξετάσεις σου είναι μια χαρά. Αυτό που έχεις είναι ψυχολογικό". Η αντίδραση των περισσότερων ασθενών είναι να κάνουν ότι μπορούν για να εξαλείψουν το σύμπτωμα, κάτι που φυσικά οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο.


Ο σύγχρονος τρόπος ζωής έχει οδηγήσει τους περισσότερους ανθρώπους να μην εκφράζουν τα συναισθήματά τους. Φυσικά, για να εκφράσει κάποιος τα συναισθήματά του θα πρέπει πρώτα να τα έχει αναγνωρίσει: χρονοβόρο! Είναι τόσες πολλές οι ώρες εργασίας και τόσες πολλές οι υποχρεώσεις που έχουν οι περισσότεροι από εμάς, που το να "αισθανθούν" και να "βιώσουν" φαντάζει πολυτέλεια!

Έτσι λοιπόν, το σώμα καλείται να κάνει τη δύσκολη δουλειά. Να αντιδράσει ανθρώπινα σε κάτι απάνθρωπο! Να εξωτερικεύσει το συναίσθημα, που για τόσο καιρό ήταν ξεχασμένο. Καταπίεση, άγχος, συγκρούσεις, πιέσεις... όλα πρέπει να ξεχαστούν, να καταχωνιαστούν, να ξεπεραστούν. Το σύμπτωμα, λοιπόν, έρχεται να μας υπενθυμίζει ότι είμαστε άνθρωποι.

Το σώμα μέσω του συμπτώματος θυμάται ότι έχει προσπαθήσει να ξεχάσει ο νους. Αποτελεί μόνο την πρόσοψη για κάτι βαθύτερο. Το σώμα αποθηκεύει και οι σωματοποιήσεις και οι ψυχοσωματικές εκδηλώσεις γίνονται φορείς της βιολογικής μνήμης του ανθρώπου. Αυτό που παρουσιάζεται στο "εδώ και τώρα" σαν ένα ανησυχητικό και ακατανόητο σύμπτωμα, πρέπει να αποκρυπτογραφηθεί, να διαβαστεί. Τα συμπτώματα είναι οι θεματοφύλακες μιας μνήμης που είχει απορριφθεί, των συναισθημάτων που έχουν καταχωνιαστεί.

Έτσι, λοιπόν, το σύμπτωμα δίνει στον άνθρωπο την ευκαιρία να γίνει ανθρώπινος και να ακούσει τα συναισθήματά του. Του δείχνει την ανθρώπινη πλευρά της ζωής! Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν να ακολουθήσουν την φαρμακευτική αγωγή εξαλείφοντας έτσι κάθε συναίσθημα και χάνοντας την ευκαιρία απλά να είναι ανθρώπινοι.


Το παρόν άρθρο είναι μια ευγενική χορηγία απ'την ψυχολόγο:

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑ ΧΑΡΙΛΑ,
ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ,
MSc ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΥΓΕΙΑ,
ΕΙΔΙΚΕΥΣΗ ΣΤΗ ΣΥΤΗΜΙΚΗ - ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ
Δ/ΝΣΗ: ΚΥΠΡΟΥ 6, ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ
ΤΗΛ. 210.9956190

Ιστοσελίδα:

http://www.kepsy.gr/


Την ευχαριστώ θερμά για την συμβολή της.


Ο φίλος και σύντροφος ως θεραπευτής.

Αντώνης WolfBack | Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010 11:37 μμ

alt

Αυτό το άρθρο αναφέρεται σε όλους αυτούς που έχουν την καλή διάθεση, την πρέπουσα υπομονή, κατανόηση και αγάπη για να προσφέρουν την πολύτιμη βοήθεια τους στον συνάνθρωπό τους, ο οποίος πάσχει από αγχώδες διαταραχές και κρίσεις πανικού. Για χάρη του άρθρου αυτού, θα ονομάσουμε αυτά τα άτομα ως "βοηθοί" ώστε να συλλάβουμε τον συγκεκριμένο όρο και ρόλο που θα αναλάβει ο σύντροφος ή φίλος του ασθενή. Δεν θα αναφερθούμε σ'αυτό το άρθρο για τον "βοηθό", ο οποίος είχε κάποιο παρελθόν ή κάποιου είδους ιστορικό στις κρίσεις πανικού. Ο συγκεκριμένος "βοηθός" θα γνωρίζει ήδη τα σωστά βήματα που θα ακολουθήσει για να βοηθήσει τον ασθενή βασισμένος πάντοτε στις δικές του εμπειρίες. Παρόλ'αυτά, ακόμη και ο έμπειρος "βοηθός" ίσως καταφέρει να αποσπάσει κάτι χρήσιμο απ'τα παρακάτω σύντομα βήματα που αναγράφω.

Αρχικά, θα ήθελα να προσθέσω πως ο ρόλος του "βοηθού" δεν ήταν -και ούτε θα είναι- εύκολος. Θα χρειαστεί αμέριστη υπομονή και κουράγιο για να μπορέσουν να βοηθήσουν τον συνάνθρωπό τους και να του δώσουν την "ασφάλεια" και την "ηρεμία" που εκείνος χρειάζεται την συγκεκριμένη στιγμή. Το άρθρο δεν κλείνει μόνο με τα παρακάτω βήματα που αναφέρω. Σίγουρα υπάρχουν αμέτρητοι τρόποι και συμπεριφορές που θα κάνουν έναν ασθενή να νιώσει καλύτερα και που ο χώρος δεν μας επιτρέπει να τους αναφέρουμε όλους έναν προς έναν. Κεντρίζουμε στον στόχο και δεν θα αναφερθούμε σε πλάγιες μεθόδους και εξειδικευμένες τεχνικές τις οποίες μόνο ένας επαγγελματίας θα μπορέσει να προσφέρει.

Η ερώτηση είναι απλή: "Τι μπορώ να κάνω για να βοηθήσω τον συνάνθρωπο μου; Πως πρέπει να φερθώ και να πράξω;".

Οι απαντήσεις σ'αυτές τις ερωτήσεις αναγράφονται ως βήματα. Τα βήματα αυτά θα προσπαθήσω να τα αναγράψω με σειρά προτεραιότητας και σπουδαιότητας. Δεν πρόκειται για κάποιον οδηγό που θα πρέπει να ακολουθήσετε βήμα προς βήμα.

1ο Βήμα: Ο "βοηθός' που δεν γνωρίζει την πάθηση σίγουρα θα αποτύχει να βοηθήσει τον συνάνθρωπο του. Στο πρώτο βήμα θέλω να τονίσω τη σπουδαιότητα αυτού του θέματος. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει ο "βοηθός' είναι να μάθει όσα μπορεί για τις κρίσεις και τις διαταραχές πανικού, είτε από βιβλία (τα οποία αναγράφω σε παλιότερα άρθρα μου), είτε από άρθρα στο ίντερνετ (όπως και στο συγκεκριμένο blog), είτε με κάποια συνάντηση με κάποιον επαγγελματία του είδους (ψυχίατρο ή ψυχολόγο). Αν δεν γνωρίζει κάποιον τι έχει να αντιμετωπίσει τότε σίγουρα θα πάρει λάθος δρόμο και θα τον οδηγήσει σε εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα απ'αυτά που περιμένει. Δεν αναφερόμαστε σε σωματικά προβλήματα, αλλά εντελώς ψυχολογικά και τα πράγματα εδώ είναι πιο πολύπλοκα. ΔΕΝ πρόκειται να μάθετε πολλά μελετώντας μόνο την συμπεριφορά του φίλου/ης ή αγαπημένου/ης σας.

2ο Βήμα: Ο "βοηθός" δεν πρέπει να είναι πιεστικός. Σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να αναγκάζετε τον ασθενή να κάνει κάτι που παραπονιέται πως δεν θα καταφέρει να κάνει, άσχετα αν εσείς νομίζετε πως με το ζόρι θα τον κάνετε να το ξεπεράσει. Αυτό, τις περισσότερες φορές θα έχει αντίθετα αποτελέσματα. Αν ακούτε παράπονα του τύπου "Δεν μπορώ να βγω απ'το σπίτι", "Δεν μπορώ να έρθω στο ραντεβού', "Δεν νιώθω καλά για να σε συνοδεύσω μέχρι εκεί" ή "Θέλω να φύγουμε αμέσως από εδώ γιατί δεν μπορώ", τότε θα πρέπει να υπακούσετε στο θέλημα του. Παρόλ'αυτα, αυτού του είδους οι υποχωρήσεις δεν είναι και τόσο "θεραπευτικές" γι'αυτόν. Χρησιμοποιήσετε αυτές τις υποχωρήσεις με μέτρο και πάντοτε να μιλάτε μαζί του για το τι θα μπορούσε να τον κάνει να νιώσει καλύτερα.

3ο Βήμα: Ποτέ να μη λέτε τα συνηθισμένα και τα τυπικά: "Θα το ξεπεράσεις", "Είναι μόνο μέσα στο μυαλό σου", Δεν έχεις τίποτε, μια χαρά είσαι!". Είναι αυτές οι κουβέντες που ο ασθενής περιμένει ότι θα ακούσει από εσάς. Αντ'αυτού, εσείς θα πρέπει να ακολουθήσετε μια πιο πλάγια μέθοδο (εφόσον έχετε μάθει/διαβάσει για τις κρίσεις πανικού). Χωρίς να αναφέρεστε σε άτοπες και ουτοπικές κουβέντες όπως αυτές που προανέφερα, θα πρέπει να του δώσετε να καταλάβει την λογική πλευρά των συμπτωμάτων του και το λόγο που κλιμακώνονται και τον αναγκάζουν να νιώθει τόσο άσχημα.

4ο Βήμα: Σε στιγμές έξαρσης των συμπτωμάτων, θα πρέπει να τον συμβουλέψετε να κάνει κάποια απ'τις ασκήσεις που έχω αναφέρει σε παλιότερα άρθρα μου και αν μπορείτε να τις κάνετε κι εσείς μαζί. Εναλλακτικά, ο προτιμότερος τρόπος για να τον κάνετε να νιώσει καλύτερα είναι να αποσπάσετε την προσοχή του και θα το επιτύχετε αυτό αλλάζοντας την πορεία της κουβέντας σας. Μιλήστε του για κάτι άσχετο (ή, στην καλύτερη περίπτωση για κάτι που γνωρίζετε πως θα τον ενδιαφέρει σαν θέμα) και κρατήστε τον απασχολημένο μέχρι να διαπιστώσετε ότι έχει κρατηθεί καλά στα πόδια του.

5ο Βήμα: Θα πρέπει να είστε περισσότερο ελαστικοί. Οι ασθενείς ίσως να ζητάνε μερικές φορές παράλογα πράγματα από εσάς και ίσως να χρειάζονται άμεσα τη βοήθεια σας ακόμη και στις πιο ακατάλληλες ώρες. Όπως προανέφερα, αποφύγετε να είστε πιεστικοί και προσπαθήστε να του κάνετε τα χατήρια, ακόμη και αν τα βρίσκετε ανούσια, παράλογα και γελοία.

6ο Βήμα: "Ο ασθενής αποφεύγει να μετακινείται με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς". Βοηθήστε τον να ξεπεράσει τις όποιες φοβίες έχει αναπτύξει. Προετοιμάστε τον για το επιχείρημα και ξεκινήστε τις ασκήσεις. Αρχικά κάντε μερικά μικρά δρομολόγια μαζί, επί μια εβδομάδα. Έπειτα θα τον αφήνετε μόνο του να ακολουθήσει ένα δρομολόγιο, αλλά με την υπόσχεση σας ότι θα τον περιμένετε στην επόμενη στάση. Μόλις συναντηθείτε, γυρίστε πίσω μαζί. Ακολουθήστε αυτόν τον τρόπο επί 1-2 εβδομάδες και έπειτα αυξήστε του τις στάσεις που θα πρέπει να διανύσει μόνος του. Παρατηρήστε την συμπεριφορά του και αυξήστε την αυτοπεποίθηση του δίνοντας του κουράγιο για το επόμενο βήμα.

7ο Βήμα: Μην αντιμετωπίζετε τον ασθενή σαν παιδί. Αν ο ασθενής νιώσει πως τον αντιμετωπίζετε σαν παιδί που έχει κάποια προβλήματα προσαρμογής, τότε θα αποτύχετε στο να τον βοηθήσετε και θα τον αναγκάσετε να κλειστεί στον εαυτό του. Θα πρέπει να του δείξετε εντελώς το αντίθετο. Μόνο αν του αναπληρώσετε την αυτοπεποίθηση θα καταφέρετε να τον κάνετε να αποδράσει απ'τα προβλήματα του.

8ο Βήμα: Μην τον αγχώνετε, ιδιαίτερα με δευτερεύοντα ζητήματα. Αν έχετε κάτι να κουβεντιάσετε προσπαθήστε να το κάνετε με ήπιους τόνους. Δεν χρειάζονται εντάσεις και ρίξεις, ιδιαίτερα αν βλέπετε πως ο άλλος είναι σε δυσάρεστη θέση.

9ο Βήμα: Πολλές φορές, ο συνάνθρωπος σας να προσπαθεί να σας κρύψει ότι βρίσκεται στα πρόθυρα μιας κρίσης πανικού. Μη τον πιέσετε να σας μιλήσει αν εκείνος δεν είναι έτοιμος να κάνει κάτι τέτοιο, ακόμη κι αν έχει γίνει αντιληπτή η κατάσταση του προς εσάς. Απλώς, να είστε σε επιφυλακή για την όποια έκβαση πάρει η κατάσταση του. Χωρίς να μιλήσετε για το πρόβλημα του, ακολουθήστε το Βήμα 4ο.

10 Βήμα: Ο ασθενής, τις περισσότερες φορές, μπορεί να αποτρέψει την σκέψη να επισκεφθεί κάποιον ειδικό, όπως κάποιον ψυχίατρο ή ψυχολόγο. Αυτή είναι η μοναδική επιθυμία του που θα πρέπει να αποτρέψετε, ειδικά αν βλέπετε πως ο χρόνος και οι προσπάθειες σας να τον κάνετε καλύτερα κρίνεται μάταιος. Δώστε του να καταλάβει πως η ύπαρξη των γιατρών αυτών έχουν σαν σκοπό να τον κάνουν να νιώσει καλύτερα και να ξεπεράσει τα προβλήματα του όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Αν δεχθεί να επισκεφθεί κάποιον γιατρό, τότε συνενοηθείτε με τον τελευταίο ώστε να βρίσκεστε μαζί του κατά την θεραπεία. Ίσως αυτό να τον βοηθήσει περισσότερο κι εκείνον και εσάς να μάθετε περισσότερα πράγματα για τον φίλο/η ή σύντροφο σας.

Συνοψίζοντας θα ήθελα να προσθέσω αυτά που έχω αναγράψει και στην αρχή του άρθρου. Υπάρχουν άπειροι τρόποι για να βοηθήσει κάποιος τον συνάνθρωπο του σ'αυτή την δύσκολη περίοδο της ζωής του. Τα 10 Βήματα που αναγράφω εδώ τα θεωρώ, προσωπικά, τα πιο σημαντικά για να ξεκινήσει κάποιος να αναλαμβάνει τον δύσκολο ρόλο του θεραπευτή. Δεν είναι μόνο αυτά. Τα περισσότερα θα τα μάθετε κι εσείς οι ίδιοι κατά στην πορεία, ή θα τα αναφέρουμε μαζί σε κάποιο συμπληρωματικό άρθρο.

Αν χρειάζεστε κάποια περισσότερη βοήθεια στο θέμα αυτό, θα ήμουν στην ευχάριστη θέση να επικοινωνήσω μαζί σας. Είναι μια Θεόσταλτη πράξη το να βοηθήσετε τον συνάνθρωπο σας και θα χαρώ πολύ να βοηθήσω σ'αυτό το επιχείρημα.


Η ζωή μετά την κρίση.

Αντώνης WolfBack | Τρίτη, 11 Μαΐου 2010 10:45 μμ

alt

Όλοι, λίγο πολύ, γνωρίζουμε για το πως είναι η ζωή μας με τις κρίσεις ή τις διαταραχές πανικού. Συζητήσαμε αρκετά σ'αυτό το blog και αναφέραμε ορισμένους τρόπους αντιμετώπισης ή ανακούφισης αυτού του προβλήματος. Και στην κύρια ερώτηση: "Θα απαλλαγώ ποτέ απ'τις κρίσεις πανικού;" η προσωπική μου απάντηση είναι πως ναι, θα υπάρξει ο καιρός που θα αποδράσετε απ'αυτόν τον βραχνά, μερικοί αρκετά σύντομα και άλλοι ίσως μακροχρόνια. Άλλοι με αρκετό κόπο και κουράγιο και άλλοι με θεραπεία ή αλλαγή στον τρόπο συνήθειων τους, στην διατροφή τους, στον τρόπο σκέψης/αντίδρασης και αντιμετώπισης. Ο κυρίαρχος στόχος στο άτομο που πάσχει από διαταραχές πανικού είναι να απαλλαχθεί απ'αυτές και να επιστρέψει στην "φυσιολογική" ροή της ζωής του, όπως είχε συνηθίσει τόσα χρόνια πριν απ'την έλευση του προβλήματος. Το μόνο ερώτημα που μένει να κάνει κανείς σ'αυτή την φάση του άρθρου είναι η εξής: "Η ζωή θα αλλάξει μετά απ'αυτό και όλα θα λησμονηθούν ως δια μαγείας;" Εύστοχη απορία, αλλά με δύσκολη και -κάθε άλλο- σύντομη και απλή απάντηση. Ένας ψυχολόγος με την δική του εμπειρία θα μπορούσε να μας περιγράψει αρκετά γι'αυτό το θέμα, αλλά για τα δικά μου δικαιώματα του άρθρου θα ήθελα να κρατήσω την δική μας παρεϊστικη διάθεση και να κουβεντιάσουμε περισσότερο γι'αυτό το θέμα.

Διακινδυνεύοντας με μερικούς όρους, θα μπορούσα να κατατάξω τις κρίσεις πανικού στις "τραυματικές εμπειρίες". Παρόλο που θα αποδράσει κάποιος απ'αυτές, αυτό που στην κατάληξη θα του μείνει είναι όλος ο ψυχολογικός πόλεμος, η σφοδρή αδιαθεσία και η ταλαιπωρία. Σκεφθείτε ένα ποτήρι που έχουμε βάλει λάδι μέχρι τη μέση και στο υπόλοιπο προσθέσαμε νερό. Το λάδι ανεβαίνει στην επιφάνεια. Το νερό είναι η ζωή μας μετά τον πανικό και το λάδι ο ίδιος ο πανικός του παρελθόντος. Αν κοιτάξουμε κάτω απ'τον πάτο του ποτηριού θα δούμε το νερό, αλλά θα βλέπουμε και το λάδι. Δεν ξέρω πόσο εύστοχη είναι αυτή η συσχέτιση, αλλά νομίζω καταλάβατε που θέλω να καταλήξω.

Οι τραυματικές εμπειρίες δεν σβήνουν τόσο εύκολα όσο η ίδια η πάθηση. Η ζωή θα κυλήσει ευχάριστα χωρίς πανικό, τα πράγματα θα επιστρέψουν στην φυσιολογική τους ροή, αλλά μερικά κατάλοιπα θα παραμείνουν και θα δείχνουν την παρουσία τους κάποιες στιγμές οι οποίες δεν θα μπορούσαν να θεωρηθούν "ανύποπτες". Ο μεγαλύτερος κίνδυνος σ'αυτή την περίπτωση είναι να μην καταλήξουν οι ιδέες σε "εμμονές". Η εμμονή είναι η χειρότερη κατάληξη σε κάποιον που πάσχει ή έχει αποδράσει απ'τις κρίσεις πανικού και σε μερικές περιπτώσεις είναι χειρότερες και απ'τον ίδιο τον πανικό. Οι συχνότερες σκέψεις μιας μακράς περιόδου μετά τις κρίσεις είναι οι εξής: "Μήπως ξαναπάθω τα ίδια;", "Γλίτωσα απ'αυτές ή θα επιστρέψουν πάλι στο μέλλον, σε κάποια δύσκολη ή αγχωτική περίοδο της ζωής μου;", "Θα αντέξω να ανέβω αυτή την ανηφόρα, ή θα ξαναπάθω πάλι τα ίδια;". Όπως βλέπετε, οι ερωτήσεις αυτές δεν έχουν καμιά διαφορά με τις ερωτήσεις που κάνει κάποιος καθημερινά στον εαυτό του, ο οποίος πάσχει ήδη από κρίσεις πανικού. Σε γενικές γραμμές, το σύμπτωμα μπορεί να καταπολεμηθεί και να ξεπεραστεί, αλλά όχι η σκέψεις και οι ιδέες.

Τις ιδέες, σαν κατάλειπο των κρίσεων πανικού, είναι δύσκολο να τις αποβάλλει κάποιος σε κάποιο σύντομο και εύλογο χρονικό διάστημα. Οι εμπειρίες του παρελθόντος θα αφήσουν τα χνάρια τους και θα ξαγρυπνούν από καιρό σε καιρό. Ο μοναδικός τρόπος αντιμετώπισης τους είναι η υπομονή. Χρειάζεται υπομονή ώστε να συνηθίσει ο οργανισμός στην νέα του ζωή και στο μυαλό για να αποβάλλει και την τελευταία ανάμνηση των κρίσεων πανικού. Ορισμένες επίπονες δραστηριότητες στη ζωή μας θα επιφέρουν μια μικρή ανάμνηση της δυσφορίας και του προβληματισμού που νιώθαμε στο παρελθόν. Άλλοι, ίσως να ξεπεράσουν αυτές τις ιδεοψυχαναγκαστικές ιδέες αρκετά σύντομα και άλλοι ίσως με το πέρασμα του χρόνου. Δεν υπάρχει βάσιμη ανάγκη για ψυχοθεραπεία μόνο και μόνο για να γλυτώσει κάποιος απ'τις ιδέες και την σκέψη του φόβου. Θα ζείτε ευχάριστα την καθημερινότητα σας δίχως τις κρίσεις πανικού και άσχετα αν παραμείνουν οι ιδέες και οι σκέψεις, κάθε μέρα θα νιώθετε και πιο δυνατοί. Ίσως να χρειαστεί λίγος καιρός για να αποκτήσετε την χαμένη αυτοπεποίθηση σας. Είναι κάτι που δεν μπορεί να αποκτηθεί απ'την μία στιγμή στην άλλη. Θα προσπαθήσετε να νιώσετε ελεύθεροι και χωρίς "αδικαιολόγητους" δεσμούς και αυτό θα σας δείξει τον δρόμο του με τον καιρό.

Ερώτηση: "Θα γίνω πιο δυνατός μετά τις κρίσεις πανικού;"

Απάντηση: "Ίσως ναι, ίσως όχι."

Το σίγουρο είναι πως θα νιώθετε κάπως κουρασμένοι και ταλαιπωρημένοι. Και αυτό είναι φυσιολογικό. Το αν γίνετε δυνατοί απ'τις ίδιες τις εμπειρίες σας, αυτό είναι ένα προσωπικό θέμα και αφορά διάφορους χαρακτήρες. Παρόλ'αυτά, είναι μια ερώτηση δίχως σημασία (και δεν θα ήθελα να την κατατάξω στους μύθους) μιας και το ζητούμενο δεν είναι αυτό. Μερικοί ίσως μάθουν μερικά νέα πράγματα και το βασικότερο αυτών είναι το πως να διαχειρίζονται το ίδιο τους το άγχος και τις δυσκολίες της ζωής τους. Αυτή η κατάληξη είναι που έχει σημασία και αυτή είναι η πραγματική "νίκη" στον πολυετή σας πόλεμο με τις κρίσεις πανικού.

Θα περιγράψουμε το θέμα περισσότερο σε κάποιο μελλοντικό άρθρο. Θα παρακαλούσα όποιον έχει την διάθεση να περιγράψει την δική του νίκη στον πανικό, να αφήσει το σχόλιο του στο παρόν άρθρο ή να μου στείλει e-mail στην διεύθυνση στην κορυφή της σελίδας.


Προσωπικές Εμπειρίες. Η συμμετοχή σας.

Αντώνης WolfBack | Τρίτη, 27 Απριλίου 2010 10:01 μμ

LetterP.jpgΤο blog είναι ζωντάνο και χρωστάω τις ευχαριστίες μου σ'όλους/ες εσάς που αφήνετε τα σχόλια σας και διαβάζετε τα άρθρα μου.

Τα άρθρα θα ενημερώνονται συνεχώς και θα προστίθονται νέες εγγραφές κατά καιρούς μιας και το θέμα των κρίσεων/διαταραχών πανικού είναι ανεξάντλητο.

Θα προστεθεί νέα στήλη/σελίδα στο blog με τις προσωπικές εμπειρίες των επισκεπτών και φίλων του ιστιότοπου.

Μπορείτε να στέλνετε τις προσωπικές σας εμπειρίες, επώνυμα ή ανώνυμα στο e-mail:

wolfbackgr@gmail.com

Σας ευχαριστώ θερμά για το ενδιαφέρον σας, τα καλά σας λόγια και την συμπαράσταση.

Αντώνης.


Κρίση πανικού ή παθολογική νόσος;

Αντώνης WolfBack | Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010 3:38 μμ

alt

Σ'αυτό το άρθρο θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στο κρίσιμο ερώτημα που ίσως να κάνουν μερικοί που πάσχουν από κρίσεις πανικού, όπως το: "Γιατί τα φάρμακα δεν με πιάνουν;" Και η βασική απάντηση σ'αυτή την ερώτηση είναι η συνηθισμένη και τυπική: "Ίσως δεν λαμβάνετε το κατάλληλο φάρμακο για την περίπτωσή σας.". Αλλά, απ'την άλλη, αυτή η απάντηση να μην καλύπτει τα πραγματικά αίτια των συμπτωμάτων, το φάρμακο να είναι εντελώς ακατάλληλο για την πάθηση που "νομίζει" κάποιος πως έχει, ή να πρόκειται για την κλασσική περίπτωση του ότι ο ιδιαίτερος ασθενής χρήζει ιδιαίτερης θεραπείας. Τέλος, πως είστε τόσο σίγουροι πως πάσχετε από (ή και μόνο από) διαταραχές πανικού ή αγχώδες διαταραχές;

Βασικά, θα μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε σε δύο κατηγορίες αυτούς που πάσχουν από διαταραχές πανικού (όσο αναφορά τον τρόπο προσέγγισής τους προς το πρόβλημα): Στους ενημερωμένους και στους ανημέρωτους. Η πάθηση και στις δύο κατηγορίες είναι η ίδια, απλά διαφέρει ο τρόπος που θα αντιδράσει ο κάθε άνθρωπος στα πρώτα κρούσματα μιας κρίσης πανικού και στο που, αρχικά, θα καταφύγει για βοήθεια.

Ο ενημερωμένος γνωρίζει απ'τα πρώτα στάδια της ασθένειας του ότι πάσχει από κρίσεις πανικού και έτσι καταφεύγει άμεσα στους αρμόδιους ιατρούς, όπως οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι. Οι γιατροί αυτοί φτιάχνουν την κλινική εικόνα βάση των συμπτωμάτων και έτσι του παρέχουν την κατάλληλη φαρμακευτική η ψυχολογική θεραπεία.

Απ'την άλλη, ο ανημέρωτος ασθενής δεν γνωρίζει από τι ακριβώς πάσχει. Έτσι, ακολουθεί μια αργή και βασανιστική πορεία κάνοντας επισκέψεις σε παθολόγους, καρδιολόγους, πνευμονολόγους και καταφεύγει σε επαναλαμβανόμενες αιματολογικές εξετάσεις. Αν η κλινική εικόνα του ασθενή είναι αρνητική και δεν υπόκειται σε κάποια παθολογική νόσο, τότε οι γιατροί θα τον παραπέμψουν να συμβουλευτεί κάποιον ψυχολόγο/ψυχίατρο.

Απ'τους δύο αυτές κατηγορίες ασθενών, οι ανημέρωτοι έχουν περισσότερα ποσοστά επιτυχίας ώστε να επιλύσουν το πρόβλημα τους, ενώ οι ενημερωμένοι ίσως να παραπονεθούν ότι η κατάσταση τους δεν γιατρεύεται με την μέθοδο της ψυχοθεραπείας, ή με την λήψη των φαρμάκων που λαμβάνουν.

Βάση του ότι, ορισμένες παθολογικές ασθένειες μιμούνται τα ίδια συμπτώματα που αναφέρονται στις κρίσεις (ή διαταραχές) πανικού, είναι λογικό και ο εκάστοτε ασθενής, σκόπιμα, να προβεί στις παρακάτω εξετάσεις προτού επισκεφθεί κάποιον ψυχοθεραπευτή ή ψυχίατρο:

Γενικές αιματολογικές εξετάσεις και έλεγχος θυρεοειδή.

Θα πρέπει να ελεγχθεί το επίπεδο του σακχάρου στο αίμα, όπως, επίσης, και τα επίπεδα χοληστερίνης και σιδήρου. Ο έλεγχος του θυρεοειδή είναι ένας βασικός παράγοντας στην εξέταση, μιας και ο υπερθυρεοειδισμός παράγει τα ίδια συμπτώματα μ'αυτά των κρίσεων πανικού. Ο έλεγχος του αιματοκρίτη είναι, επίσης, σημαντικός.

Πνευμονολογικές εξετάσεις.

Το άσθμα, η υπεροξυγώνωση, ο βρογχίτης και το εμφύσημα είναι μερικές απ'τις ασθένειες που μπορούν να προκαλέσουν πόνους στο στήθος ή συναισθήματα έλλειψης οξυγόνου. Ο κόμπος στο λαιμό και οι ζαλάδες οδηγούν σε λανθασμένες κρίσεις πανικού.

Καρδιολογικές εξετάσεις.

Οι παθήσεις, όσο αναφορά την καρδιά, είναι πολλές και σχεδόν όλες τους μπορεί να οδηγήσουν σε λανθάνουσες κρίσεις πανικού. Ταχυκαρδία, αρρυθμία, ορθοστατική υπόταση, υπέρταση, στένωση της μιτροειδούς και άλλες πολλές μπορεί να ευθύνονται για δυσάρεστα συναισθήματα όπως την αίσθηση των παλμών, την ταχυκαρδία, την ζαλάδα, το τρέμουλο στα άνω και κάτω άκρα και στο αίσθημα κόπωσης. Ένα τεστ κοπώσεως θα ήταν ιδανικό πριν προχωρήσετε σε κάποια άλλη εξέταση.

Εξετάσεις Ο.Ρ.Λ.

Οι ζαλάδες μπορεί να ευθύνονται από κάποιον λαβύρινθο ή κάποια άλλη ασθένεια που αφορά τα αυτιά. Η εξέταση χαρακτηρίζεται προαιρετική, αλλά καλό θα ήταν να γίνει, ώστε να συμπληρωθεί η όλη κλινική εικόνα.

Στις προαιρετικές εξετάσεις, επίσης, συγκαταλέγονται και οι νευρολογικές. Η μυασθένεια, οι διάφορες νευροπάθειες ή, ακόμη, και η επιληψία μπορεί να οδηγήσουν στα ίδια συμπτώματα που έχουμε προαναφέρει.

Γενική εικόνα:

Όλες οι εξετάσεις που αναφέραμε θα μπορέσουν να χαρακτηρίσουν το πρόβλημα που έχουμε. Ένας παθολόγος, ο οικογενειακός γιατρός ή κι εσείς οι ίδιοι, θα σας συμβουλέψουν για το ποιο θα είναι το επόμενη βήμα που θα κάνετε. Η όλη αυτή η ταλαιπωρία των εξετάσεων είναι μεγάλη, αλλά είμαι σίγουρος πως θα σας ανταμείψει στο μέλλον και στην πορεία της θεραπείας σας. Αν η κλινική εικόνα απ'τις εξετάσεις σας θεωρούν σαν υγιή άτομο, τότε ψυχολογικά θα νιώσετε έτοιμη να δεχθείτε πως πάσχετε από κάποια ψυχολογική νόσο. Αυτό θα συμβάλει σε μεγάλο παράγοντα στην επίλυση του προβλήματος, μιας και θα αποφύγετε τις σκέψεις που συνοδεύουν τις κρίσεις πανικού, όπως το ότι θα πάθετε κάποια καρδιακή προσβολή, πως πάσχετε από κάποια βαριά νόσο (όπως του καρκίνου) κ.α. Γνωρίζοντας πως είστε υγιείς, θα μπορέσετε να δεχθείτε την ψυχολογική προσέγγιση του γιατρού σας και να δείτε πιο θετικά τα αποτελέσματα αυτής. Επίσης, θα είστε πιο σίγουροι πως τα φάρμακα που, ίσως, σας χορηγηθούν, θα είναι τα πιο κατάλληλα για την περίπτωση σας.

Αν, κάποια απ'τις εξετάσεις βγει θετική και δείτε πως αντιμετωπίζετε κάποιο παθολογικό πρόβλημα, το φρόνιμο θα ήταν να επιλύσετε το πρόβλημα αυτό σαν κύριο υπαίτιο των κρίσεων πανικών που νιώθετε. Σε καμιά περίπτωση μην επαναπαυθείτε με σκέψεις του ότι οπωσδήποτεθα πρέπει να πάσχετε από κρίσεις πανικού. Το σίγουρο είναι πως, όποια ψυχολογική ή ψυχοφαρμακευτική θεραπεία κι αν ακολουθήσετε, δεν θα βρείτε τα αποτελέσματα που περιμένετε.


Κρίσεις πανικού ή αγοραφοβία;

Αντώνης WolfBack | Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2010 2:19 μμ

altΝα μια καλή ερώτηση: Τι ακριβώς έχω;

Ένας καλός ψυχολόγος θα μπορέσει να ονομάσει την περίπτωση σας στις πρώτες κιόλας επισκέψεις στο ιατρείο του. Παρόλ'αυτά, αν μπορέσετε και κατανοήσετε τις συμπεριφορές του μυαλού σας θα καταφέρετε να προσδιορίσετε με ακρίβεια από τι ακριβώς πάσχετε. Τα συμπτώματα είναι σχετικά τα ίδια: κρίσεις πανικού (με, ή χωρίς, αγοραφοβία), όμως, στις περισσότερες των περιπτώσεων χρειάζονται διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης και αντιμετώπισης. Καλό είναι να γνωρίζει κάποιος από τι ακριβώς πάσχει προτού καταφύγει σε κάποια μέθοδο θεραπείας που θα αρμόζει στην περίπτωση του.

Και οι δύο αυτές κατηγορίες μοιράζονται τα ίδια δυσάρεστα αισθήματα δυσφορίας και άγχους, με τη μόνη διαφορά πως στην αγοραφοβία υπερέχει το αίσθημα της αποφυγής. Το μυαλό βάζει σε μαύρη λίστα όλα εκείνα τα μέρη και τις δραστηριότητες που μπορούν να προκαλέσουν κάποια κρίση πανικού, π.χ. Σουπερ-μάρκετ, μέσα μαζικής μεταφοράς (μετρό, λεωφορεία, τραίνα, αεροπλάνα), μέρη με πολύ κόσμο (σινεμά, κέντρα διασκεδάσεως) και γενικά μέρη που πιστεύουν πως δεν θα έχουν κάποια εύκολη και προσιτή έξοδο διαφυγής. Φανταστείτε πως είστε ακόμη στο σχολείο και είχατε κάποιον νταή που προσπαθούσε να σας βαρέσει ή να μειώσει την αξιοπρέπεια σας σε κάθε ευκαιρία που έβρισκε κι εσείς, το μοναδικό πράγμα που μπορούσατε να κάνετε ήταν να τον αποφύγετε (μιας και φοβόσασταν να τον αντιμετωπίσετε). Το μυαλό μας, αυτόνομα και ακούσια, αρχίζει να συνδέει μερικά μέρη που μπορεί να συχνάζει αυτός ο νταής και τα τοποθετεί στη μαύρη λίστα της αποφυγής. Έτσι, προσπαθεί να μας γλυτώσει από κάποια ανεπιθύμητη συνάντηση μαζί του. Το ίδιο συμβαίνει και στην αγοραφοβία. Το μυαλό έχει καταγράψει τις τοποθεσίες που κάποιος ένοιωσε έντονες κρίσεις πανικού και τις έχει τοποθετήσει σ'αυτή την μαύρη λίστα της αποφυγής. Ανεπαίσθητα, το άτομο βρίσκεται σε αντιπαράθεση με τις εντολές του μυαλού του που τον ορίζουν να αποφύγει αυτές τις δυσάρεστες περιοχές ή δραστηριότητες, οπότε και γίνεται πιο ευπαθής στις αναμενόμενες κρίσεις πανικού.

Σε αντίθεση, τώρα, με τις διαταραχές πανικού, το μυαλό δεν έχει φτιάξει την μαύρη λίστα για τον λόγο του ότι δεν έχει εντοπίσει τις κρίσιμες περιοχές που διεγείρουν αυτό το δυσάρεστο συναίσθημα. Οι κρίσεις πανικού, εδώ, δεν έχουν συνδεθεί με κάποια μέρη ή δραστηριότητες, ίσως γιατί οι κρίσεις πανικού δεν είναι τόσο εκλεκτικές στον παράγοντα αυτόν. Το μυαλό, μιας και δεν έχει κάποιο σταθερό μέρος σαν γνώμονα στηρίζεται μόνο στον "φόβο του φόβου", μιας και εφόσον το άτομο μπορεί να παραδοθεί στις κρίσεις πανικού σε οποιαδήποτε μέρος ή τοποθεσία. Παρόλ'αυτά, το μυαλό συνεχίζει και καταγράφει τα εξωτερικά συναισθήματα και το περιβάλλον του ατόμου που βιώνει τις διαταραχές πανικού. Έτσι, με τον καιρό, ίσως οι διαταραχές να αποκτήσουν όλες εκείνες τις αποφυγές που χαρακτηρίζουν την αγοραφοβία.

Για να μπορέσετε να κατατάξετε το πρόβλημα σας σε κάποια απ'αυτές τις δυο κατηγορίες, το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να γράψετε σε ένα χαρτί τα μέρη που εσείς αποφεύγετε. Δίπλα από κάθε μέρος, βάλ'τε και το ποσοστό αποφυγής. (π.χ. Σουπερ-μάρκετ: 60%). Στην συνέχεια, βάση μ'αυτή την λίστα αποφυγών, προσπαθήστε να επισκεφθείτε τα μέρη που έχετε στην λίστα, ξεκινώντας μ'αυτά που έχουν το μεγαλύτερο ποσοστό αποφυγής. Στα μέρη που θα καταφέρετε να επισκεφθείτε χωρίς κάποιο δυσάρεστο πρόβλημα, αφαιρέστε ένα 20% στο ποσοστό του. Επαναλάβετε την λίστα και τις επισκέψεις 2-3 φορές μέσα σε 2 εβδομάδες καταγράφοντας πάντοτε το νέο ποσοστό αποφυγής σε κάθε χώρο ή μέρος που επισκέπτεστε. Στο τέλος κάντε την απογραφή της κατάστασης. Αν η λίστα έχει μικρά ποσοστά αποφυγής (κάτω του 50%) τότε, κατά προσέγγιση, πάσχετε από διαταραχές πανικού -χωρίς αγοραφοβία. Αν τα ποσοστά είναι μεγάλα (πάνω από 50%) τότε πάσχετε από διαταραχές πανικού -με αγοραφοβία.

Υπάρχουν πολλοί και διάφοροι τρόποι για να καταλάβει κανείς από τι ακριβώς πάσχει. Για περισσότερες λεπτομέρειες ή για κάποια πρόσθετη βοήθεια, μπορεί κάποιος να αφήσει το σχόλιο του κάτω απ'αυτό το άρθρο, ώστε να μπορέσουμε να αναλύσουμε το θέμα πιο διεξοδικά. Ή, μπορεί να απευθυνθεί σε κάποιον επαγγελματία ψυχολόγο, ο οποίος μπορεί να προσδιορίσει την κατάσταση του απ'τις πρώτες, κιόλας, επισκέψεις.


Διαταραχές Πανικού - Συχνές ερωτήσεις.

Αντώνης WolfBack | Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009 3:03 μμ

altΗ κακή -ή μη- πληροφόρηση σίγουρα οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα και απορίες. Κατά καιρούς, η επίμονη διαταραχή πανικού γεννάει διάφορα ερωτήματα, που στις περισσότερες των περιπτώσεων μένουν αναπάντητα, ούτως ώστε το ίδιο το πρόβλημα να γίνεται όλο και πιο έντονο, ή πιο δυσάρεστο. Ασφαλώς, δεν μπορούν να απαντηθούν όλα τα ερωτήματα, αλλά για την υλοποίηση αυτού του άρθρου σύλλεξα τα πιο βασικά και ουσιώδη. Το βασικό συμπέρασμα σ'αυτό το άρθρο είναι το ότι ποτέ δεν πρέπει να πιστεύουμε έναν μύθο... αν αυτός δεν έχει εξακριβωθεί από επίσημα έγγραφα στοιχεία, ή από άτομα που ειδικεύονται σ'αυτό το αντικείμενο.

Ξεκινάμε:


  1. Θα πεθάνω απ'τις κρίσεις πανικού;


Όσοι το έχουμε ζήσει, μπορούμε κάλλιστα να δηλώσουμε ότι είναι το πιο δυσάρεστο συναίσθημα που έχουμε βιώσει στη ζωή μας. Και η πρώτη σκέψη που μας έρχεται στο μυαλό -όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε κάτι που δεν γνωρίζουμε, ή κάποιον "αόρατο" εχθρό- είναι το ότι αυτός θέλει να μας σκοτώσει. Αρκετές φορές νιώσαμε πως πεθαίνουμε, ή ότι θα λιποθυμήσουμε ή θα χάσουμε τις αισθήσεις μας. Είναι και μερικά άτομα που σπέρνουν τον τρόμο, αναφέροντας σε blog και ιστοσελίδες ότι οι κρίσεις πανικού μειώνουν την διάρκεια της ζωής.... Σε γενικές γραμμές, οι κρίσεις πανικού ΔΕΝ σκοτώνουν κανέναν. Σίγουρα θα αλλάξουν την ποιότητα ή τις συνήθειες της ζωής μας, αλλά ΔΕΝ θα μας σκοτώσει. Δεν μπορώ να καταλάβω πως μερικοί αναφέρουν πως η συχνή αύξηση των καρδιακών παλμών, ή συχνή έκκριση επινεφρίνης (αδρεναλίνης) και η πίεση θα μπορέσουν να σκοτώσουν κάποιον μακροπρόθεσμα. Βάση αυτών των συμπερασμάτων, οι αθλητές θα πέθαιναν απ'τα 30 τους χρόνια...

Ξεχάστε αυτόν τον φόβο. Το ότι διεγείρεται το ενσωματωμένο μας αμυντικό σύστημα, αυτό δεν σημαίνει πως θα μας σκοτώσει κιόλας.


  1. Φταίει πως είμαι αδύναμος χαρακτήρας;


Όχι, δεν φταίει πως είναι κάποιος αδύναμος χαρακτήρας για να αποκτήσει κρίσεις πανικού. Όλοι οι άνθρωποι είναι επιρρεπείς στους φόβους τους, αλλά έχουν διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης. Το ότι κάποιος δεν μπορεί να διαχειριστεί μια κρίση πανικού, αυτό ΔΕΝ σημαίνει πως είναι αδύναμος ή δειλός χαρακτήρας. Οποιοσδήποτε θα αντιμετώπιζε έναν "αόρατο" εχθρό, σίγουρα θα ένιωθε τα ίδια. Αντιθέτως, οι κρίσεις πανικού κάνουν το άτομο πιο δυνατό και έτοιμο να αντιμετωπίσει τις δύσκολες καταστάσεις της ζωής του. Όταν, πια, μάθει να διαχειρίζεται τους φόβους του θα νιώσει έτοιμος για την κάθε πρόκληση (ή της έναρξης μιας νέας κρίσης πανικού).


  1. ...ή μήπως φταίει το πνευματικό μου επίπεδο;


Το να φτάσει κάποιος στις κρίσεις πανικού, σημαίνει πως βίωσε κάποια τραυματική εμπειρία. Στις περισσότερες των περιπτώσεων αυτή μπορεί να ήταν ένα έντονο άγχος (κοινωνικό ή υπαρξιακό). Οι άνθρωποι με πολύ χαμηλό επίπεδο δεν αντιμετωπίζουν άγχος και στρες. Αν το δει και κάποιος ιστορικά, θα καταλάβει πως αρκετοί άνθρωποι του πνεύματος έπασχαν από διαταραχές άγχους ή πανικού. Όλοι μας έχουμε ευαίσθητα σημεία, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως έχουν να κάνουν με το πνευματικό μας επίπεδο.


  1. Φταίει το οικογενειακό μου περιβάλλον;


Είναι μια καλή ερώτηση. Και η απάντηση είναι διφορούμενη: Ίσως ναι, ίσως και όχι. Μια καλή περίπτωση έναρξης των διαταραχών πανικού είναι όταν ένα άτομο βιώνει κάποιο έντονο στρες ή αγχώνεται για κάποια αλλαγή στη ζωή του (αυτό μπορεί να είναι ο γάμος, ή η αποχώρηση απ'τον "προστατευτικό" κλοιό της οικογένειας ή των γονιών του. Ένα άτομο που έχει μεγαλώσει σε μια "προστατευτική" οικογένεια μέχρι τα ενήλικα χρόνια της ζωής του είναι σίγουρο πως θα δυσκολευτεί αρκετά ώστε να προσαρμοστεί στις νέες ευθύνες που τον περιμένουν, όπως και στην αλλαγή του περιβάλλον τους. Ειδικά αν το άτομο αυτό είχε περιορισμένες ευθύνες στην οικογένεια, ή εκείνη είχε αναλάβει το ρόλο της επίλυσης των προβλημάτων του. Ο θάνατος -ή αποχωρισμός- αγαπημένων προσώπων (ή "προστατών" στην συγκεκριμένη περίσταση) σίγουρα θα γεμίσει με δυσάρεστα συναισθήματα την ζωή του ατόμου που τα βιώνει. Σε γενικές γραμμές, και σε μεγάλα ποσοστά ο αποχωρισμός ενός "προστατευτικού" περιβάλλοντος, ή η απότομη απολαβή ευθυνών, ίσως να είναι και ένας παράγοντας της έναρξης των διαταραχών πανικού.


  1. Δεν θα το ξεπεράσω. Θα πρέπει να ζω μ'αυτό... Έτσι μου είπαν μερικοί...


Κι αυτοί οι μερικοί έκαναν λάθος.... Κανείς δεν έμαθε να ζει με τις διαταραχές πανικού. Είναι τόσο δυσάρεστο το συναίσθημα που δεν μπορεί να πει κανείς πως το έχει συνηθίσει η το αποδέχεται, ή έστω ότι θα μπορεί να το ανέχεται όταν αυτό θα εμφανίζεται. Όλοι μπορούν να το ξεπεράσουν με την κατάλληλη θεραπεία. Άλλοι, ίσως, μπορέσουν να το διαχειριστούν με τους ανάλογους τρόπους ή τεχνικές (ή με την μέθοδο της λογικής) ώστε να μην περνούν τόσο δύσκολες στιγμές κατά την διάρκεια των κρίσεων. Αν κάποιος σκύψει το κεφάλι του και αποδεχθεί τις κρίσεις πανικού, τότε αυτομάτων επιστρέφει σ'αυτά που καταγράψαμε στην περίπτωση 2. Βάλτε έναν σκοπό στη ζωή σας: Θα συνεχίσετε μ'αυτό και όπου σας βγάλει, ή θα το αντιμετωπίσετε και θα το στείλετε από εκεί που ήρθε; Αν ο σκοπός σας είναι ο πρώτος, τότε άσκοπα διαβάζετε αυτόν τον ιστιότοπο. Αναρωτηθήκατε αν αυτοί οι "μερικοί" που σας το ανέφεραν, αν έχουν νιώσει τα ίδια όπως κι εσείς; Αναρωτηθήκατε το ότι οι 2-3 κρίσεις πανικού στην ζωή κάποιου ΔΕΝ μπορούν να συγκριθούν με τις διαταραχές πανικού που εσείς νιώθετε και βιώνετε;

Ο στόχος είναι ένας: ΜΗΝ το αποδέχεστε, ΑΛΛΑ πολεμήστε το!


  1. Υπάρχει το μαγικό χάπι;


Δυστυχώς, δεν υπάρχει κανένα μαγικό χάπι.... Ούτε κάποιο ειδικό ξόρκι. Τα φάρμακα που ίσως πήρατε δεν θα σας λύσουν το πρόβλημα. Το "μαγικό χάπι" είναι μέσα σας, απλά εσείς δεν γνωρίζετε που θα το βρείτε για να το πάρετε. Τίποτε δεν λύνεται χωρίς κόπο ή προσπάθεια (ειδικά οι διαταραχές πανικού). Πρέπει να δεχθείτε πως σας περιμένει μια κοπιαστική και δύσκολη δουλειά μέχρι να αποχωριστείτε αυτά τα έντονα συναισθήματα. Αν "τεμπελιάσετε" σ'αυτόν τον τομέα, ή αν δεν έχετε την υπομονή και θέλετε να καταφύγετε σε γρήγορες και δραστικές λύσεις... τότε, λυπάμαι, αλλά θα πρέπει να μάθετε να είστε εξαρτημένοι στα φάρμακα....


  1. Το φάρμακο δούλεψε!!! Τώρα ήρθε ο καιρός να το κόψω και να συνεχίσω τη ζωή μου!!!


Μην παίρνετε τόσο γρήγορες αποφάσεις. Όπως αναφέραμε και στην απορία 6. δεν υπάρχει μαγικό χάπι που θα λύσει το πρόβλημα μας. Ο οργανισμός έχει μάθει και συντηρείται με τα φάρμακα γι'αυτό και δεν νιώθουμε δυσάρεστα συναισθήματα. Μάθαμε να βγαίνουμε έξω και να κάνουμε πράγματα που αποφεύγαμε μέχρι πριν λίγο καιρό. Μην αφήνετε τα φάρμακα να σας θολώσουν την γνώμη και την συμπεριφορά. Τα φάρμακα, απλώς, μας κάνουν μια πίστωση χρόνου κατά την οποία θα μπορεί κάποιος να δράσει ανάλογα και να ξεπεράσει τα προβλήματα του. Σε καμιά περίπτωση δεν λύνουν το πρόβλημα! Θα πρέπει να δουλέψετε κι εσείς οι ίδιοι εκείνον τον καιρό που νιώθετε καλά και ευχάριστα. Είναι ο κατάλληλος καιρός να συνειδητοποιήσετε το ποιόν του προβλήματος και να βρείτε την καλύτερη τεχνική για να το λύσετε, προτού αποχωριστείτε τα φάρμακα.

Μην ξεχνάτε πως η αυθαίρετη απόσυρση των φαρμάκων μπορεί να επαναφέρει τα προβλήματα που νιώθατε πριν τα πάρετε. Ίσως να είναι και πιο έντονα από τον πρώτο καιρό πριν την θεραπεία. Για να αποφύγετε τις ανεπιθύμητες παρενέργειες, ή την επιστροφή των συμπτωμάτων θα πρέπει οπωσδήποτε να συμβουλευτείτε τον γιατρό σας και ποτέ μην κάνετε του κεφαλιού σας.


  1. Νιώθω απόγνωση και στεναχώρια... Είναι φυσιολογικό;


Οι κρίσεις πανικού και ειδικότερα οι επίμονες διαταραχές πανικού επιφέρουν σκέψεις και φόβους που μας οδηγούν σε καταθλιπτικά επεισόδια. Είναι μια φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού όταν αλλάζει η ποιότητα της ζωής μας και προσπαθούμε να την προσαρμόσουμε με νέα δεδομένα. Ορισμένοι από εμάς ίσως να γίνονται αντικοινωνικοί ή να κλείνονται στο σπίτι τους, ή να νιώθουμε την αυτοεκτίμηση μας να εξανεμίζεται. Παρόλο που είναι φυσιολογικές αντιδράσεις και κατάλοιπα της διαταραχής πανικού, θα πρέπει οπωσδήποτε να συμβουλευτείτε κάποιον ειδικό για να λύσετε το πρόβλημα. Αυτές οι στιγμές δεν θέλουν και πολλές αναβολές. (ειδικότερα αν οι δυσάρεστες σκέψεις συνοδεύονται και με σκέψεις "θανάτου").


  1. Δεν τους πάω τους ψυχολόγους και ψυχιάτρους! Τι μου μένει να κάνω;


...να αλλάξετε γνώμη! Αν δείτε ότι το πρόβλημα παραμένει και γίνεται δυσάρεστο και δεν μπορείτε να το διαχειριστείτε μόνοι σας, είναι καιρός να αφήσετε τα ταμπού κατά μέρος. Σίγουρα οι φίλοι, οι γνωστοί και οι συγγενείς να μπορέσουν να σας βοηθήσουν, αλλά θα χρειαστεί και την προσπάθεια τη δική σας. Αν νιώθετε πως είστε μόνοι και δεν μπορείτε να απευθυνθείτε σε κάποιον, τότε η ιατρική λύση είναι μονόδρομος. Αναθεωρήστε μερικές λανθασμένες απόψεις που έχετε και μην παίζετε με την ψυχική σας υγεία.


  1. Έχω ψυχολογικό πρόβλημα!!!! Ντρέπομαι να το αναφέρω σε άλλους!


Η ντροπή που νιώθετε δεν θα λύσει το πρόβλημα σας, αλλά θα το κάνει πιο έντονο. Το άγχος του να κρύβεστε δεν θα σας γλυτώσει απ'το ίδιο το πρόβλημα. Η συζήτηση με άτομα που πάσχουν απ'το ίδιο πρόβλημα (ή όχι) θα σας βοηθήσει να σκεφτείτε πιο καθαρά για τις μεθόδους επίλυσης του προβλήματος. Δεν υπάρχει λόγος ντροπής και ούτε υπάρχει ανάγκη για να καταφύγετε σε "ανώνυμες" εμφανίσεις. Σίγουρα, ο περισσότερος κόσμος έχει ταμπού όσο αναφορά τα ψυχολογικά προβλήματα και τα αντιμετωπίζει σκεπτικά ή αμφίβολα. Σίγουρα, ένας γνωστός ή φίλος δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει αυτή την ιδέα, όπως θα μπορούσε να αντιμετωπίσει ένα σπασμένο πόδι ή μια γρίπη. Έχετε κληθεί ώστε να σπάσετε αυτά τα ταμπού και να μιλήσετε για τα προβλήματα που σας απασχολούν δίχως να σας νοιάζει η γνώμη των άλλων. Έχετε κληθεί να βρείτε εσείς τον κατάλληλο άνθρωπο που θα του μιλήσετε για το πρόβλημα σας και που εκείνος θα μπορεί να καταλάβει. Νιώθοντας ντροπή για το πρόβλημα σας είναι σαν να κρεμάτε την ταμπέλα του "Τρελού" μπροστά στο στήθος σας. Σε καμία περίπτωση η διαταραχή άγχους ή πανικού ΔΕΝ ΘΑ μπορέσει να σχετιστεί με εκείνες τις ψυχικές διαταραχές που ορισμένοι έχουν καθιερώσει σαν πρότυπα. Μην ντρέπεστε να μιλήσετε για το πρόβλημα σας. Έτσι θα βοηθήσετε εσάς τους ίδιους να το ξεπεράσουν.


  1. Είμαι στα πρόθυρα της τρέλας! Νομίζω πως θα τρελαθώ!


Οι φυσιολογικές αντιδράσεις των κρίσεων πανικού δεν μπορούν να οδηγήσουν στην τρέλα ή στο να χάσετε τον έλεγχο του εαυτού σας. Οι κρίσεις πανικού σε καμιά περίπτωση δεν πρόκειται να χαλάσουν την πνευματική σας ισορροπία, όσο κι αν νομίζετε πως αυτό επιδιώκουν να κάνουν.



Αντιμετώπιση 9: Εν μέσω της κρίσης...

Αντώνης WolfBack | Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2009 1:16 πμ

altΣε παλιότερα άρθρα αυτού του ιστιότοπου περιγράψαμε μερικές τεχικές αντιμετώπισης και πρόληψης των κρίσεων πανικού. Σ'αυτό το άρθρο θα κάνουμε μια μικρή ανασκόπηση στο τι μπορεί να πράξει κάποιος που ήδη βρίσκεται στην δυσάρεστη θέση και διακατέχεται από μια κρίση πανικού. Αν το άτομο αυτό δεν έχει ακολουθήσει κάποιο μέρος ασκήσεων του Γνωσιακού/Συμπεριφοριστικού μοντέλου, τότε τα πράγματα θα είναι αρκετά δύσκολα και δυσοίωνα γι'αυτόν την παρούσα στιγμή. Αν, για οποιονδήποτε λόγο ή αιτία, βρίσκεστε έρμαιο σε μια κρίση πανικού η πιο φυσιολογική αντιμετώπιση είναι να προσπαθήσετε να ηρεμήσετε και να βρείτε τον εαυτό σας. Προσωπικά γνωρίζω πως κάτι τέτοιο είναι πολύ δύσκολο (και σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να θεωρηθεί και αδύνατο από μερικούς.). Παρόλ'αυτά, μπορείτε να δοκιμάσετε κάποια απ'τις παρακάτω τεχνικές (ή να συνδιάσετε 2 ή περισσότερες απ'αυτές μέχρι να δείτε κάποιο αποτέλεσμα):

Τεχνική 1. Απόσπαση της προσοχής.

Η πιο ουσιαστική λύση στο πρόβλημα είναι η απόσπαση της προσοχής, η οποία συνήθως είναι στραμένη σε δυσάρεστες και αρνητικές σκέψεις. Σκέψεις οι οποίες μας τροφοδοτούν με άγχος και στρες και παρερμηνεύουν φυσιολογικές λειτουργίες του σώματος μας. Σκέψεις σαν "Θα πεθάνω", "Θα λυποθυμήσω", "Θα γίνω ρεζίλι στους περαστικούς", "Θα πάθω καρδιακή προσβολή", κ.α.

Ένας άμεσος τρόπος για να αποσπάσουμε την προσοχή μας σ'αυτές τις δυσάρεστες σκέψεις είναι να σοκάρουμε το κορμί μας. Ένας τρόπος για να το επιτύχουμε αυτό είναι το να δέσουμε ένα λαστιχάκι γύρω απ'τον καρπό του χεριού μας. Όταν το πρόβλημα δείχνει να γίνεται πιο δυσάρεστο, τότε τραβάμε την μία άρκη του και το αφήνουμε να πέσει επάνω στον καρπό μας. Ο οξύς πόνος και το τσούξιμο θα καταφέρει να αποσπάσει για λίγο την προσοχή μας. Αυτή θα είναι η κατάλληλη στιγμή για να εφαρμόσουμε μια πιο αποτελεσματική τεχνική ελέγχου της κρίσης μας.

Τεχνική 2. Αποβολή περιττού άγχους.

Για να αποβάλλουμε το περιττό άγχος θα πρέπει να κάτσουμε κάπου ήσυχα και να κάνουμε τις ασκήσεις αναπνοής που έχουμε περιγράψει σε παλιότερα άρθρα στο συγκεκριμένο blog. (ανατρέξτε στις μεθόδους αναπνοών που έχω αναγράψει πιο κάτω). Μια σύντομη λύση είναι να αναπνέουμε μέσα σε μια χάρτινη σακούλα ή να αναπνέουμε κρατώντας τις χούφτες μας ενωμένες στο στόμα και την μύτη μας. Έτσι μειώνουμε το φαινόμενο της υπεροξυγώνοσης στο αίμα μας και έτσι το σώμα και οι καρδιακοί ρυθμοί μας θα επιστρέψουν στα φυσιολογικά τους επίπεδα.

Τεχνική 3. Νοερή απεικόνηση.

Κάντε ένα νοερό ταξίδι μακριά απ'την παρούσα κατάσταση. Σκεφτείτε τον εαυτό σας κάπου μακριά, σε κάποιο ταξίδι που είχατε κάνει στο παρελθόν, ή σκέφτεστε να κάνετε στο μέλλον. Χαθείτε σε ένα οικοίο νοερό περιβάλλον και μείνετε για λίγο εκεί μέχρι να νιώσετε καλύτερα.

Τεχνική 4. Μέτρημα.

Δώστε όλη σας την προσοχή σε ασύμαντα πράγματα και αρχίστε να καταμετράτε τις καταστάσεις που εμφανίζονται μπροστά σας. Τα δέντρα στα πεζοδρόμια, τα αυτοκίνητα που περνούν, ακόμη και τους πεζούς. Καταμετρήστε ακόμη και ιδιαίτερες καταστάσεις και αντικείμενα, όπως τις μονές και ζυγές πινακίδες των αυτοκινήτων, ή καταγράψτε ξεχωριστά τα χρώματα αυτών. Όσο περισσότερες λεπτομέρειες προσθέσετε στην καταμέτρηση σας, τόσο περισσότερο θα ξεφύγετε απ'τις δυσάρεστες σκέψεις.

Τεχνική 5. Γνωσιακή σκέψη.

Αν είστε απ'τα ενημερωμένα άτομα που γνωρίζουν πάνω-κάτω τι ποροδοτεί τις κρίσεις πανικού (οι φοβίες, το έντονο στρές και το άγχος κ.α.), τότε είναι η καταλληλότερη στιγμή να δείξετε στον εαυτό σας ότι έχει εμπεδώσει το πρόβλημα και γνωρίζει τον εχθρό του. Σκεφτείτε λογικά και ξεκινήστε μια λογική κουβέντα με τον εαυτό σας. Προσπαθείστε να τον πείσετε και να του δείξετε την λογική πλευρά των συμπτωμάτων και το πόσο παράλογες είναι οι απρόσφορες και αρνητικές σκέψεις που κάνει. (περισσότερα γι'αυτό θα βοηθήσει μια Γνωσιακή/Συμπεριφοριστική θεραπεία και άσκηση.)

Τεχνική 6. Αντεπίθεση.

Για την αντεπίθεση (Fight Back), μιλήσαμε σε παλαιότερο άρθρο. Τώρα είναι η καλύτερη στιγμή για να δοκιμάσετε και να εφαρμόσετε αυτή την τεχνική. Προκαλέστε την κρίση πανικού με τον τρόπο που περιγράφουμε πιο κάτω. Ίσως σας ξενίσει η σας φοβίσει στην αρχή, αλλά ίσως ανακαλύψετε μια κρυμένη δύναμη να ελοχεύει μέσα σας.

Ίσως να προσθέσω μελλοντικά και μερικές ακόμη τεχνικές ελέγχου των κρίσεων. Παρόλ'αυτά, ρίξτε ακόμη μια ματιά στις μεθόδους αντιμετώπισης που αναγράφω σε παλιότερα άρθρα μου. Ίσως ο συνδιασμός μερικών απ'αυτών να μπορέσει να σας βοηθήσει σ'αυτή την δυσάρεστη κατάσταση.

Ισως θα ήταν μια καλή λύση να έχετε αυτές τις τεχνικές γραμμένες σε μια κόλλα χαρτί και να την κουβαλάτε πάντοτε επάνω σας. Σε μια δυσάρεστη κατάσταση ίσως να σας βοηθήσει. Προσωπικά, σας το εύχομαι ολόψυχα!

Wink


Αντιμετώπιση 8: Γνώση και συμόρφωση....

Αντώνης WolfBack | Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2009 0:25 πμ

altΗ γνώση είναι το παν...

Είναι η στιγμή της αλήθειας. Η στιγμή που θα πρέπει να δηλώσω κατηγορηματικά σε όσους/ες προσπαθήσουν να διώξουν τις κρίσεις πανικού μόνο με την χρήση των όσων τεχνικών αναγράφονται σ'αυτόν τον ιστιότοπο, πως δεν θα καταφέρουν τίποτε περισσότερο απ'το να αναμασάν μια πρόχειρη και σύντομη λύση στο πρόβλημα τους. Αναφέρομαι σε όσους/ες προσπαθούν να λύσουν ένα πρόβλημα, χωρίς να γνωρίζουν τίποτε για το ποιόν του προβλήματος. Σε γενικές γραμμές, για να νικήσεις αποτελεσματικά έναν αντίπαλο... θα πρέπει να μάθεις ποιος είναι, τι θέλει από εμάς, το ιστορικό του και τις τεχνικές του. Δεν λύνεις ένα πρόβλημα, αν δεν γνωρίζεις το ίδιο το πρόβλημα! Δεν αρκεί να γνωρίζετε ότι πάσχετε από κρίσεις -ή διαταραχές- πανικού και μόνο μ'αυτόν τον γνώμονα να προχωρήσετε στην επίλυση του προβλήματος, είτε με τεχνικές χαλάρωσης, είτε με φάρμακα, είτε με ψυχολογικές ασκήσεις.

Θα μιλήσουμε μελλοντικά για τα θέματα της γνωσιακής/συμπεριφοριστικής θεραπείας, η οποία δίνει μεγάλη έμφαση σ'αυτόν τον παράγοντα της μάθησης. Η πρώτη και ορθή κίνηση για να επιλύσετε το πρόβλημα της διαταραχής πανικού, ή της αγχώδες διαταραχής, θα πρέπει πάντα να είναι η μάθηση και η γνώση του προβλήματος. Μην προσπαθήτε να εφαρμόσετε τεχνικές σε κάτι που παραμένει άγνωστο σ'εσας. Ένας σωστός και γρήγορος τρόπος είναι να ξεκινήσετε μια αναζήτηση με όρους όπως: "Τι είναι οι κρίσεις/διαταραχές πανικού', και όχι με όρους "Κρίση πανικού, αντιμετώπιση". Μπορείτε να διαβάσετε άπειρα άρθρα στο internet (όπως και στο παρόν ιστιότοπο, που θα εμβαθύνουμε μελλοντικά στο "ποιόν" του προβλήματος). Μπορείτε επίσης να αγοράσετε ή να δανειστείτε κάποιο βιβλίο (περιγράφω δυο βιβλία για αρχή στο τέλος του άρθρου). Αν η μελέτη δεν είναι το ισχυρό σας ατού, ή δεν έχετε τον απαιτούμενο χρόνο για να σερφάρετε στο internet ή να τριγυρνάτε στα βιβλιοπωλεία, τότε μπορείτε κάλιστα να ζητήσετε τις απαιτούμενες πληροφορίες από κάποιον ειδικό σ'αυτόν τον τομέα. Τα τελευταία 30 χρόνια που μελετάται το πρόβλημα των κρίσεων πανικού, οι επαγγελματίες ψυχολόγοι/ψυχίατροι έχουν ένα μεγάλο οπλοστάσιο πληροφοριών για τις κρίσεις, για το άγχος που τις προκαλεί και τι ακριβώς είναι ο παράγοντας αυτός που τις πυροδοτεί.

Συνοψίζοντας, μην προτρέχετε σε λύσεις, άσχετα από ποια πηγή προέρχονται, χωρίς να γνωρίζετε μερικά πράγματα για τις κρίσεις πανικού και το πως προκαλούνται. Θα αφήσω τις περισσότερες λεπτομέρειες για κάποιο μελλοντικό άρθρο μου. Για την ώρα θα μπορούσα να σας προτείνω δύο βιβλία για να ξεκινήσετε την αναζήτηση σας στο θέμα αυτό. Δυστυχώς, -και με μεγάλη μου λύπη-, βλέπω πως οι ελληνικές εκδόσεις δεν θέλουν να ασχοληθούν με το θέμα αυτό και δεν υπάρχουν πολλές έντυπες επιλογές. (σε αντίθεση με τις αγγλικές εκδόσεις που έχουν παρουσιάσει 100άδες βιβλία -γνωσιακά ή αυτοβοήθειας- που ασχολούνται με το θέμα).

Δύο αξιόλογα βιβλία είναι τα εξής:


alt ΦΟΒΙΕΣ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥΣ.

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Γ.ΜΠΟΥΛΟΥΓΟΥΡΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Το παρόν βιβλίο, παρόλο που δεν πρόκειται για κάποιο εγχειριδιο αυτοβοήθειας, είναι η καλύτερη πρόταση για όσους μόλις ξεκινούν να μαθαίνουν για τις κρίσεις πανικού και προσπαθούν να ανακαλύψουν τα αίτια ύπαρξης και εμφάνισης τους. Σ'αυτό το βιβλίο μπορεί να μάθει κάποιος για το τι ακριβώς είναι οι φοβίες, από τι πυροδοτούνται, πως αναπτύσσονται και επιμένουν και στο πως μπορούν να διαχειριστούν την ψυχή και το σώμα μας, τροφοδοτόντας το με δυσάρεστα συμπτώματα που η λάθος διάγνωσή τους θα μπορούσε να οδηγήσει πολλούς να πιστέψουν πως πάσχουν από κάποια σωματική ασθένεια. Γιατί ο φόβος μας προκαλεί κρίσεις πανικού και γιατί αυτές μας αφήνουν έντονα συμπτώματα φόβου και άγχους για την επικείμενη εμφάνιση τους. Μπορείτε να μάθετε για τον φαύλο κύκλο του φόβου και για τον "φόβο του φόβου".


alt ΞΕΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΠΑΝΙΚΟ.

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Silove Derrick

ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Ακόμη ένα αξιόλογο βιβλίο απ'τις εκδόσεις "Ελληνικά Γράμματα". Σ'αυτό το βιβλίο θα μάθετε για τις κρίσεις πανικού και τις διαταραχές πανικού, όπως, επίσης, και για την αγοραφοβία. Θα μάθετε για τις αποφυγές και τον τρόπο ζωής που κάνει ένας πάσχων πανικού ή /και/ αγοραφοβίας. Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου ο αναγνώστης θα βρει 6 βήματα αυτοβοηθείας, με τα οποία θα μπορέσει να καταλάβει τι είναι αυτό που τον αγχώνει, πως θα το διαχειριστεί, πως θα αντιδρά στις αρνητικές σκέψεις που του έρχονται σε στιγμές μια κρίσης πανικού και πως θα αλλάξει τον τρόπο ζωής του. Το μέρος της αυτοβοήθειας προσαρμόζεται βάση του Γνωσιακού/Συμπεριφοριστικού μοντέλου. Βάση αυτού του μοντέλου θα πρέπει να γνωρίζετε για τις κρίσεις και το "ποιόν' τους προτού προχωρήσετε στις ασκήσεις που αναγράφονται στο δεύτερο κεφάλαιο του βιβλίου. Ασκήσεις που θα πρέπει να εφαρμόσετε με σύνεση και με υπομονή μέχρι να καταφέρετε να απαλλαγείτε απ'τον βραχνά αυτόν... Πολλά απ'τα θέματα και τις ασκήσεις του βιβλίου (όπως και μερικές τεχνικές) θα αναφερθούν και στον παρόν ιστιότοπο και σε μελλοντικά άρθρα.

Αν δεν μπορείτε να αφιερώσετε τον απαιτούμενο χρόνο γι'αυτά τα δύο βιβλία, τότε μείνετε σ'αυτόν τον ιστιότοπο για να συνεχίσουμε να μιλάμε για τις τεχνικές που μπορούν να μας απαλλάξουν από τις κρίσεις πανικού... μία για πάντα!!!


Αντιμετώπιση 7: Αντεπίθεση / Fight Back!

Αντώνης WolfBack | Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009 0:18 πμ

alt

Το πάθαμε που το πάθαμε... και τώρα τι;

Τώρα που είστε ήρεμοι/ες και διαβάζετε αυτές τις γραμμές, αναλογιστείτε τι ακριβώς είναι η διαταραχή πανικού. Και δεν εννοώ αυτό το απαίσιο συναίσθημα εγκατάλειψης του εαυτού σας, το συναίσθημα πως το κορμί και η ψυχή σας κυριεύεται από ένα συναίσθημα που θέλει να μας αποκάνει. (Εξάλλου, δεν πρόκειται να περάσει το δικό του. Δεν θα μας πεθάνει.. και όσοι πάσχουν από διαταραχές πανικού σίγουρα θα το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό.). Δεν ψάχνουμε ούτε τα αίτια, αλλά ούτε και το τι αισθανόμαστε όταν κυριευόμαστε από μια κρίση πανικού. Αυτό το γνωρίζουμε πια καλά. Αυτό που δεν γνωρίζουμε και που πρέπει να ψάξουμε να μάθουμε είναι το τι θέλει μια κρίση πανικού. Από τι τροφοδοτεί την δύναμη της και γιατί θέλει σώνει και καλά να μας κυριεύει, ειδικότερα τις στιγμές που δεν πρέπει...

Εντάξει... το καταλάβατε... Και, ίσως, το γνωρίζατε ήδη... Η κρίση πανικού αντλεί την δύναμη της απ'τον φόβο μας. Όπως ακριβώς γίνεται και σε όλους τους αφοραφοβικούς ανά τον κόσμο. Αυτός ο "γελοίος" πανικός τρέφεται απ'τον φόβο μας! Και όσο περισσότερο τον φοβόμαστε, τόσο περισσότερο χασκογελάει μαζί μας και ορμάει επάνω μας με τα νύχια του ακονισμένα και το στόμα του ορθάνοιχτο! Μας αναγκάζει να ζούμε με τον "φόβο του φόβου" ("fear of fear" - ψάξ'τε το και στο google για να μάθεται περισσότερα γι'αυτό). Να ζούμε με τον φόβο του να μη φοβηθούμε μια απερχόμενη κρίση πανικού. Και όσο αγχωνόμαστε μ'αυτό, τόσο περισσότερο αυάλωτοι γινόμαστε στον πανικό... και όταν εκείνος έρχεται, μας βρίσκει αποδυναμωμένους και αυάλωτους στους ίδιους μας τους φόβους... Ουσιαστικά, αν κάποιος από εμάς ανακαλύψει τι ακριβώς είναι αυτό που του δημιουργεί κρίσεις πανικού... τότε άμεσα το βάζει στην black list. Σημειώστε σε μια κόλλα χαρτί την δική σας black list. Δημιουργήστε μια λίστα στο τι αποφεύγετε και στο τι νομίζετε πως θα σας δημιουργήσει μια κρίση πανικού και θα δέιτε αν είστε αγοραφοβικοί, ή όχι... (περισσότερα θα αναλήσουμε σε άλλο κεφάλαιο του συγκεκριμένου blog). To αποτέλεσμα όλης αυτής της έρευνας είναι το ότι θα δείτε πως δεν φοβάστε τα μέρη ή τις δραστηριότητες που θα κάνετε στη ζωή σας... αλλά φοβάστε τον ίδιο τον φόβο του να πάθετε μια κρίση πανικού.. Και η κρίση πανικού πατάει πάνω στον φόβο αυτόν για να μας ξεκάνει...

Όλοι φοβόμαστε τα σκυλιά... Ειδικά τα άγρια σκυλιά. Εκείνα που κρύβονται σε κάποια σκοτεινά σοκάκια και μας ορμάνε στην πρώτη ευκαιρία, γαβγίζοντας δυνατά και που μας δείχνουν τα δόντια τους. Και γνωρίζουμε πολύ καλά πως τα σκυλιά έχουν σαν μεγαλύτερο όπλο τους την όσφρηση. Μπορούν και μυρίζουν τον φόβο μας και αυτό τα κάνει να αισθάνονται πως υπερέχουν απέναντι μας. Όσο πιο έντονη θα είναι η οσμή του φόβου επάνω μας, τόσο περισσότερο θα επιμείνουν να μας κυνηγούν... Εξάλλου, σε μια τέτοια περίπτωση... το μόνο που έχουμε να κανουμε είναι να το βάλουμε στα πόδια.. (χωρίς δεύτερη σκέψη...!) Τώρα πήρατε μια ιδέα για το τι θέλει ο πανικός από εμάς; Καταλαβαίνετε γιατί επιμένει και μας ορμάει; Καταλαβαίνετε πως όσο περισσότερο μας βλέπει φοβισμένους, τόσο περισσότερο θα επιμένει να μας κυριεύει;

Ας αλλάξουμε τα δεδομένα τώρα: Έχουμε τον σκύλο μπροστά μας, μας βγάζει τα δόντια του και γαυγίζει δυνατά προς το μέρος μας. Σταθείτε ψύχραιμοι, βουτήξ'τε κάτι που θα βρείτε μπροστά σας και ορμήξ'τε καταπάνω του. Δείξ'τε του τα δικά σας δόντια! Βγάλ'τε μια κραυγή (σαν κι αυτή που έβγαζαν και οι 300 του Λεωνίδα) και βουτήξ'τε προς το μέρος του. Το αποτέλεσμα θα είναι το σκυλί να μείνει με μια απορία στο πρόσωπο του ή να το βάλει στα πόδια (εκτός κι αν είναι λυσσασμένο, βέβαια). Αυτό είναι το μάθημα που προσπαθούμε να δώσουμε εδώ.

Σκοπός είναι να αλλάξουμε την στάση μας απέναντι στις κρίσεις πανικού. Εφόσσον γνωρίζουμε τι είναι αυτό που θέλει, μπορούμε να την καταπλήξουμε με μια αλλαγή στην συμπεριφορά μας. Εκείνη έμαθε πως θα μας βρίσκει σε κάθε έφοδο της.. και να είστε σίγουροι/ες πως θα εκπλαγεί με την νέα συμπεριφορά που θα συναντήσει! Δείξτε της τα δόντια σας. Δείξ'τε της ότι δεν την φοβάστε! Πάρτε μια βαθιά ανάσα (ή κάντε μερικές ασκήσεις που αναγράφονται στο "Αντιμετώπιση 5,6") και έπειτα ξεκινήστε να προκαλείτε τον φόβο σας! Προκαλέστε το ίδιο σας το άγχος! Προκαλέστε την ίδια την κρίση πανικού!

Αφήστε κατά μερος τα "Πεθαίνω", "Δεν αντέχω", "Θα τρελλαθώ" και τα "Θα λυποθιμήσω!".

Πιάστε την κρίση απ'τα μαλλιά και προκαλέστε την! Τρίξ'τε της τα δόντια και αναφωνείστε: "Για να σε δούμε τώρα!!!", "Δείξε μου τι μπορείς να κάνεις!", "Δείξε μου τη δύναμη σου και κάνε με να πέσω κάτω!", "Αυτό μπορείς να κάνεις μόνο; Δείξε μου τον καλύτερο σου εαυτό!".

Απευθυνθείτε στην κρίση σαν να είναι κάποιος εχθρός με σάρκα και οστά. Προκαλέστε την να σας κάνει το μεγαλύτερο κακό που μπορεί! Προκαλέστε την να σας ρίξει κάτω και να σας προκαλέσει αυτό που φοβάστε πιο πολύ ότι θα πάθετε όταν σας κυριεύει. Το αποτέλεσμα ποιο θα είναι; Είναι επιστημονικά εξακριβωμένο πως η κρίση θα αποχωρήσει μέσα σε λίγα λεπτά. Θα αποχωρήσει ξαφνικά, όπως ξαφνικά έκανε και την παρουσία της! Το μόνο κλειδί για να το καταφέρετε αυτό είναι το ότι θα πρέπει να πιστεύετε σ'αυτό που κάνετε και να πιστεύετε πως έχετε το πάνω χέρι. Ίσως ο πρώτος καιρός να είναι λιγάκι δύσκολος και να μην  μπορέσετε να δείξετε τα πραγματικά "κότσια" που έχετε. Ίσως να νιώσετε πως η κρίση είναι πιο δυνατή από εσάς. Αλλά δεν θα χάσετε τίποτε να προσπαθήσετε. Να προσπαθήσετε να κερδίσετε την αυτοπεποίθηση και την εμπιστοσύνη που έχετε στον εαυτό σας.

Πειραματιστείτε.... και δεν θα χάσετε. Ήδη, οι Αμερικάνοι (που έχουν και τα περισσότερα κρούσματα διαταραχών πανικού) "πουλάνε" αυτή την τεχνική στους ασθενείς τους.

Εσείς δεν έχετε να αγοράσετε κάτι... Το έχετε ήδη μέσα σας! Τολμήστε το!


Αντιμετώπιση 6: Μέθοδοι αναπνοών. (Μέρος Γ') Ασκήσεις Χ.Ε. και Χ.Ε > Υ.Ε.

Αντώνης WolfBack | Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009 10:01 μμ

altΑφού μπορούμε πια να ξεχωρίσουμε την "Υψηλή Εισπνοή" απ'την "Χαμηλή Εισπνοή" (όπως διαβάσαμε στο άρθρο "Αντιμετώπιση 5: Μέθοδοι αναπνοών. (Μέρος Β') Φυσιολογία και τεχνικές χαλάρωσης."), μπορούμε πια να περάσουμε στις ασκήσεις χαλάρωσης. Αξίζει να σημειωθεί πως οι παρακάτω ασκήσεις θα πρέπει να γίνονται, αρχικά, στο σπίτι και σε περιόδους που ο οργανισμός θα είναι έτοιμος να χαλαρώσει και να ηρεμίσει. Ο σκοπός των ασκήσεων δεν είναι να διώξει τις διαταραχές πανικού, αλλά να μας μάθει τον τρόπο που θα μπορέσουμε να δείξουμε στο μυαλό μας πως να σκέφτεται και πως να αντιδρά σε κάθε επικείμενο κίνδυνο (όπως αυτός, πολλές φορές, μπορεί να χαρακτηριστεί σε μια περίοδο κρίσης.). Ο τρόπος και ο σκοπός είναι να αφήσει τον εσωτερικό μας παρατηρητή ελεύθερο να διαγνώσει το πρόβλημα και να αντιδράσει ανάλογα στις συνθήκες που μας κάνουν να νιώθουμε τόσο άσχημα, να αποβάλει το άγχος και να διώξει το σφίξιμο των μυών μας...

Άσκηση 1η:

α. Ξαπλώστε στο κρεβάτι και προσπαθήστε να χαλαρώσετε. Κλείστε τα μάτια και προσπαθήστε να διώξετε κάθε σκέψη απ'το μυαλό σας. Αν αυτό είναι δύσκολο, προσπαθήστε να επικεντρωθείτε σε κάποιο νοερό και ευχάριστο επεισόδιο της ζωής σας. Κάποιο νοερό αντικείμενο ή άτομο, για παράδειγμα.

β. Πάρτε μια βαθιά ανάσα. Προσπαθήστε να εγκλωβίσετε τον αέρα στο κάτω μέρος των πνευμόνων σας ("Χαμηλή Εισπνοή"), και φανταστείτε το πως γεμίζει το στομάχι σας με οξυγόνο. Δεν θα χρειαστεί να γεμίσετε με αέρα το πάνω μέρος των πνευμόνων σας, οπότε προσπαθήστε να μην "φουσκώσετε" το στήθος σας.

γ. Μόλις επιτύχετε μια "χαμηλή εισπνοή", φέρτε την παλάμη σας επάνω στο στομάχι σας και ακουμπήστε την εκεί. Το άλλο σας χέρι θα αναπαύεται στο πλάι του κορμιού σας.

δ. Επικεντρώστε το μυαλό σας στο χέρι που βρίσκεται επάνω στο στομάχι σας και ξεκινήστε τις βαθιές εισπνοές / εκπνοές, γεμίζοντας μόνο το στομάχι σας με αέρα (το κάτω μέρος των πνευμόνων). Η προσοχή σας θα είναι στραμένη στο χέρι σας όπως αυτό θα ανεβοκατεβαίνει σε κάθε εισπνοή/εκπνοή.

ε. Ξεκινήστε με 20 εισπνοές. Πάρτε μια βαθιά χαμηλή εισπνοή, νιώστε το χέρι σας να ανασηκώνεται και αφήστε την. Θα μετράτε αντίστροφα, απ'το 20 ως το 1. Σε κάθε εκπνοή θα αφήνετε τον εαυτό σας να ονομάσει φωναχτά ή ψιθιριστά το νούμερο της ανάσας που πήρατε. (π.χ. σε κάθε ξεφύσημα θα αναφωνείτε και τον αριθμό της εκπνοής, "...20...εισπνοή / εκπνοή...19...εισπνοή/εκπνοή...18...κ.ο.κ.").

στ. Συνεχίστε με αργούς ρυθμούς την άσκηση αυτή μέχρι να φτάσετε στον αριθμό 1. Επαναλάβετε την άσκηση 3 φορές και έπειτα ανοίξτε τα μάτια σας. Κάντε μια εσωτερική ενδοσκόπηση για το πως αισθάνεστε.

Η άσκηση αυτή θα επαναλαμβάνεται επί 3 φορές την μέρα (συνήθως το βράδυ πριν την κατάκλιση) και για 2 εβδομάδες. Έπειτα μπορείτε να συνεχίσετε την άσκηση, κάθε βράδυ, αλλά με στόχο τις 100 εισπνοές / εκπνοές (1-2 επαναληπτικές φορές). Στόχος της άσκησης είναι να μάθει στον εαυτό μας μια νέα συνήθεια αναπνοών και συγκεκριμένα της "χαμηλής εισπνοής".  Έπειτα από συνεχείς επαναλήψεις της άσκησης η διεργασία αυτή θα γίνεται ακούσια πια και καθημερινή συνήθεια. Η συνήθεια αυτή είναι η πρόληψη της υπεροξυγόνωσης που μπορεί να πάθει ο οργανισμός στην διάρκεια μια κρίσης πανικού. Η αποφυγή της υπεροξυγόνωσης θα εξαφανίσει τους παθητικούς μηχανισμούς του πανικού (όπως την ταχυκαρδία, δύσπνοια, σφίξιμο στο στομάχι και στους μύες, κ.α.), έτσι το μυαλό θα μπορεί να ενεργοποιήσει τον εσωτερικό μας παρατηρητή και να πάρει τον έλεγχο της κατάστασης.

Άσκηση 2η:

Η άσκηση αυτή είναι μια παραλλαγή της άσκησης 1, με την διαφορά πως σ'αυτή θα χρησιμοποιήσουμε και τις δύο ομάδες εισπνοών. Και την "Κατάσταση Αφύπνησης" (Υψηλή Εισπνοή), αλλά και την "Κατάσταση Ηρεμίας" (Χαμηλή Εισπνοή).

Κάνουμε ακριβώς τα βήματα που αναγράφονται στην άσκηση 1. Φέρνουμε την παλάμη μας και την ακουμπάμε επάνω στο στομάχι μας (το σημείο που φουσκώνει κατά την Χαμηλή Εισπνοή). Φερνουμε την άλλη παλάμη μας να ακουμπήσει επάνω στο στήθος μας (το σημείο που φουσκώνει κατά την Υψηλή Εισπνοή), εκεί που ο αέρας γεμίζει τον θώρακα μας.

Στόχος μας είναι να γεμίζουμε με ρυθμό τα πνευμόνια μας. Με μια βαθιά εισπνοή θα γεμίσουμε με μισό αέρα το κάτω μέρος των πευμόνων μας και έπειτα το επάνω. Επικεντρώστε το μυαλό σας πρώτα στο χέρι που έχετε στο στομάχι σας κατά την εισπνοή. Νιώστε το να ανασηκώνετα πρώτα αυτό, χωρίς να ανασηκωθεί το άλλο χέρι που βρίσκεται στο στήθος. Πριν αντλήσετε όλον τον αέρα, αφήστε το στομάχι σας και επικεντρωθείτε τώρα στο άλλο σας χέρι, στο στήθος. Αφήστε τον υπόλοιπο αέρα να μπεί και να ανασηκώσει αυτό το χέρι.

Βάλτε ένα όριο 100 αναπνοών/εισπνοών.

Η εκπνοή θα είναι αντίστροφη τώρα. Προσπαθήστε να διώξετε πρώτα τον αέρα απ'το επάνω μέρος των πνευμόνων σας (θώρακας) και όταν αδιάσει αυτό, αφήστε τον υπόλοιπο αέρα να φύγει απ'το κάτω μέρος (στομάχι). Κατά την εκπνοή, όπως στην άσκηση 1, ψυθιρίστε τον αριθμό της εκπνοή (η αρίθμιση θα γίνεται ανάποδα, απ'το 100 ως το 1.).

Επαναλάβετε την ίδια διεργασία μέχρι να φτάσετε στο 1. Επικεντρωθείτε μόνο στα χέρια σας. Κατά την εκπνοή θα ανασηκώνεται πρώτα το χέρι που βρίσκεται στο στομάχι σας και έπειτα αυτό που βρίσκεται στο στήθος σας. Στην εκπνοή, αντίστροφα, θα πέφτει αυτό που βρίσκεται στο στήθος σας και έπειτα αυτό που βρίσκεται στο στομάχι σας. Όλα αυτά με τον ίδιο ρυθμό και χωρίς βίαση. Δεν χρειάζεται να αγχώνεστε με την αρίθμιση. Αν τυχόν ξεχαστείτε ή χάσετε τον αριθμό που ήσασταν προηγούμενα, γυρίστε σ'αυτόν που θυμόσαστε πιο πρόσφατο.

Επίσης, μην έχετε στο μυαλό σας το τι μπορεί να σας ωφελήσει όλη αυτή η άσκηση. Μην ψάχνετε για αποτελέσματα κατά την διάρκεια των δύο ασκήσεων που περιγράφονται πιο πάνω. Αυτό θα γίνει μόνο όταν τελειώσει η κάθε άσκηση και θα ανοίξετε τα μάτια σας. Πρίν ανοίξετε τα μάτια σας, δώστε στον εαυτό σας την πρέπουσα εμπιστοσύνη ότι θα νιώσετε χαλαρωμένοι. Προσπαθήστε να πείσετε τον εαυτό σας πως με το που θα ανοίξετε τα μάτια σας θα νιώσετε διαφορετικά και πιο χαλαρά.

Βιβλιογραφία: Μερικά κείμενα των ασκήσεων είναι αποτέλεσμα μελέτης του βιβλίου του Reid Wilson Ph.D "Don't Panic" (Collins Living, 2009)


Αντιμετώπιση 5: Μέθοδοι αναπνοών. (Μέρος Β') Φυσιολογία και τεχνικές χαλάρωσης.

Αντώνης WolfBack | Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009 1:10 πμ

altΦυσιολογία:

Γνωρίζουμε όλοι μας, λίγο-πολύ, την φυσιολογία της αναπνοής. Είναι μια ασυνείδητη, ζωτική λειτουργία που, μέσω των πνευμώνων μας, διοχετεύει στο σώμα μας την απαραίτητη ποσότητα οξυγόνου και αυτό με τη σειρά του τροφοδοτεί τα κύτταρα και το μυαλό μας. Η λειτουργία του θα μπορούσε να θεωρηθεί "απλή και σύντομη" με τη πρώτη ματιά και γι'αυτό γίνεται και ασυνείδητα (δηλαδή η όλη λειτουργία/κύκλος της εισπνοής/εκπνοής δεν ελέγχεται εκούσια απ'το μαυλό μας.). Παρόλ'αυτά, τίποτε δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται...

Όσο βασικό είναι το να γνωρίζουμε τη φυσιολογία του πανικού, άλλο τόσο βασική και αναγκαία χαρακτηρίζεται και η μάθηση του κύκλου της αναπνοής και το τι συμβαίνει πίσω από μια φυσιολογική συνήθεια... Το λοιπόν, η όλη λειτουργία μπορεί να αναλυθεί ως εξής: Εισπνοή > Πνεύμονας: Κατά την εισπνοή διοχετεύουμε με οξυγόνο τους πνεύμονες μας. Πνεύμονας > Καρδιά > Αίμα: Το αίμα μας αποροφά το οξυγόνο και αποκτάει το χαρακτηριστικό λαμπερό και ζωφερό κόκκινο χρώμα του. Η καρδιά, με τη σειρά της, αντλεί το οξυγονομένο αίμα μας προς τα υπόλοιπα όργανα μας, τα κύτταρα, το μυαλό μας και τους μύες μας. Όλα αυτά απορροφούν την απαιτούμενη ποσότητα οξυγόνου απ'το αίμα, μέχρι αυτό να επιστρέψει στους πνεύμονες. Αίμα > Καρδιά > Πνεύμονας: Ακολουθεί η ανάδρομη πορεία. Το αίμα έχει πλέον "δανείσει" το οξυγόνο του στα όργανα και επιστρέφει στην αφετηρία του, πιο σκούρο αυτή την φορά, μιας και το οξυγόνο έχει πια καταναλωθεί και ότι του έχει απομείνει είναι το διοξείδιο του άνθρακα. Πνεύμονας > Εκπνοή: Το διοξείδιο του άνθρακα αποβάλλεται απ'το σώμα μας απ'τους πνεύμονες μας με την εκπνοή.  Η λειτουργία επαναλαμβάνεται με την επόμενη εισπνοή και έτσι αυτός ο κύκλος θα κλείνει ρυθμικά για όλη την υπόλοιπη ζωή μας.

Υπεροξυγόνωση:

Κατά την διάρκεια μιας κρίσης πανικού (ή κατά την διάρκεια μιας φυσικής και έντονης άσκησης / έντονου άγχους / έντονου τρόμου) οι ρυθμοί της ανάσας μας αυξάνονται. Γίνονται πιο σύντομοι και πιο ταχείς και το αποτέλεσμα αυτού ονομάζεται υπεροξυγόνωση. Στην υπεροξυγόνωση, τα πνευμόνια μας γεμίζουν με οξυγόνο το οποίο και παγιδεύεται μέσα σ'αυτά. Το αποτέλεσμα είναι να κάνει την καρδιά μας να αυξήσει τους παλμούς της προσπαθόντας να ισορροπήσει τα ποσοστά οξυγόνου και διοξείδιου του άνθρακα στο αίμα μας, προκαλόντας έτσι την γνωστή ταχυκαρδία που γνωρίζει κάθε πάσχον από διαταραχές πανικού. Το περίσσιο οξυγόνο θα εγκλωβιστεί στο κάτω μέρος του πνεύμονα μας και θα πιέσει με τη σειρά του το στομάχι μας, το οποίο θα μας οδηγήσει σε μια αίσθηση "κόμπου" η αναγούλας. Ο οργανισμός θα απορροφήσει το περίσσιο οξυγόνο και αναγκαστηκά θα το οδηγήσει στα άλλα ζωτικά όργανά μας, θα δημιουργήσει, έτσι, ένα πλεόνασμα οξυγόνου σ'αυτά και σύντομα τα όργανα αυτά θα ξεκινήσουν να αντιδρούν, Το μυαλό μας θα μας χαρίσει μια έντονη ζαλάδα και θα μας κάνει να "χάσουμε τον έλεγχο" στην στιγμή μιας κρίσης. Οι μύες θα σκληρήνουν και θα μας χαρίσουν έντονους μυικούς σπασμούς και το γνωστό "τσίτωμα".

Για αναρωτηθείτε τώρα: Ταχυκαρδία, έντονοι μυικοί σπασμοί, αδύναμα πόδια, υψηλή πίεση, κάψιμο στο στήθος, αισθηση ζαλάδας και απροσανατολισμού, σφίξιμο στο στομάχι. Που μας οδηγεί αυτό; Σε έναν ακόμη φαύλο κύκλο, που το άτομο αρχίζει και ανησυχεί για μια έξαρση της κρίσης του, ανησυχεί ότι θα λυποθυμήσει (ή θα πάθει καρδιακή προσβολή) και έτσι συνεχίζει να αναπνέει με τον ίδιο ταραγμένο τρόπο.. Και έτσι ή όλη διαδικασία που περιγράψαμε παραπάνω θα συνεχιστεί, θα γίνει πιο έντονη και ο οργανισμός μας θα μπεί σε κατάσταση συναγερμού. Έπειτα απ'αυτή την "κατάσταση συναγερμού", το μυαλό μας θα προσπαθήσει να βρει και να κατανοήσει το ποιόν του κινδύνου που διατρέχουμε, για να μπορέσει, έτσι, να ανοίξει τον κατάλληλο διακόπτη αμύνης του. Μιας και δεν υπάρχει κάποιος ορατός ή φυσικός κίνδυνος, το όλο φαινόμενο της υπεροξυγόνωσης θα συνεχιστεί μέχρι να ηρεμίσει ο οργανισμός και να επιστρέψει στις φυσιολογικές λειτουργίες του. (για την "κατάσταση συναγερμού", το παιχνίδι του μυαλού και τον εσωτερικό μας παρατηρητή θα μιλήσουμε εκτενέστερα σε κάποιο άλλο, μελλοντικό, άρθρο.)

Πριν κάνετε την εσωτερική διάγνωση των κρίσεων πανικού σας και καταλήξετε στο συμπέρασμα ότι δεν είχατε το φαινόμενο της υπεροξυγόνωσης κατά την διάρκεια μιας τέτοιας "απειλής", μη βιαστείτε να "πηδήξετε" αυτό το κεφάλαιο. Έρευνες έχουν δείξει ότι υπάρχουν περιπτώσεις υπεροξυγόνωσης, τις οποίες ο πάσχων δεν έχει τον απόλυτο έλεγχο κρίσης κατά την διάρκεια του φαινομένου και οι διεργασίες αυτές περνούν απαρατήρητες.

Τεχνικές αναπνοής και χαλάρωσης:

Η αναπνοή (εισπνοή) θα μπορούσε να χωριστεί σε δύο ομάδες. Η πρώτη ομάδα (που θα την ονομάσουμε "Υψηλή εισπνοή") γεμίζει το επάνω μέρος των πνευμόνων μας με αέρα. Η δεύτερη ομάδα (που θα την ονομάσουμε "Χαμηλή εισπνοή"), γεμίζει με τη σειρά της το κάτω μέρος των πνευμόνων μας με αέρα. Η εισπνοή/εκπνοή, όπως προαναφέραμε, γίνεται εντελώς ασυναίσθητα και ασυνείδητα, οπότε δεν μπορούμε να ξεχωρήσουμε την διαφορά λειτουργίας της μίας ομάδας με την άλλη, εκτός κι αν συγκεντρωθούμε σ'αυτό που κάνουμε και συνειδητά, πια, κάνουμε την παρακάτω άσκηση μαζί:

Προσπαθήστε να πάρετε μια βαθιά "Υψηλή εισπνοή". Γεμίστε με αέρα τα πνευμόνια σας, αλλά συνειδητά γεμίστε τα στο επάνω μέρος του θώρακός σας. Θα δείτε το στήθος σας να φουσκώνει και μ'αυτόν τον τρόπο θα διαπιστώσετε ότι έχετε πάρει μια "Υψηλή εισπνοή". Αφήστε τον αέρα να βγει απ'τα πνευμόνια σας και πάρτε μια νέα βαθιά ανάσα. Αυτή την φορά επικεντρώστε την προσοχή σας στο χαμηλότερο μέρος των πνευμόνων σας. Προσπαθήστε να οδηγήσετε τον αέρα χαμηλά αυτή την φορά, σαν να γεμίζετε το στομάχι σας. Νιώστε τον αέρα να μπαίνει στο στομάχι σας χωρίς να φουσκώσετε το στήθος σας (το επάνω μέρος των πνευμόνων σας). Αυτή, ακριβώς, είναι η "Χαμηλή εισπνοή".

Αφού ξεχωρίσετε τις δύο ομάδες, βάλτε τους νοερά ταμπελάκια: Ονομάστε την πρώτη ομάδα ("Υψηλή") σαν "Κατάσταση Αφύπνησης" και την δεύτερη ("Χαμηλή") σαν "Κατάσταση Ηρεμίας." Η τεχνική μας θα επικεντρωθεί στην δεύτερη ομάδα αναπνοής. Σκοπός των ασκήσεων μας είναι να αφήσουμε τις κακές συνήθειες κατά μέρος και να μάθουμε στο υποσηνείδητο μας έναν νέο τρόπο που θα αναλάβει τον ακούσιο έλεγχο των αναπνοών μας.

Αν ενδιαφέρεστε για τον τρόπο αυτόν της χαλάρωσης, τότε θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε και να κάνουμε τις 2 ασκήσεις που αναγράφονται στο "Αντιμετώπιση 6: Μέθοδοι αναπνοών. (Μέρος Γ') Ασκήσεις Χ.Ε. και Χ.Ε > Υ.Ε."


Αντιμετώπιση 4: Διατροφή / Συνήθειες

Αντώνης WolfBack | Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2009 2:02 μμ

altΝους υγειής, εν σώματι υγειεί.

Αυτός είναι ένας απαράβατος κανόνας που κληρονομήσαμε απ'τους αρχαίους προγόνους μας. Και για όσους υποφέρουν από διαταραχές πανικού (με ή χωρίς αγοροφοβία) αυτό το ρητό θα λέει πολλά, ειδικά όταν το μυαλό ξεκινάει τα δυσάρεστα παιχνίδια του και τα συμπτώματα αρχίζουν να σωματοποιούνται. Οι υποσυνείδητες εργασίες του σώματος αρχίζουν και περνάνε από κόσκινο στο μυαλό μας (γι'αυτό θα μιλήσω περισσότερο σε κάποιο άλλο κεφάλαιο του blog μου) και ξεκινάμε να αναρωτιόμαστε αν όλα πάνε καλά με το σώμα μας και με τις διεργασίες των οργάνων μας. (Αν η καρδιά χτυπάει σε σωστούς ρυθμούς, αν βρίσκεται στη θέση της -!!!-, αν το στομάχι μας έχει γίνει κόμπος, αν οι ανάσες μας είναι ρυθμικές και σωστές, κ.λ.π.).

Μόνο που εδώ θα αντιστρέψουμε αυτόν τον κανόνα. Ας το θεωρήσουμε ως: Σώματι υγειεί, νους υγειής.

Και αναρωτηθείτε το εξής: Υπάρχουν στιγμές που νιώθεται κουρασμένοι, άσχετα αν έχετε κοιμηθεί αρκετά; Ξεκινάτε την μέρα σας εξαντλημένοι; Υπάρχουν στιγμές που η εξάντλησή σας σας ειδοποιεί για μια απερχόμενη κρίση πανικού; Όλες αυτές οι φοβίες ξεκινάνε από κάποιες λειτουργίες του σώματος μας που δεν γίνονται σωστά (ή έτσι νομίζουμε πως συμβαίνει). Οι διαταραχές πανικού ανακαλύπτουν διάφορα κενά ασφαλείας στις ζωτικές μας λειτουργίες για να κάνουν την έφοδο τους και δεν είναι το ζητούμενο να "χαλαρώσουμε" τις εντάσεις τους με τα φάρμακα που αναφέραμε πιο κάτω. Η ψυχοθεραπεία, απ'την άλλη, μας βοηθάει να κατανοήσουμε ποια είναι τα κενά της ψυχής μας που αφήνουν τις κρίσεις πανικού να γίνονται ανεξέλεγκτες.

Δεν είναι, σαφώς, ορθό το να παραδωθούμε σε έτοιμες λύσεις. Χρειάζεται προσπάθεια από μέρους μας για να νιώσουμε καλά. Χρειάζονται θυσίες, όχι και τόσο ανυπέρβλητες, αν το σκεφτούμε καλά. Μια καλή διατροφή και αλλαγή στις συνήθειες μας ίσως να μας βοηθήσει να νιώσουμε καλύτερα και να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας.

Τι πρέπει να τρώμε; Τι πρέπει να αποφύγουμε; Τι πρέπει να συνηθήσουμε;

  • Φρούτα / Λαχανικά
Δυναμώνουν τον οργανισμό και βοηθάνε το μυαλό μας. Μην τα αποφεύγετε, όσο κι αν δεν είστε λάτρης της συγκεκριμένης διατροφής. Πάρτε τις απαραίτητες βιταμίνες απ'τα φρούτα και τα λαχανικά, δίχως να καταφύγετε σε "κομπογιαννίτικες" λύσεις, όπως τα βιταμινούχα χάπια και τις πολυβιταμίνες. (βασικά, αποφύγετε τρόπους που μπρούν να προκαλέσουν τα αντίθετα αποτελέσματα απ'τα ζητούμενα, όπως ταραχή και ταχυκαρδίες). Αποκτήστε ένα γερό σώμα και μια διαυγή σκέψη. Βοηθήστε το αίμα σας να ρέει στους φυσιολογικούς του ρυθμούς και θα δείτε μεγάλη διαφορά στον τρόπο ζώής και στις δραστηριότητες σας.
  • Καφεϊνη

Η καφεϊνη είναι ο βασικός υπαίτιος για την προδιάθεση μιας κρίσης πανικού. Ειδικά αν χωρηγείται σε μεγάλες ποσότητες.

Δεν χρειάζεται να υπερκαταναλώνετε καφεϊνη, ειδικά όταν ο οργανισμός δεν την χρειάζεται. Αν νιώθετε κουρασμένοι και δεν μπορούν να ανοίξουν τα μάτια σας έπειτα από μια αρκετά κουραστική νύχτα, ένας καφές είναι αρκετός. Από εκεί και πέρα δεν χρειάζονται επιπλέον δόσεις καφεϊνης για να νιώσετε καλύτερα. Και μιλάω ειδικότερα σ'εκείνους που έχουν το συνήθειο να πίνουν 3-4 καφέδες την ημέρα μόνο και μόνο επειδή έχουν συνηθίσει αυτόν τον τρόπο ζωής και που στην ουσία δεν τους έχουν απόλυτη ανάγκη. Σας αρέσει ο καφές; Σας αρέσει το freddo και ο φραπές; Κανένα πρόβλημα! Μάθετε να πίνετε ντεκαφεϊνέ. Και μη μου αρχίσετε τις δικαιολογίες ότι δεν είναι καφές, δεν έχει την γεύση του καφέ, ότι είναι άνοστος κ.λ.π.! Η καφεϊνη δημιουργεί ταραχές, ταχυκαρδίες, υπεδιέγερση και αυπνίες, και μη μου πείτε πως δεν το γνωρίζετε! Πιείτε 3-4 καφέδες τον ένα πίσω απ'τον άλλο και αν δεν αντιμετωπίσετε μια κρίση πανικού, εγώ θα διαγράψω αμέσως αυτό το blog!!!!

Για εκείνους που θέλουν να πούνε ένα αντίο στην καφεϊνη (ή, έστω, θέλουν να απολαμβάνουν μόνο τον πρωινό τους καφέ), ας ρίξουν μια ματιά στον παρακάτω πίνακα στον οποίο αναγράφονται οι ποσότητες καφεϊνης σε διάφορα ποτά:

Πίνακας ποσότητας καφεϊνης ανά ποτήρι:

alt

Όπως βλέπετε, το να στραφείτε στα αναψυκτικά, δεν είναι και η καλύτερη λύση. Ειδικά σε όσους λατρεύουν την Coca Cola. Αν σας αρέσουν τα αναψυκτικά βρείτε κάποιους ακίνδυνους αντικαταστάτες, όπως την Sprite, 7Up, Fanta κ.λ.π.

  • Ύπνος.

Τίποτε δεν μπορεί να συγκριθεί με έναν καλό ύπνο. Είναι ένας βασικός παράγοντας που ξεκουράζει σώμα και ψυχή. Η έλλειψη αυτού του παράγοντα σίγουρα θα σας κάνει να νιώσετε εξαντλημένοι και εντελώς παραδωμένοι στις όποιες διαταραχές έχετε. Αν μπορείτε να κερδίσετε ένα 8ωρο ύπνου κάθε μέρα θα δείτε μεγάλες διαφορές στον τρόπο ζωής σας και έτσι θα μπορέσετε να ανταπεξέλθετε τόσο στη δουλειά σας και στην κοινωνική ζωή σας, όσο και στο να ανακαλύψετε τα εργαλεία και τα όπλα που θα νικήσουν τις προδιαθέσεις των κρίσεων πανικού. Οι συνεχείς ελείψεις ύπνου καταρακώνουν τον οργανισμό και όσοι πάσχουν από αυπνίες θα το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό.

Αν το κρεβάτι σας είναι ο εχθρός σας και κάθε βράδυ γνωρίζετε πως έχετε να αντιμετωπίσετε τον ύπνο σαν κάποιο ιερό δώρο που δύσκολα μπορείτε να το αποκτήσετε, ίσως να έχετε την ανάγκη να χαλαρώσετε και να ηρεμήσετε. Βασικά, η αντιμετώπιση της αυπνίας δεν είναι και τόσο εύκολη να αντιμετωπιστεί, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως τα όρια της δεν απαραβίαστα. Ο βασικός κανόνας είναι να μην πέφτετε στο κρεβάτι όταν δεν νιώθετε έτοιμοι/ες για ύπνο. Το σίγουρο είναι ότι θα στριφογυρίζετε σαν τον γύρο-κοτόπουλο και το αποτέλεσμα είναι να βαρεθείτε και να γίνετε πιο νευρικοί...

Αντ'αυτού, μια ώρα πριν πλαγιάσετε, πιείτε ένα αφέψημα. Αποφύγετε το τσάι (μιας και έχει καφεϊνη, όπως είδαμε και στον πιο πάνω πίνακα.). Πιείτε ένα χαμομήλι το οποίο, διαπιστωμένα πια, θα σας κάνει να χαλαρώσετε και να αφεθείτε στα χέρια του Μορφέα. (όχι εκείνου απ'το Matrix, εντάξειWink.

Τι πρέπει να συνηθίσετε προτού πάτε για ύπνο; Το λοιπόν:

Χαμομήλι: Μια ζεστή κούπα χαμομήλι πριν την νυχτερινή κατάκληση θα σας κάνει να ηρεμήσετε.

Βαλεριάνα: Βότανο που βοηθάει στην χαλάρωση. Μπορείτε να το βρείτε στα φαρμακία σε μορφή χαπιών. 1-3 χάπια πριν την νυχτερινή κατάκληση μπορούν να σας βοηθήσουν να χαλαρώσετε. Δεν είναι χημικό
, οπότε δεν θα αντιμετωπίσετε αντεδείξεις.

Προετοιμασία: Επισκεφθείτε το μπάνιο σας πριν πέσετε για ύπνο. Αποβάλλετε τα υγρά απ'το σώμα σας, τα οποία ίσως θα σας αναγκάσουν να σηκωθείτε στην διάρκεια της νύχτας. Επίσης, έχει αποδειχθεί πως το φως επηρεάζει αρνητικά τόσο τον ύπνο, όσο και την ποιότητα αυτού. Σβήστε όλα τα φώτα προτού πέσετε για ύπνο.

Σκέψη: Αποφύγετε τις δυσάρεστες σκέψεις όταν προσπαθείτε να κοιμηθείτε. Μην σκέφτεστε το τι κάνατε όλη την μέρα και ότι έχετε να κάνετε την επομένη. Το επιπλέον άγχος σ'αυτή την φάση είναι σίγουρο πως θα σας οδηγήσει σε έναν φαύλο κύκλο που ο ύπνος δεν έχει καμία θέση... Κάντε ευχάριστες σκέψεις. Σκεφτείτε τι κάνατε στις διακοπές σας, τι κάνατε ή τι θα κάνετε το Σαββατοκύριακο, ή χαθείτε νοερά σε κάποια εκδρομή που σκέφτεστε να κάνετε στο μέλλον. Μην μετράτε προβατάκια. Αυτό ίσως σας αγχώσει μη χάσετε το μέτρημα...

Φαγητό: Αποφύγετε τις μεγάλες ποσότητες φαγητού πριν την νυχτερινή κατάκληση. Το σώμα μας, κατά την διάρκεια του ύπνου, μπαίνει σε κατάσταση αδράνειας. Η καρδιά, το αναπνευστικό και οι μύες μας χαλαρώνουν και ρίχνουν τον ρυθμό τους στα φυσιολογικά επίπεδα. Όλες αυτές οι υποσυνείδητες λειτουργίες δεν πρέπει να ταράζονται με ένα γεμάτο στομάχι που προσπαθεί να κάνει τις απαραίτητες καύσεις στον περίδρομο που κάνατε... Το αποτέλεσμα είναι να μην γίνει σωστά η καύση των τροφών, το σώμα να μην μπορεί να πάρει τις απαραίτητες βιταμίνες/πρωτείνες και εσείς να ξυπνήσετε εν τω μέσω της νυκτώς με μια έντονη καούρα στο στομάχι...

  • Αλκοόλ

Αποφύγετε το ή περιορίστε το!
Ο περισσότερος κοσμος που υποφέρει από διαταραχές πανικού (ή φοβία) νομίζει πως μπορεί να δραπετεύσει απ'αυτές με την κατανάλωση αλκοόλ. Αυτό είναι μύθος!
Μερικοί λένε πως με την κατανάλωση αλκοόλ καταφέρνουν να ξεφύγουν απ'τις ανασφάλειες, τις εμμονές και τις κρίσεις πανικού... αλλά όταν έρχεται το επόμενη πρωί νιώθουν ένα ράκος και έτοιμοι να παραδωθούν σε πιο έντονες διαταραχές έντονου άγχους. Το μεγαλύτερο ποσοστό των ατόμων που διαμαρτύρονται γι'αυτή την πρωινή αδιαθεσία έχει ομολογήσει πως τα φαινόμενα έλαβαν χώρα έπειτα από μια βραδιά υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ.

Αν και σε κάποιο μελλοντικό άρθρο θα περιγράψουμε τις παθολογικές ασθένειες που οδηγούν σε λανθασμένες κρίσεις πανικού, ας περιγράψουμε αυτό το φαινόμενο:

Το αλκοόλ ρίχνει τους δείκτες της γλυκόζης (ζάχαρο) στο αίμα μας, ειδικά αν λαμβάνεται σε υπερβολική ποσότητα. Έπειτα από 6-12 ώρες η όλη αυτή κατάσταση οδηγεί το σηκώτι μας να μπει σε κατάσταση συναγερμού. Αυτό προσπαθεί να δώσει και να ισσοροπήσει τα ποσοστά γλυκόζης στο αίμα μας και η όλη αυτή διεργασία γίνεται αντιληπτή απ'το σώμα μας. Ξεκινούν οι έντονες αδιαθεσίες, ατονίες και δυσπνοιες, οι οποίες οδηγούν, με την σειρά τους, το μυαλό μας να μπει σε "κατάσταση εκτάκτης ανάγκης". Ο ορισμός "κατάσταση εκτάκτης ανάγκης" σίγουρα θα λέει πολλά σε όσους πάσχουν από διαταραχές πανικού.

Όλοι αυτοί είναι οι βασικοί παράγωντες για να ελλατώσετε (ή να διακόψετε) την κατανάλωση αλκοόλ.

  • Κάπνισμα

Οι παραπάνω λόγοι αναφέρονται και στο τσιγάρο. (όχι, που δεν το περιμένατε!)

Είμαι καπνιστής και γνωρίζω πολύ καλά ότι η διακοπή του τσιγάρου... σίγουρα θα με οδηγούσε σε νέα κρούσματα πανικού. Ίσως και αυτός να είναι ο σοβαρότερος λόγος που δεν μπορώ να το διακόψω. Και, ομολογουμένως, δεν πρόκειται να το κόψω! Παρόλ'αυτά, εν αναφορά το όσα περιγράψαμε πιο πάνω, ίσως θα ήταν απαραίτητο να το ελλατώναμε... Προσωπικά το ελλάτωσα και ναι, πραγματικά, είδα μεγάλες διαφορές στον τρόπο ζωής μου

Γιατί δεν κάνετε κι εσείς το ίδιο;


Βιβλιογραφία: Μερικά κείμενα είναι αποτέλεσμα μελέτης του βιβλίου του Reid Wilson Ph.D "Don't Panic" (Collins Living, 2009)

Υπέροχα Πλάσματα - Κρίση Πανικού

Αντώνης WolfBack | Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2009 3:06 μμ

Τα γεγονότα της σειράς δεν διαφέρουν από μια αληθινή κρίση πανικού.


Αντιμετώπιση 3: Ψυχοθεραπεία / Ψυχολογική βοήθεια

Αντώνης WolfBack | Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2009 10:05 μμ

altΤα φάρμακα που έγραψε ο ψυχιάτρος, και όπως περιγράψαμε πιο κάτω, έκαναν καλά τη δουλειά τους και επιτεύχθηκε το ζητούμενο. Να γλυτώσουμε από τις όποιες κρίσεις πανικού (ή, αλλιώς, διαταραχές πανικού -μιας και μιλάμε για χρόνια, πια, πάθηση) και να καταφέρουμε να κάνουμε τα πρώτα μας βήματα σε εκείνα τα μονοπάτια που αποφεύγαμε μέχρι σήμερα, τις καθημερινές ασχολίες και δραστηριότητες μας (οι οποίες κάποτε φάνταζαν τόσο εύκολες, αλλά έπειτα είχαν γίνει ένα μαρτύριο στην σκέψη -και μόνο- της υλοποίησης τους...) Η χημεία έκανε το θαύμα της, αλλά ως εκεί... Ένα μεγάλο ποσοστό των ασθενών θα επιστρέψουν στην καθημερινότητα και θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στο στρες και στο άγχος της καθημερινότητας έπειτα απ'την απόσυρση των φαρμάκων, άλλο ένα ποσοστό θα δυσκολευτεί να αποσύρει τα φάρμακα -είτε λόγο εθισμού, είτε λόγο ανάγκης και στήριξης, και άλλο ένα ποσοστό, ίσως, να ξαναζήσει τις ίδιες εναγώνιες στιγμές στο μέλλον... Μακάρι όλοι μας να ανοίκουμε στο ποσοστό αυτών, των οποίων η διαταραχή θα αποτελέσει ένα κακογραμμένο κείμενο στην ιστορία της ζωής μας και θα παραμείνει στο παρελθόν...

Αν μέχρι τώρα γνωρίσατε το γιατί ήρθε και έμεινε η διαταραχή πανικού και καταφέρατε να την "διακόψετε" με τα φάρμακα, ίσως να είναι τώρα η κατάλληλη ευκαιρία για να μάθετε και το ποιόν της... Είναι βασικό να γνωρίζει κανείς τι είναι αυτό που έχει, από τι προέρχεται, γιατί εξελίσσεται και κορυφώνεται, γιατί επιμένει και γιατί το πάθαμε εμείς και όχι κάποιος άλλος. Και όταν τα μάθουμε όλα αυτά είναι ο καιρός να μάθουμε το πιο βασικό μάθημα που θα μας βοηθήσει στο μέλλον, είτε είναι ευχάριστο αυτό, είτε γεμάτο εκπλήξεις... Αυτό που δεν μπορούμε να μάθουμε με σακούλες και μπαλόνια, αλλά ούτε και με τα φάρμακα.

Αυτό είναι το "μαγικό ξόρκι" για να διώξουμε το άγχος και τις κρίσεις πανικού...

Και, εντάξει... Δεν υπάρχουν ξόρκια, μάγισσες, νεράιδες και δράκοι για να διώξουν μια ανεπιθύμητη διαταραχή. Αλλά σίγουρα υπάρχουν μέθοδοι ανθυποβολής και αυτοέλεγχου που μπορούν να τις κρατήσουν μακριά όταν μια απερχόμενη κρίση κάνει την πρώτη της εμφάνιση. Σε αυτό αναλαμβάνει δράση ο ψυχολόγος ή ψυχοθεραπευτής. Ίσως ο ψυχίατρος που επισκευθήκαμε στην "Αντιμετώπιση 2" να μας συμβουλέψει να επισκευθούμε έναν ψυχολόγο για να πάρουμε κάποια βοήθεια και υποστήριξη στον αγώνα μας.

Τα τελευταία χρόνια έχει διαπιστωθεί πως η καλύτερη ψυχολογική αντιμετώπιση της διαταραχής πανικού (με ή χωρίς αγοροφοβία) είναι η Γνωσιακή / Συμπεριφοριστική Θεραπεία.

Η Γνωσιακή / Συμπεριφοριστική Θεραπεία διαφέρει απ'την ψυχοθεραπεία, όπως την γνωρίζουμε ή έχουμε ακούσει. Δηλαδή δεν στηρίζεται μόνο στην επικοινωνία του θεράποντως ιατρού με τον ασθενή και δεν θεμελιώνεται στο παρελθόν του, ή σε όποιες καταστάσεις τον έκαναν να φτάσει σ'αυτό το σημείο. Δεν θα κλείσει τις μαύρες τρύπες του παρελθόντος, αλλά θα εστιάσει στο παρόν και στο μέλλον του ασθενή. Και, αξίζει να αναφερθεί, πως το κόστος της είναι αρκετά πιο φθηνό απ'την επίσκεψη στον ψυχολόγο. Επίσης, ο χρόνος που θα καταβάλει ένα άτομο στην ΓΝΘ είναι πολύ μικρότερος.

Ο ασθενής μπορεί να λάβει μέρος σε ομαδική θεραπεία, αλλά δεν αποκλείεται και το να παρακολουθήσει μια ατομική προσέγγιση με τον θεράποντα (αν προτιμάει την ανωνυμία). Η μέθοδος της Γνωσιακής  / Συμπεριφοριστικής Θεραπείας είναι να δείξει στον ασθενή (...να σημειώσω πως η λέξη "ασθενής" δεν μου αρέσει καθόλου, αλλά την χρησιμοποιώ για συντομία, αντί του "πάσχοντως ατόμου" ή "άτομο που πάσχει από...") την μορφή του φόβου του, να τον βοηθήσει να κάνει ξανά τις δραστηριότητες που μέχρι χθες φοβόταν ή απέφευγε να κάνει και να του δείξει τον τρόπο να κοντρολάρει τις δυσοίωνες αισθήσεις που προιδεάζουν για μια επερχόμενη κρίση. Η βασική διαφορά με την ψυχοθεραπεία είναι ότι δίνονται εφόδια και ασκήσεις γι'αυτόν τον σκοπό. Ασκήσεις που μπορεί ο καθένας να κάνει στο σπίτι του και στις ελεύθερες ώρες του.


 


Σε μελλοντικά άρθρα στο blog μου, θα προσπαθήσω να εστιάσω την προσοχή μας στις εσωτερικές δυνάμεις που κουβαλάμε μέσα μας. Στο πως μπορούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι όλα αυτά που μας φοβίζουν δεν μας σκοτώνουν. Ή στο "ότι μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς". Δεν είναι υγιές στο να κολλήσουμε σε μια ιδέα του τύπου: "Το έμαθα πια... Θα ζήσω μ'αυτό...". Δεν είναι το ζητούμενο αυτό. Πρέπει να γνωρίζουμε πια, όσοι από εμάς πάσχουν από διαταραχές πανικού, ότι όταν αποδεχόμαστε κάτι το κάνουμε πιο δυνατό και στο τέλος μας γίνεται συνήθεια... Και με τις συνήθειες γνωρίζουμε και τα επακόλουθα. Οι κακές συνήθειες δεν φεύγουν ποτέ.

Οι διαταραχές δεν είναι συνήθεια ούτε τρόπος ζωής.

Θα συζητήσουμε μελλοντικά για τους τρόπους που το μυαλό θα μπορέσει να καταλαγιάσει τις εσωτερικές μας διαμάχες.


Αντιμετώπιση 2: Φαρμακευτική αγωγή / Ψυχιατρική βοήθεια

Αντώνης WolfBack | Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2009 9:42 μμ

altΑδιέξοδο; Ότι προσπαθήσατε ήταν μάταιο;

Πήγατε σε όλους τους γιατρούς, παθολόγους, καρδιολόγους, βελονιστές, μαίες, οδοντίατρους, ωριλάδες κ.λ.π.; Αποκτήσατε κι εσείς ένα μεγάλο φάκελο γεμάτο ακτινογραφίες και εξετάσεις που χαρακτηρίστηκαν αρνητικές; Μήπως κάποιος απ'τους γιατρούς αυτούς σας συμβούλεψε, εμπιστευτικά ή μη, να επισκευθείτε έναν ψυχίατρο για να σας δώσει μια φαρμακευτική αγωγή κι εσείς το πρώτο πράγμα που σας ήρθε στο μυαλό ήταν ότι δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να επισκευθείτε κάποιον τρελογιατρό;

Για ξανασκεφθείτε το...

Πονάει το πόδι, πηγαίνετε στον ορθοπεδικό... Πονάει το δόντι, πάτε στον οδοντίατρο... Γιατί όταν πονάει η ψυχή να μην πάτε σ'έναν ψυχίατρο; Αν εξαιρέσουμε το κόστος της επίσκεψης (για όσους δεν ακολουθήσουν τις υπηρεσίες ασφάλειας τους), δεν υπάρχει κανένας άλλος λόγος ή ταμπού για να αποφύγετε την μοναδική διέξοδο που θα μπορέσει να σας βοηθήσει να ξεπεράσετε το πρόβλημα σας... Αν είστε από εκείνους που φοβούνται την λήψη ηρεμιστικών και αγχολυτικών, ενώ με τον πρώτο πόνο λαμβάνεται 1-2 ντεπόν ή ασπιρίνες... ποιο είναι το πρόβλημα σας; Δεν υπάρχουν ταμπού στην υγεία. Μην περιμένετε να φτάσετε σε εκείνο το σημείο που δεν θα μπορείτε και δεν θα έχετε το κουράγιο να ανοίξετε την πόρτα και να βγείτε απ'αυτή, χωρίς να έχετε μια έντονη φοβία για το αν πάθετε κάτι και δεν υπάρξει κάποιος για να σας δώσει ένα χέρι βοηθείας. Μην μείνετε με τον φόβο του να γίνετε ρεζίλι στην παρέα ή στην δουλειά... Μην ντρέπεστε τον ψυχίατρο... Είναι ο μόνος που μπορεί να δώσει μια άμεση λύση στο πρόβλημα σας...

Ο ψυχίατρος θα μιλήσει μαζί σας και θα δείτε πως είναι ο μόνος που γνωρίζει πολύ καλύτερα το πρόβλημα σας από εσάς τους ίδιους. Εξάλλου μην απατάστε ότι είστε ο μόνος/η που έχει αυτό το πρόβλημα. Θα σας πει τι ακριβώς είναι η κρίση πανικού, θα σας δώσει συμβουλές αντιμετώπισης του και θα βγάλει στην επιφάνεια την αιτία του προβλήματος (αν δεν την γνωρίζετε ήδη προτού πάτε ως εκεί...) Στην συνέχεια θα σας δώσει μια φαρμακευτική αγωγή. Θα λαμβάνετε κάποια ηρεμιστικά (Xanax, Alpazolam και ότι περιέχει βενζοδιαπίνες) για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Ανάλογα με την περίσταση (και το ιστορικό των κρίσεων) η θεραπεία ίσως διαρκέσει από 6-12 μήνες και τα φάρμακα να αλλάξουν υπό τις οδηγίες του θεράπωντος ιατρού. (Τουλάχιστον, όσο αναφορά τις βενζοδιαπίνες (xanax) η διακοπή τους θα πρέπει να γίνεται σταδιακά και όχι "μαχαίρι")

Οι συχνές κρίσεις πανικού και συγκεκριμένα οι διαταραχές πανικού έχουν αλλάξει τον τρόπο ζωής και τον τρόπο σκέψης σας και σίγουρα, όλες αυτές οι δυσάρεστες καταστάσεις να σας έχουν δημιουργήσει ένα συναίσθημα κατάθλιψης. Έχω αναφερθεί ξανά σ'αυτό το φλέγον ζήτημα στο παρελθόν. Γι'αυτό και ο γιατρός, για προληπτικούς λόγους ίσως συνδιάσει τα ηρεμιστικά με μερικά αντικαταθλιπτικά χάπια (επιλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης της σεροτονίνης SSRI's). Τα αντικαταθλιπτικά της οικογένειας SSRI's έχουν αποδειχθεί ως τα πιο κατάλληλα για την θεραπεία των διαταραχών πανικού. (Efexor XR, Seropram, Cipralex, Zoloft, Azapin)

Ο πρώτος καιρός με τα φάρμακα (σε μερικές περιπτώσεις και ανάλογα το πόσο "παρθένος" είναι ο οργανισμός στα φάρμακα) ίσως να είναι λιγάκι δυσάρεστος (τουλάχιστον τις πρώτες 2-3 μέρες. Σε μερικές περιπτώσεις μερικοί χάνουν τον ύπνο τους ή νοιώθουν αρκετά κουρασμένοι ή εξαντλημένοι. Όπως και να'χει, τα φάρμακα δεν είναι για χόρταση! Με τον καιρό θα δείτε πως σας βοηθάνε αρκετά. Οι κρίσεις αρχίζουν να γίνονται πιο σπάνιες και έπειτα να εξαφανίζονται. Το μόνο που μένει πια είναι ο φόβος και η σκέψη μιας ενδεχόμενης κρίσης πανικού. Αυτό που πρέπει να γνωρίζετε σ'αυτή την περίοδο λήψης των φαρμάκων είναι πως τα φάρμακα δεν θα κάνουν καλά την κρίση πανικού, απλά ηρεμούν το σώμα και την ψυχή. Όλο αυτόν τον καιρό που δεν θα έχετε αυτά τα συμπτώματα θα πρέπει να σκεφθείτε σοβαρά το "ποιον" της κρίσης. Αυτόν τον καιρό θα δείτε καθαρά και θα διαπιστώσετε πως το πρόβλημα που έχετε δεν είναι σωματικό ή παθολογικό. Θα μάθετε πως όλα αυτά που σας συνέβαιναν πριν την λήψη φαρμάκων ήταν καθαρά ψυχικά/ψυχολογικά/ψυχογεννητικά προβλήματα που σας τάραξαν την καθημερινότητα σας. Και όλον αυτόν τον καιρό που θα έχετε ηρεμήσει, θα πρέπει να μάθετε να το ελέγχετε.

Εγγυημένα, πια, τα φάρμακα θα αναστείλουν τις όποιες κρίσεις και φοβίες είχατε στο παρελθόν. Θα σας κάνουν να δείτε με άλλο μάτι την ζωή, όπως την βλέπατε προτού μπεί αυτός ο διάβολος μέσα σας. Όπως και να'χει, τα φάρμακα (όπως προανέφερα) δεν είναι για χόρταση και δεν θα τα λαμβάνετε για πάντα. Δεν συνηστάται μια τέτοια λύση, όσες δυσκολίες και αν αντιμετωπίζετε στην ζωή σας. Απλά, θα πρέπει να μάθετε μερικά πράγματα όσο καιρό κάνετε την φαρμακευτική αγωγή. Να μάθετε τι ήταν αυτό που νιώθατε. Από που ήρθε και γιατί ήρθε. Τώρα, με την βοήθεια των φαρμάκων, μιας και ο οργανισμός είναι ήρεμος πια, είναι καιρός να διαλογιστείτε και να σκεφτείτε αυτά τα πράγματα. Είναι πολλοί εκείνοι που είδαν τον ψυχίατρο τους σαν τον καλύτερό τους φίλο και τους χρωστούσαν άπειρη ευγνωμοσύνη για το καλό που τους έκανε. Είναι εκείνες οι στιγμές που λέει κανείς "Γιατί δεν είχα πάει τόσο καιρό στον γιατρό; Γιατί το άφησα να γίνει ανυπόφορο; Γιατί δεν πήγα απ'την αρχή; Δεν θα είχα τελειώσει τώρα;"

Γενικό συμπέρασμα;

Μην φοβάστε τον ψυχίατρο. Μην φοβάστε τα φάρμακα

Απολέστε κάθε ταμπού που έχετε αποκτήσει από όσα έχετε ακούσει, έχετε δει, ή έχετε μάθει ως σήμερα.

Ή θα τον συμβουλευθείτε... ή θα πρέπει να ζείτε με τις κρίσεις μέχρι να σας βαρεθούν (ή να τις βαρεθείτε εσείς)...



Αντιμετώπιση 1: Μέθοδοι αναπνοών. (Μέρος Α') Μπαλόνια και σακούλες...

Αντώνης WolfBack | Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008 5:08 μμ

altΌταν είχα ακούσει αυτή την μέθοδο έσκασα ένα χαμόγελο (και αυτό για να κρατήσω τα γέλια που μου'ρχονταν...)

Δεν είναι μια δοκιμασμένη μέθοδος βέβαια, αλλά, τουλάχιστον έχει κάποια λογική, αν βασιστεί κάποιος στο τι μπορεί να επιφέρει μια κρίση πανικού στο άτομο που την διακατέχει. Και είναι το μόνο εύκολο και απλό που μπορεί να κάνει κανείς αν οι στιγμές εκείνες θεωρούνται δυσβάσταχτες και η απόγνωση έχει φτάσει στα όρια της. Είναι εκείνες οι στιγμές που αρχίζουν οι κοφτές ανάσες και τα πνευμόνια αρχίζουν να δέχονται περισσότερο οξυγόνο (υπεροξυγόνωση) απ'όσο μπορούν να αντέξουν και το πρώτο πράγμα που πρέπει να ξεκινήσει κάποιος σ'αυτή την κρίσιμη στιγμή είναι η μέθοδος αναπνοών.

Μέθοδοι αναπνοών:

Μείνετε όρθιοι/ες η καθείστε κάπου και προσπαθήστε να ηρεμήσετε. Οι παλμοί της καρδιάς είναι ήδη αυξημένοι, οπότε δεν χρειάζεται να ζορίσετε τον εαυτό σας να προχωρήσει ή να ανέβει σε κάποια ανηφόρα ή σκάλες, μιας και αυτό θα δυσχερήνει την κατάσταση και το πρόβλημα. Το βασικό είναι να μην επικεντρωθείτε στο πλήθος γύρω σας, άσχετα αν υπάρχει κάποιος κοντά σας ή όχι. Ακόμη και η σκέψη του να ζητήσετε βοήθεια ή η αναζήτηση μιας προστασίας απ'το πλήθος θα σας κάνει να νιώσετε χειρότερα. Αυτές και πολλές άλλες σκέψεις είναι συμπτώματα που κάνουν τις κρίσεις πανικού να "γαντζώνονται" στο θύμα τους και να τον κάνουν να νιώσει χειρότερα. Η βασική σκέψη που πρέπει να έχει κάποιος σ'αυτή την κατάσταση είναι το ότι έχει τον έλεγχο των πραγμάτων και ότι δεν είναι το θύμα μιας εμμονής (αν μπορεί να χαρακτηριστεί κάπως έτσι). Δεν χωράνε σκέψεις του τύπου: "Δεν μπορώ.", "Σβήνω.", "Χάνομαι." και "Νά'το! Έπεσα τώρα!". Μην σκεφτείτε να χρησιμοποιήσετε το κινητό σας για να μιλήσετε σε κάποιον, εκτός κι αν θέλετε να πείτε κάτι εντελώς άσχετο με την παρούσα συνθήκη. Καθαρίστε το μυαλό σας απ'ότι αρνητικό έχει φέρει η μέρα και επικεντρώστε την προσοχή σας στις αναπνοές - και μόνο σ'αυτές.

Η εισπνοή θα πρέπει να γίνεται απ'την μύτη και η εκπνοή απ'το στόμα. Βαθιές εισπνοές και βαθιές εκπνοές σε ρυθμό. Γεμίστε τα πνευμόνια σας με οξυγόνο και αδειάστε τα παντελώς απ'αυτό πριν πάρετε την επόμενη εισπνοή. Αφήστε το εσωτερικό ρολόι του μυαλού σας να μετράει τον χρόνο που κρατάτε μια αναπνοή μέσα στα πνευμόνια σας και μετράτε τον αριθμό των εισπνοών/εκπνοών, προσπαθόντας πάντοτε να μην χάσετε το μέτρημα. Αυτό ίσως σας αναγκάσει να χάσετε, έστω προσωρινά, την επαφή με τα προβλήματα και το άγχος σας και ίσως να σας κάνει να νιώσετε καλύτερα και να συνεχίσετε τον δρόμο σας. Μην σταματήσετε αν δεν αισθανθείτε καλύτερα. Αν ο παραπάνω τρόπος δεν επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα, επικεντρώστε την προσοχή σας κάπου αλλού. Πιάστε τον καρπό σας, βρήτε τον σφυγμό σας και αρχίστε να μετράτε τους παλμούς σας. Σκεφτείτε το πως αρχίζουν να επιβραδύνονται (και αυτό θα γίνει στην πραγματικότητα αν καταφέρετε να απασχολήσετε το μυαλό σας σ'αυτή την ενέργεια.)

Μπαλόνια και σακούλες:

Ο παρακάτω τρόπος δεν είναι δοκιμασμένος, αλλά είναι ο πιο διαδεδομένος στην αντιμετώπιση των κρίσεων και η χρήση είναι απλή και εύκολη, αρκεί να έχετε μαζί σας μια χάρτινη σακούλα ή κάποιο μπαλόνι.

Κλείστε με την σακούλα την μύτη και το στόμα σας και αφήστε το οξυγόνο να βγει από μέσα σας και να γεμίσει την σακούλα. Έπειτα πάρτε εισπνοή και ρουφήξ'τε τον ίδιο αέρα που αφήσατε από μέσα στη σακούλα. Ίσως να νιώσετε κάποια ζαλάδα στην αρχή, αλλά αυτό είναι λογικό μιας και τα πνευμόνια απορροφούν το διοξείδιο που ήδη έχουν αφήσει μέσα στην σακούλα. Συνεχίστε την ίδια διαδικασία μέχρι να νιώσετε τους παλμούς της καρδιάς σας να επιστρέφουν σε φυσιολογικά επίπεδα και πάψουν να γίνονται αντιληπτοί (αίσθηση παλμών). Μην το παρακάνετε, βέβαια. Αν οι ζαλάδες γίνουν αρκετά ενοχλητικές, πάρτε μια βαθιά ανάσα απ'το περιβάλλον και συνεχίστε την ίδια διαδικασία.

Ο ίδιος τρόπος γίνεται και με το μπαλόνι, μόνο που περιορίζεται σε ανάσες που λαμβάνονται μόνο απ'το στόμα, σε αντίθεση με την λύση της χάρτινης σακούλας.

Μόνο μην ξεχάσετε: Σε οποιαδήποτε απ'αυτές τις μεθόδους, το βασικό ζητούμενο είναι να αδειάσετε και το μυαλό σας μαζί με τα πνευμόνια σας, όπως και να αποδιώξετε το πιθανό άγχος που σας έφερε σ'αυτή την θέση. Δεν θα θέλατε να κάτσετε εκεί όλο τη μέρα και να κάνετε ασκήσεις αναπνοής σαν να είσαστε έγγυες.


Σε επόμενο άρθρο (στο "Αντιμετώπιση 5: Μέθοδοι αναπνοών. (Μέρος Β') θα αναλύσουμε εις βάθος τις λειτουργίες της αναπνοής και ποια είναι η βασική τεχνική χαλάρωσης. Θα ανακαλύψουμε ποιος είναι ο ορθός τρόπος για να αναπνέει κάποιος όταν θέλει να αποβάλει το στρες της ημέρας και για το πως θα μπορέσει αυτό να γίνει μια καθημερινή μας συνήθεια...



Κρίσεις πανικού και παρέα.

Αντώνης WolfBack | Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2008 2:55 μμ

altΕδώ είναι τα δύσκολα... και είναι πιο δύσκολα τα πράγματα αν συνυπολογίσουμε πως ένας άνθρωπος που πάσχει από κρίσεις πανικού ποτέ, μα ποτέ, δεν θα μπορέσει να γίνει η ψυχή της παρέας... Δυστυχώς. Ειδικά εκείνες τις στιγμές που γνωρίζουμε πολύ καλά πως κανείς απ'τους γύρω μας δεν γνωρίζει τι ακριβώς περνάμε (και ίσως δεν το μάθει και ποτέ του).

Αυτό κρύβει μια δόση αλήθειας. Αυτοί που δεν γνωρίζουν το πρόβλημα (πόσο μάλλον ότι το έχουμε εμείς) θα μας κοιτάξουν με στραβό μάτι. Αυτό δεν σημαίνει πως θα κουβαλάμε και μια ταμπέλα που θα γράφει "Ο στιγματισμένος" επάνω μας, αλλά καταντάει από πολύ κουραστικό μέχρι πολύ εκνευριστικό όταν οι κρίσεις γίνονται χρόνιες. Η παρέα μπορεί να είναι ένα καταφύγιο και μια σωσίβια λέμβος στην περίπτωση που τα πράγματα θα πάρουν πολύ άσχημη τροπή, αλλά παρόλα αυτά δημιουργεί ένα μεγαλύτερο άγχος. Το άγχος για να μην δείξουμε ότι δεν είμαστε καλά, φυσικά, κάνει τα πράγματα χειρότερα και στο τέλος δεν μπορεί πια να μείνει κρυφό απ'τους συνομιλητές μας. Απ'την άλλη, η παρέα βοηθάει στο να ξεχαστεί ένα πρόβλημα (και όχι μόνο οι κρίσεις πανικού). Ειδικά αν το αντικείμενο της συζήτησης είναι κάτι που δεν σας περνάει αδιάφορο και η συμμετοχή σας σ'αυτή κρίνεται απαραίτητη.

Όσο γι'αυτούς που γνωρίζουν το πρόβλημα σας, ίσως να προσπαθήσουν να σας βοηθήσουν να το λύσετε. Θα ακούσετε τα γνωστά "Αφού είσαι δυνατός χαρακτήρας", "Θα το ξεπεράσεις", "Μη δίνεις σημασία", "Ξέχασε το" και άλλα πολλά, αλλά (κατά περίεργο τρόπο) τίποτε απ'αυτά δεν θα μπορέσει να σας κάνει να το ξεπεράσετε. Το καλό είναι πως θα γνωρίζετε πως καποιος ενδιαφέρεται για σας, αλλά δυστυχώς δεν γνωρίζει καλά τι είναι οι κρίσεις πανικού για να μπορέσει να σας βοηθήσει και δεν θα τα καταφέρει αν δεν αλλάξει τον τρόπο προσέγγισης στο πρόβλημα σας. Στην παρέα αυτή ποτέ δεν πρέπει να μιλάμε για κρίσεις πανικού. Ποτέ δεν πρέπει να κουβεντιάζουμε αποκλειστικά για το πρόβλημα μας, ακόμη και αν το έχουμε ανάγκη να το κάνουμε. Το μόνο που μπορούμε να συμβουλέψουμε τους φίλους που θέλουν να μας βοηθήσουν να το ξεπεράσουμε είναι να τους συμβουλέψουμε να μην κουβεντιάζουν γι'αυτό, ακόμη και όταν το "φαινόμενο" δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο σ'αυτούς. Το μόνο καλό που θα μπορούσαν να κάνουν είναι να ανοίξουν ένα θέμα για κουβέντα που θα μπορέσει να μας κάνει να ξεχάσουμε την κρίση μας. Δεν χρειάζεται να πολεμίσουν με την ίδια την κρίση, αλλά με το άγχος που αυτό την δημιουργεί. Αν το θέμα δεν μας απασχολεί, εκείνοι θα το καταλάβουν και μπορούν να αλλάξουν θέμα συζύτησης μέχρι να βρούνε εκείνο το θέμα που θα μπορέσει να μας κάνει να ξεχαστούμε.

Στην περίπτωση που θα βρείτε κάποιον που αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα και, δυστυχώς, ούτε κι εκείνος δεν έχει βρει τον τρόπο αντιμετώπισης του, καλό θα ήταν να αποφεύγετε να περνάτε την ώρα σας κουβεντιάζοντας για κρίσεις πανικού και τα συναφί. Το μόνο θετικό σ'αυτό είναι πως θα δείτε πιο καθαρά το πως δεν είστε οι μόνοι σ'αυτόν τον πλανήτη που αντιμετωπίζουν αυτού του είδους τα προβλήματα και αυτό από μόνο του ίσως σας κάνει να νιώσετε πολύ καλύτερα. Το ίδιο, φυσικά, θα συμβεί και στο άλλο άτομο με τα ίδια προβλήματα.

Τέλος, καλό θα ήταν η παρέα να είναι ενημερωμένη για το πρόβλημα που έχετε. Μ'αυτόν τον τρόπο θα ξεπεράσετε το άγχος για να κρύψετε κάτι που δεν μπορείτε να κρύψετε. Μην καταφύγετε στις προκαταλύψεις στο ότι θα σας περάσουν για τρελό/ή, σχιζοφρενή, ψυχάκια και στο ότι είστε για δέσιμο. Επίσης μην σκεφθείτε το τι θα λέγεται πίσω απ'την πλάτη σας. Μην βάζετε δεσμά σε όσα θέλετε να κάνετε και να πείτε στην παρέα σας. Γενικώς, το ζητούμενο είναι να φερθείτε άνετα με την παρέα και όχι να σας αγχώσει περισσότερο.

Προσέξτε καλά:

Αν νιώθετε πως η παρέα σας αγχώνει και θέλετε να κρατήσετε κρυφό το πρόβλημα σας σ'αυτή, τότε το μόνο σίγουρο είναι πως θα μείνετε μόνοι σας. Και αυτό δεν είναι μια λύση στο πρόβλημα σας (σε καμία περίπτωση!!!). Ειδικά τα άτομα που δεν έχουν να κάνουν με μια περιστασιακή κρίση πανικού, αλλά χρόνια. Ανοιχτείτε και κουβεντιάστε το, σαν να πρόκειται για μια γρίπη. Σκοπός, όμως, όπως προανέφερα, δεν είναι να το κάνετε καθημερινό θέμα κουβέντας στην παρέα. Αν η παρέα καταλάβει την θέση σας δεν χρειάζεται να το ξανακουβεντιάσετε για να το εμπεδώσουν.

Στο θέμα αυτό θα επιστρέψω πάλι, σε κάποιο μελλοντικό άρθρο.


Κρίσεις πανικού και καλοκαίρι.

Αντώνης WolfBack | Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2008 2:19 μμ

altΠροσπαθώ να βρω γιατί αυτή η ρημάδα "ασθένεια" ερωτοτροπεί συνεχώς με το καλοκαίρι και ειδικά τις μέρες που η θερμοκρασία ανεβαίνει στα ύψη.

Όταν η ατμόσφαιρα είναι ιδιαίτερα αποπνικτική και η ζέστη αφόρητη, οι κρίσεις αρχίζουν και ξεμυτίζουν. Όπως ακριβώς θα έκαναν και σε έναν κλειστό χώρο. Το σώμα εξασθενεί, η κούραση γίνεται μεγαλύτερη και αυτή είναι η κατάλληλη στιγμή για να κάνουν την εμφάνιση τους. Και δεν είναι μόνο αυτό.... Με τον καιρό ο "πάσχων" αρχίζει και αποφεύγει τον ήλιο, την ζέστη και τις όποιες χαρές αυτή μπορεί να προσφέρει.

Το καλοκαίρι, όπως γνωρίζουμε, είναι μια εποχή που μας δίνει χαρές, έρωτες, ταξίδια, αποδράσεις και μας βγάζει απ'τα σπίτια μας. Όλα αυτά, όμως, μπορούν να περάσουν αδιάφορα σε ένα άτομο με χρόνιες διαταραχές πανικού. Οι μήνες, από τον Μάϊο εώς και το Σεπτέμβρη θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως η χειρότερη περίοδο του χρόνου μιας και οι εμφανίσεις του "φαινομένου" γίνονται όλο και πιο συχνές. Και αυτές οι καλοκαιρινές κρίσεις αναγκάζουν το άτομο αυτό να αποζητά έναν καλά αεριζόμενο και κλιματιζόμενο χώρο για να νιώσει καλύτερα και να σταθεί στα πόδια του, με μόνη ελπίδα του να μην αργήσει ο χειμώνας για να αρχίσει να δροσίζει. Κάθε βήμα και κάθε προσπάθεια που καταβάλει στην κοινωνική ζωή και στην δουλειά του γίνεται ένας Γολγοθάς στις περιόδους που η θερμοκρασία αγγίζει τα κόκκινα.

Οι αποδράσεις στην θάλασσα ίσως βοηθήσουν αρκετά στο να νιώσει κανείς άνετα και να ξεφύγει απ'αυτό το "άγχος" των κρίσεων. Αν και η απόσταση που θα διανύσει κανείς μέχρι την θάλασσα ίσως φανεί σαν το ταξίδι του Οδυσσέα προς την Ιθάκη, το αποτέλεσμα μιας κρυολουσίας μέσα στα δροσερά νερά θα τον κάνει να τα ξεχάσει όλα (προσωρινά, βέβαια).

Δυστυχώς, άλλοι τρόποι αντιμετώπισης του φαινομένου "Κρίσεις Πανικού + Καλοκαίρι = L.F.E." δεν υπάρχουν. Αφού κανείς δεν μπορεί να αντιμετωπίσει και να αποδράσει απ'τις καυτές μέρες του καλοκαιριού (και στα προβλήματα που αυτές γεννούν) θα πρεπει να αντιμετωπίσει και να αποδράσει απ'τις ίδιες τις κρίσεις.

Στην συνέχεια, ίσως ανακαλύψουμε μερικούς τρόπους που το άτομο θα μπορέσει να ξεφύγει απ'αυτές τις καλοκαιρινές κρίσεις, ή, έστω, να τις ελαττώσει στο ελάχιστο.


Τι είναι μια (ή πολλές) κρίση πανικού;

Αντώνης WolfBack | Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2008 11:51 μμ

altΑυτό που ακριβώς λέει.

Μια ψυχική δυσλειτουργία που μπορεί να οφείλεται σε πολλούς παράγοντες, όπως το έντονο άγχος και η κατάθλιψη. Αυτό ίσως ωθήσει το άτομο ώστε να αισθάνεται σωματικούς πόνους ή ενοχλήσεις που έχουν σαν αποτέλεσμα να γυρίζουν οι σκέψεις του πάντοτε στο κακό. Το ΚΝΣ αντιδρά περίεργα κατά την διάρκεια μιας κρίσης πανικού και οι πρώτες δυσάρεστες σκέψεις λαμβάνουν χώρα: "Τι κάνω εγώ σ'αυτόν τον ματαιο κόσμο;", "Γιατί δεν φεύγω να ησυχάσω;", "Να! Τίναξα τις σεφτελιές και είμαι έτοιμος/η να με μαζεύουν με τα κουταλάκια!", "Ελπίζω να βρίσκεται κάποιος φιλάνθρωπος κοντά για να με πάει σε κανένα νοσοκομείο!".

Ολες αυτές οι σκέψεις έχουν σαν αποτέλεσμα να δυσχεραίνουν περισσότερο μια κρίση πανικού και, αν μη τι άλλο, η επίσκεψη στο νοσοκομείο να είναι μονόδρομος για τον ασθενή.

Μια κρίση πανικού έρχεται αιφνίδια (αλλιώς δεν θα λεγόταν και κρίση) και εκεί που δεν την περιμένει κανείς (ή όχι; )

Οπότε, αν ποτέ σας αισθανθήκατε (ή αισθάνεστε) τα παρακάτω, τότε συγχαρητήρια! Κερδίσατε μια κρίση πανικού!

* Δυσφορία.

* Ταχυκαρδία και αίσθηση παλμών.

* Ζαλάδες.

* Αναγούλα και σφίξιμο στο στομάχι.

* Έντονος τρόμος και απόγνωση.

* Κρύος ιδρώτας στα άνω και κάτω άκρα.

* Λιποθυμικές τάσεις.

Αυτό το συναίσθημα μπορεί να κρατήσει από λίγα λεπτά εώς και αρκετές ώρες και συνήθως αναγκάζει τον ασθενή να τρέχει στους "ακατάλληλους" γιατρούς, όπως καρδιολόγους, αιματολόγους, παθολόγους... ακόμη και οδοντιάτρους. Ο παραμικρός πόνος, που στις περισσότερες των περιπτώσεων οφείλεται σε απλό νευρόπονο, κάνει τις κρίσεις πιο έντονες και δυσάρεστες. Αν το άτομο που αντιμετωπίζει το πρόβλημα δεν καταφέρει να απεξαρτηθεί σε λίγο καιρό, τότε οι ειδικοί το ονομάζουν σαν διαταραχή κρίσεων πανικού.

Το πάσχων άτομο νιώθει την ανάγκη να μείνει σε γνωστά μέρη και κλείνεται στο σπίτι του. Η σκέψη μια νέας κρίσης πανικού γίνεται εμμονή και αποφεύγει οποιαδήποτε δραστηριότητα. Ακόμη και ο δρόμος για την δουλειά του φαίνεται μακρύς και δύσκολος. Ο τρόπος διασκέδασης αλλάζει ριζικά αν το άτομο σκέφτεται (ή φοβάται) πως θα πάθει κάτι μπροστά στους φίλους του. Ακόμη και αυτή η σκέψη έχει το αντίθετο αποτέλεσμα και στο τέλος γίνεται ο μ@λ@κ@ς της παρέας, μιας και κανείς δεν μπορεί να τον καταλάβει, ή έστω να διανοηθεί το τι σημαίνει μια κρίση πανικού και στο πόσο άσχημες επιπτώσεις έχει στην κοινωνική ζωή του πάσχων ατόμου.

Το άτομο, στην συνέχεια, "δένεται" με τον οικογενειακό του κύκλο. Αν δεν συμπληρωθεί και η αγοραφοβία μέσα στην γαβάθα με τις κρίσεις πανικού, τότε το άτομο δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να σκεφτεί πως θα βρεθεί μόνο του σε κάθε δραστηριότητα της ζωής του. Στην αντίθετη περίπτωση, κλείνεται στον εαυτό του, κλαίει την μοίρα του, δεν θέλει να δει κανέναν και το μόνο που κάνει είναι να βλέπει όλες τις χαζοεκπομπές στο χαζοκούτι μέχρι να νιώσει καλύτερα. Παρόλ'αυτά, οι έντονες και μακρόχρονες κρίσεις πανικού μπορούν να προσθέσουν και άλλα ψυχικά νοσήματα, όπως η κατάθλιψη, που, πραγματικά, δεν έχει καθόλου πλάκα. Το άτομο ασφυκτιά και δεν μπορεί να αφήσει το κρεβάτι του σε καμία περίπτωση και για κανέναν λόγο.

Να οι απουσίες απ'το σχολείο, απ'την δουλειά και απ'τις κοινωνικές εκδηλώσεις. Έτσι κι αλλιώς, ποιος θα κάτσει τώρα να βρίσκει δικαιολογίες στην παρέα;

Οπότε, αν αντιμετωπίζετε τα άνωθεν αναφερόμενα, μην αρχίζετε να τρέχετε σαν τρελοί πέρα-δώθε, αλλά ούτε και να νιώθετε πως θα "πεθάνετε" ή θα "τρελαθείτε". Ούτε το ένα πρόκειται να συμβεί, αλλά ούτε και το άλλο.

Καιρός να αλλάξετε τη ζωή σας. Να βρείτε το κουράγιο και τη δύναμη να προχωρήσετε.

Αυτό το blog ίσως σας βοηθήσει να κατανοήσετε τις βασικές αρχές των κρίσεων πανικού. Ίσως σας μάθει μερικούς τρόπους να τις αντιμετωπίζετε, ή να καταφέρετε να τις ελέγχετε. Όπως και να'χει, η πληροφόρηση πάνω στο θέμα αυτό είναι το βασικό όπλο μας στην καταπολέμιση των κρίσεων πανικού. Και αυτό προσπαθώ να προσφέρω στα επόμενα άρθρα μου.